ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΑ ΑΚΟΥΣΜΑΤΑ

Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2009

Συνέντευξη του Εκπρ. Τύπου της ΝΕ.Ο.Σ. Καλαντώνη Ιωάννη στην εφημερίδα Ελεύθερη ΩΡΑ

Συνέντευξη του Εκπροσώπου Τύπου της ΝΕ.Ο.Σ. Καλαντώνη Ιωάννη στον δημοσιογράφο Παπαγεωργίου Δημήτρη

Photobucket

1) Ποια ήταν η συμμετοχή της «Οικολογικής Δράσης» τις ημέρες αυτές των μεγάλων πυρκαγιών στην Αττική;


Κλιμάκια της Οικολογικής Δράσης βρίσκονταν σχεδόν σε όλα τα μέτωπα των καταστροφικών πυρκαγιών από την πρώτη στιγμή. Μάλιστα ακόμη και πριν εξελιχθεί η πυρκαγιά σε πραγματικό όλεθρο υπήρχε κλιμάκιο στην περιοχή του Γραμματικού προσπαθώντας να βοηθήσει τις πυροσβεστικές δυνάμεις. Δυστυχώς όμως όπως όλοι γνωρίζουμε ο συντονισμός ήταν πραγματικά ανεπαρκής με συνέπεια αυτό που ζήσαμε όλοι μας.
Από τη στιγμή που η κατάσταση ξέφυγε από τον έλεγχο υπήρξε άμεση κινητοποίηση των μελών και των φίλων της Οικολογικής Δράσης όπου υπήρχε ανάγκη. Όπως προείπαμε κλιμάκια υπήρχαν σχεδόν σε όλα τα μέτωπα των πυρκαγιών. Ο Πρόεδρος της ΝΕ.Ο.Σ. Παναγιωτακόπουλος Γιάννης ήταν στο μέτωπο της Πεντέλης μαζί με μια ομάδα περίπου δέκα εθελοντών. Προσωπικά ήμουν στο μέτωπο της Καλλιτεχνούπολης μαζί με άλλη ομάδα εθελοντών της Οικολογικής Δράσης από την Ανατολική Αττική. Για να μη μακρηγορούμε όμως όλα τα στελέχη της ΝΕ.Ο.Σ, ο καθένας με μια δική του ομάδα βρέθηκαν σε Άγιο Στέφανο, Μαραθώνα, Γραμματικό, Διόνυσο, Πόρτο Γερμενό αλλά και στην Κάρυστο της Εύβοιας. Δε τα λέμε βέβαια όλα αυτά για να ευλογήσουμε τα γένια μας αλλά για να παρακινήσουμε όλες τις πολιτικές νεολαίες και γενικότερα όλους τους νέους να ακολουθήσουν αυτό το παράδειγμα και σε περιόδους τέτοιων κρίσεων να δίνουμε όλοι μαζί την βοήθεια που χρειάζεται η Πατρίδα μας. Άλλωστε αυτή η Πατρίδα μας γέννησε και αυτή μας φιλοξενεί.

2) Ποια η δραστηριότητα της «οικολογικής Δράσης» στην πρόληψη των πυρκαγιών.


Η Οικολογική Δράση ασχολείται κυρίως με την πρόληψη των πυρκαγιών γιατί όπως γνωρίζουμε όλοι μας, καλύτερα να προλαμβάνουμε από το να θεραπεύουμε. Όπως γνωρίζετε και εσείς κ. Παπαγεωργίου ο τομέας της Οικολογικής Δράσης έχει συνεισφέρει σε αναδασώσεις, σε καθαρισμούς δασών, σε καθαρισμούς παραλιών και σε πυροφυλάξεις.
Μπορώ να σας φέρω πάρα πολλά παραδείγματα αυτών των δράσεων όπως η συμμετοχή στην αναδάσωση της Πεντέλης τον Ιανουάριο, η συμμετοχή στην εθελοντική εκστρατεία καθαρισμού στο «Λόφο του Παιδιού» στο Γαλάτσι, εβδομαδιαίες δράσεις για τον καθαρισμό παραλιών σε περιοχές όπως στη Βάρκιζα και στην Ανάβυσσο, πυροφυλάξεις σε Πάρνηθα, Πεντέλη, Κερατέα.
Επίσης η Οικολογική δράση δραστηριοποιείται και εκτός Αττικής. Τελευταίο παράδειγμα είναι η απόλυτα επιτυχημένη δράση της ΝΕ.Ο.Σ. Λαρίσης σε συνδυασμό με την εκεί Οικολογική Δράση όπου καθάρισε παραποτάμια περιοχή του Πηνειού.
Γενικά το σημαντικότερο πράγμα όπως προείπαμε είναι πάνω από όλα η ΠΡΟΛΗΨΗ και σε αυτό μπορεί να συνεισφέρει ο καθένας. Δηλαδή όταν πάμε σε ένα μέρος και βλέπουμε σκουπίδια μπορούμε να τα μαζέψουμε, εμείς θα δώσουμε λίγα λεπτά από το χρόνο μας αλλά μπορεί να αποτρέψουμε μια ανυπολόγιστη καταστροφή.

3) Υπάρχει συντονισμός των εθελοντικών ομάδων με την πυροσβεστική;


Η αξιοποίηση των εθελοντικών ομάδων στην Ελλάδα βρίσκεται ακόμα σε πολύ πολύ πρώιμο στάδιο σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη. Δυστυχώς έχουμε δει πάρα πολλά παραδείγματα να υπάρχει πλήρη ασυνεννοησία μεταξύ κλιμακίων πυροσβεστικής και φορέων τοπικής αυτοδιοίκησης με αποτέλεσμα αυτή η ασυνεννοησία να μπλοκάρει εμμέσως και τον καλό συντονισμό εθελοντών με την πυροσβεστική.

4) Τι σχεδιάζετε από δω και πέρα;


Η προστασία της χλωρίδας και της πανίδας της Πατρίδας μας πρέπει να είναι για τον κάθε ένα από εμάς μέσα στις προτεραιότητες του. Έτσι και η Οικολογική Δράση τώρα θα ασχολείται κυρίως με τις πυροφυλάξεις σε όλη την Αττική αλλά και την περιφέρεια.
Το χειμώνα όμως που είναι και περίοδος αναδασώσεων θα έχουμε πάρα πολύ δουλειά. Μετά και τις φετινές πυρκαγιές όπου κάηκαν και ήδη αναδασωθείσες περιοχές θα πρέπει να μην αφήσουμε σπιθαμή καμένης γης που να μην αναδασωθεί. Όταν φυσικά λέμε αναδάσωση εννοούμε ότι το δάσος θα πάρει την παλιά του μορφή σε περίπου 40 χρόνια από σήμερα αν υποθέσουμε ότι τα επόμενα χρόνια δε θα υπάρχει καμία καταστροφή, οπότε καταλαβαίνεται ότι μετά το τέλος των αναδασώσεων πρέπει αυτές οι περιοχές να φυλάσσονται όσο καλύτερα γίνεται για αρκετά χρόνια.
Όπως καταλαβαίνετε το προσεχές φθινόπωρο και χειμώνας θα έχει πληθώρα δράσεων.
Με ρωτήσατε τι σχεδιάζουμε λοιπόν από εδώ και πέρα ενώ καλό θα ήταν να με ρωτήσετε τι πρωτοσχεδιάζουμε.

5) Υπάρχει συμμετοχή νέων στις εθελοντικές ομάδες της «Οικολογικής Δράσης»;


Η συμμετοχή των νέων στις εθελοντικές ομάδες είναι κάτι παραπάνω από ελπιδοφόρα, καθημερινά έρχονται νέοι που ενδιαφέρονται για την Πατρίδα τους και την Πατρίδα που θα παραδώσουν στα παιδιά τους. Υπάρχουν νέοι που δε θέλουν να θυμούνται τα δάση σαν μια παιδική ανάμνηση και να μην είναι αναγκασμένοι κάποια στιγμή να λένε ιστορίες στα παιδιά τους για δάση και για πράσινο. Προσωπικά πιστεύω ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που να αγαπάει την Πατρίδα του χωρίς να ενδιαφέρεται αυτά τα θέματα που συζητάμε.
Αν κάποιος θέλει να ενταχθεί σε αυτή την προσπάθεια δεν έχει παρά να καλέσει στο 210 7522700 ή να επισκεφθεί την ιστοσελίδα http://www.oikodrasi.blogspot.com/ από όπου μπορεί να πάρει διάφορες πληροφορίες.


Γιατί πολέμησες στον Γράμμο παππού;

300809-grammosΠέρασαν ακριβώς εξήντα χρόνια από τότε που ο Εθνικός Στρατός, συνεπικουρούμενος από τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, σύντριψε στο Γράμμο και στο Βίτσι τους (σλαβόφωνους κυρίως) κομμουνιστές, γλιτώνοντας τη χώρα από την ξενοκίνητη επιβουλή. Στα προαναφερόμενα πεδία μαχών, οι Έλληνες στρατιώτες, το άνθος της νεολαίας του έθνους, έδωσαν τη μάχη υπέρ της Λευτεριάς, τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι, γράφοντας χρυσές σελίδες Ιστορίας. Έτσι, ο συμμοριτοπόλεμος που ρήμαξε τη χώρα μας, έλαβε ένα τέλος.
Η δική μας γενιά που δεν βίωσε τα γεγονότα αυτά, αλλά υπέστη τη συστηματική πλύση εγκεφάλου της αριστεριστικής και στρατευμένης ιστοριογραφίας, αναρωτιέται γιατί οι άνθρωποι αυτοί πολέμησαν. Η «εύκολη» και γενικόλογη απάντηση που σιγοψιθυρίζουν οι «ορντινάντσες» της αστικής Δεξιάς, είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι πολέμησαν για την ελευθερία και τη «δημοκρατία», στο πλαίσιο της λογικής ότι «ανήκουμε στη Δύση». Η απάντηση αυτή δεν αποδίδει την πραγματικότητα, ενώ αντίθετα μειώνει τη διάσταση της θυσίας και της εποποιίας.
Οι άνθρωποι που πολέμησαν στα ελληνικά όρη κατά του ΔΣΕ και της ΣΝΟΦ, φέροντας το εθνόσημο, ήταν στη συντριπτική τους πλειοψηφία παιδιά του λαού, παιδιά αγροτών και εργατών (καθώς οι μεγαλοαστοί είχαν στείλει τα δικά τους στο εξωτερικό), οικογενειών που δοκιμάστηκαν στη διάρκεια του πολέμου. Οικογενειών που βίωσαν τη θηριωδία του κάθε «κόκκινου» περιθωριακού ζωσμένου με φυσεκλίκια, που μπούκαρε στα χωριά, κλέβοντας σοδειές, βιάζοντας νεαρά κορίτσια, δολοφονώντας «αντιδραστικούς» και «εχθρούς του λαού», ξεκαθαρίζοντας προσωπικούς λογαριασμούς.
Οι μαχητές της Ελλάδας, ζητούσαν το δικαίωμα στη γη και στην ελευθερία τους, το δικαίωμα να έχουν μία πατρίδα, να ζήσουν μακριά από κολεκτίβες και κομισάριους, «θεσμούς» που στοίχισαν τόσο πολύ σε ζωές στην Ανατολική Ευρώπη. Ένας αγώνας υπέρ πίστεως, υπέρ βωμών και εστιών. Ένας αγώνας όχι για τους πολιτικούς της εποχής, αλλά για μια Πατρίδα ελεύθερη και δίκαιη. Όσοι τότε δεν κατέφυγαν στις πόλεις για να τύχουν της προστασίας του εθνικού στρατού, βοήθησαν έμπρακτα τον αγώνα των Ενόπλων μας Δυνάμεων, εντασσόμενοι στην Εθνοφρουρά και στις Μονάδες Ασφάλειας Υπαίθρου. Μια γενιά με τσαγανό, γαλουχημένη με τα ιδανικά της Μεγάλης Ιδέας, με ιερή σχέση με τη γη της και τις εστίες της.
Η γενιά αυτή, έβλεπε στα πρόσωπα των εθελόδουλων της Μόσχας, τους νέους κομιτατζήδες, αυτούς που θέλανε να παραδώσουν, όπως άλλωστε είχαν διακηρύξει, τη Μακεδονία και τη Θράκη στους Σλάβους. Και πολέμησαν με ηρωισμό, για να σώσουν την πατρίδα, τη γη και τα χωριά τους. Στις μάχες έχασαν τη ζωή τους 17.000 αξιωματικοί και οπλίτες του εθνικού στρατού και της Χωροφυλακής.
Την Κυριακή, στο Γράμμο και στο Βίτσι, εμείς οι νεώτεροι τιμούμε συναισθανόμενοι τις ευθύνες μας, τα πραγματικά παιδιά του λαού που έδωσαν τη ζωή τους προασπίζοντας τις εθνικές μας αρχές και αξίες. Τιμούμε όλους εκείνους, που παρά την τρομοκρατία της ΟΠΛΑ, αρνήθηκαν να υποταχθούν και να σκύψουν το κεφάλι στους αρνησιπάτριδες πράκτορες της Μόσχας, στους προδότες αυτούς των εθνικών μας ιδανικών. Η παρουσία μας στις εκδηλώσεις εκεί, αποτελεί φόρο τιμής στους μαχητές της ελευθερίας και όχι ένα απλό μνημόσυνο, αλλά μια απάντηση σε όσους προσπαθούν να παρουσιάσουν τους ήρωες ως προδότες και τους προδότες ως ήρωες.

Δημήτρης Ζαφειρόπουλος
dzafeiropoulos@elkosmos.gr Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.


ΥΓ Το κείμενο αυτό αφιερώνεται στον στρατηγό Σπηλιωτόπουλο από την Κλειτορία Καλαβρύτων, ο οποίος, παρά την ιδιότητά του ως αρχηγού ΓΕΣ, έστειλε στη μάχη κατά των συμμοριτών και έχασε στην πρώτη γραμμή το μονάκριβο γιό του.


Κυριακή, 30 Αυγούστου 2009

TIMH KAI ΔΟΞΑ ΣΤΟ ΒΙΤΣΙ...



Με ήθος και σεμνότητα εορτάστηκαν και φέτος οι εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν στο Βίτσι από την Ένωση αποστράτων για να τιμήσουμε τους προγόνους μας που έσωσαν την Ελλάδα από τον κόκκινο φασισμό. Αξίζει να σημειωθεί ότι το μοναδικό πολιτικό κόμμα που συμμετείχε στις εκδηλώσεις του Βιτσίου ήταν ο ΛΑ.Ο.Σ. Δεκάδες στελέχη από την Βόρεια και την κεντρική Ελλάδα τίμησαν με την παρουσία τους τους ήρωες πεσόντες. Ενδεικτικά αναφέρουμε μερικές από τις συμμετοχές του ΛΑ.Ο.Σ: Ο βουλευτής Α΄Αθηνών Γεώργιος Γεωργίου, η Ν.Ε. ΛΑ.Ο.Σ Φλώρινας, η Ν.Ε. ΛΑ.Ο.Σ Καστοριάς, το μέλος της Κ.Ε. και δημοτικός σύμβουλος Θεσ/νικης Ι. Κουριανίδης, το μέλος της Κ.Ε. και πρόεδρος της Ν.Ε. ΛΑ.Ο.Σ Κοζάνης μαζί με μέλη αυτής Γ. Σιαπερόπουλος, ο αντιπρόεδρος της Ν.Ε. Λάρισας ΛΑ.Ο.Σ- πολιτευτής Χ. Μπέλτσιος καθώς και μέλη της Ν.Ε., ο πρόεδρος της Ν.Ε. Καρδίτσας ΛΑ.Ο.Σ και μέλος της Κ.Ε. Κ. Καρδαράς, κλιμάκιο της Ν.Ε. ΛΑ.Ο.Σ Τρικάλων κ.α. Επίσης δυναμικό παρόν έδωσε και η Νεολαία του ΛΑ.Ο.Σ (ΝΕ.Ο.Σ) καθώς από αυτή συμμετείχαν: Ο επίτιμος πρόεδρος της ΝΕ.Ο.Σ και μέλος της Κ.Ε. Π. Καράμπελας, ο υπευθ. συντονιστικού Κεντρ. Ελλάδος της ΝΕ.Ο.Σ και μέλος της Κ.Ε. του ΛΑ.Ο.Σ Δ. Τσιάρας, ο υπ. ΝΕ.Ο.Σ Νέας Μηχανιώνας και μέλος της Κ.Ε. του ΛΑ.Ο.Σ Η. Μοτζάκης, σύσσωμη η ΝΕ.Ο.Σ Θεσ/νίκης, μέλη της ΝΕ.Ο.Σ Λάρισας και μέλη της ΝΕ.Ο.Σ Φλώρινας. Το μόνο μελανό σημείο στην ιερή αυτή εκδήλωση ήταν μια τραγική και γραφική μειοψηφία που προσπάθησε ανεπιτυχώς ευτυχώς να δημιουργήσει κλίμα έντασης στη σεμνή αυτή εκδήλωση.

Σάββατο, 29 Αυγούστου 2009

60 χρόνια ξεχασμένων αγώνων και θυσιών

300809-eleniΨάχνοντας σε παλιά αρχεία και βιβλία, έπεσαν στα χέρια μου δύο ταινίες. Η μία ήταν η περίφημη «Ελένη», από το ομώνυμο βιβλίο του Νίκου Γκατζογιάννη. Η άλλη ήταν μία σπάνια πραγματικά ταινία που ποτέ δεν έχει παιχτεί στην τηλεόραση, με τον τίτλο «Γράμμος». Δύο ταινίες διαφορετικές η μία από την άλλη, αλλά με ένα κοινό: και οι δύο περιγράφουν την εγκληματική δράση του κομμουνισμού στην πατρίδα μας.
Συμπληρώνονται 60 χρόνια από την τελευταία μάχη εναντίον των κομμουνιστών, 60 χρόνια από την νίκη του Εθνικού Στρατού, από το τέλος του συμμοριτοπολέμου. Κάποιοι θα πουν Εμφυλίου. Έστω. Ας το πουν. Αν και ο σωστός όρος ήταν, είναι και θα είναι συμμοριτοπόλεμος, κάτι που υποστήριζε και στο περίφημο βιβλίο του «Φωτιά και Τσεκούρι» ο Ευάγγελος Αβέρωφ, ένας αστός πολιτικός Πέρασαν 60 χρόνια, από τότε που ο κομμουνισμός απέτυχε να επικρατήσει στην Ελλάδα. Δεν επικράτησε στρατιωτικά. Η Ελλάδα δεν είχε την κατάληξη που βλέπουμε να έχουν οι πρώην κομμουνιστικές χώρες. Και ενώ παντού, μα παντού στον κόσμο την Ιστορία την γράφουν οι νικητές, σε μία παγκόσμια πρωτοτυπία στην Ελλάδα, την Ιστορία την έγραψαν οι ηττημένοι.
Και όχι μόνο αυτό, αλλά κατόρθωσαν οι ηττημένοι κομμουνιστές να επικρατήσουν σε μεγάλο ποσοστό της νεολαίας, να ελέγχουν πλήρως τα γράμματα, τις τέχνες, τον πολιτισμό και την διανόηση. Και όλα αυτά γιατί οι πολιτικοί της «δεξιάς», ποτέ τους δεν είχαν ούτε πολιτική σκέψη και αντίληψη, αλλά κυρίως ποτέ τους δεν πίστεψαν, όπως έλεγε ο Χοσέ Αντόνιο. Δεν πίστεψαν. Αυτός ίσως είναι ο πιο κατάλληλος χαρακτηρισμός. Έτσι άφησαν ελεύθερο το ιδεολογικό πεδίο στην αριστερά, δεν φρόντισαν να δημιουργήσουν ιδεολογικό ανάχωμα. Δεν έφτιαξαν εναλλακτικές θέσεις στην ελληνική κοινωνία, δεν ασχολήθηκαν με την διανόηση, τον πολιτισμό, τον αθλητισμό. Δεκάδες οι ταινίες της αριστεράς στην Ελλάδα. Καλογυρισμένες, με έντονο το ιδεολογικό στίγμα, περνούσαν άνετα τα όποια μηνύματα στην ελληνική κοινωνία. Και καλά έκαναν από την πλευρά τους. Αφού οι άλλοι ήταν ανίκανοι, αφού οι άλλοι δεν είχαν ιδεολογία και όραμα.
Έτσι όταν παίχτηκε η «Ελένη» στους κινηματογράφους, για όλους εμάς, ήταν μία όαση, μία νίκη. Χαρήκαμε που μία παραγωγή τέτοιου τύπου, με γνωστούς ηθοποιούς, στρεφόταν εναντίον των κομμουνιστών, οι οποίοι έδειξαν τότε για μία ακόμη φορά το πραγματικό τους πρόσωπο, διοργανώνοντας αντισυγκεντρώσεις έξω από τους κινηματογράφους.
Τους ενόχλησε επειδή ταινία παίχτηκε σε κινηματογραφικές αίθουσες και έδειχνε τα εγκλήματά τους, για τα οποία ποτέ δεν μετάνιωσαν, ούτε ζήτησαν έστω μία συγγνώμη. Όσον αφορά την ταινία «Γράμμος», εκεί περιγράφεται η δράση και το πολιτικό σκεπτικό τους από την περίοδο της κατοχής ακόμα, μια ταινία αρκετά ρεαλιστική και καλογυρισμένη για τα δεδομένα της εποχής. Και όμως, ποτέ αυτή η ταινία, δεν προβλήθηκε στη κρατική τηλεόραση. Και ενώ όλοι ξέρουν τον «άνθρωπο με το γαρύφαλλο», μία ταινία γυρισμένη για τον Μπελογιάννη, ο οποίος για να μην ξεχνιόμαστε διενεργούσε κατασκοπεία εις βάρος της πατρίδας του και καταδικάσθηκε σε θάνατο από κεντρώα κυβέρνηση, κανείς δεν γνωρίζει την ταινία «Γράμμος». Η γνωστή συνωμοσία της σιωπής..
Στεκόμαστε με περισυλλογή και τιμούμε όσους αγωνίστηκαν για να μείνει η Ελλάδα πραγματικά Ελεύθερη από τον κόκκινο εφιάλτη. Δεν τους ξεχνούμε, όπως δεν τους ξεχάσαμε ποτέ. Άλλο αν οι αγώνες και οι θυσίες τους δεν έγιναν βιβλία, δεν ανέβηκαν σε θεατρικές παραστάσεις, δεν ακούστηκαν σαν τραγούδια σε συναυλίες, δεν γυρίστηκαν κινηματογραφικά έργα.
Ίσως κάποια στιγμή να σπάσει το αριστερό κατεστημένο στο χώρο του πολιτισμού, ειδικότερα στον κινηματογράφο.
Ίσως να αξιωθούμε, όπως είδαμε υπέροχες ταινίες όπως το «Κατύν» ή «άνθρωπος από μάρμαρο», ή «Οι ζωές των άλλων» να δούμε ακόμα και μεγάλες ελληνικές παραγωγές με τίτλους όπως «Μελιγαλάς» ή «542», που να περιγράφουν το πραγματικό πρόσωπο αυτού που Νίκος Καζαντζάκης αποκάλεσε «πνευματική ψώρα»: του κομμουνισμού.

Τάσος Δημητρακόπουλος





Έγκλημα στο κομματικό τυπογραφείο με τη «σφραγίδα» του!!Καμία εμπιστοσύνη στις συμβιβασμένες ηγεσίες

Πλατύ κάλεσμα συμμετοχήςΚαθημερινές εξορμήσεις στους τόπους δουλειάςΝα μπει φραγμός στα αντεργατικά σχέδια

Οι συνάδελφοι εργαζόμενοι στην ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΕ του κκε θα έπρεπε να αμείβονται όπως όλοι οι εργαζόμενοι του κλάδου βάση της ΣΣΕ του ΣΕΜΕΕ. Και όχι βάση της εργοστασιακής σύμβασής εργασίας της ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗΣ που καταργεί κάθε δικαίωμα και δίνει μισθούς πείνας και εξαθλίωσης για την εργατική οικογένεια.Το πουλημένο στην εργοδοσία εργοστασιακό σωματείο της ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗΣ δεν αντιδρά ποτέ και πλειοδοτεί σε μέτρα στήριξης του κεφαλαίου.

Τα πουλημένα στην εργοδοσία της ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗΣ κομματικά στελέχη του κκε στηρίζουν την αυθαιρεσία και απολαμβάνουν τις οικονομικές ενισχύσεις και τιςαπευθείας αναθέσεις του αστικού κράτους που ζητούν από τον εργάτη να πολεμήσει και να καταστρέψει.Κοροϊδεύουν το λαό για τα οικονομικά τους συμφέροντα.

ΔΙΕΥΚΡΙΝHΣΤΙΚΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΡΟΣ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ FACEBOOK

ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΡΕΥΝΑ ΠΟΥ ΚΑΝΑΜΕ. ΔΕΝ ΚΑΤΕΣΤΕΙ ΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΘΕΙ ΠΟΙΟΣ ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΛΑ.Ο.Σ ΜΗΧΑΝΙΩΝΑΣ. Η ΟΜΑΔΑ ΛΑ.ΟΣ.--ΝΕ.Ο.Σ. ΝΕΑΣ ΜΗΧΑΝΙΩΝΑΣ ΟΠΩΣ ΚΑΙ Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΝΕΑΣ ΜΗΧΑΝΙΩΝΑΣ ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΗΣ, ΟΥΔΕΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΕΧΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΑΥΤΗ ΚΑΙ ΟΥΔΕΜΙΑ ΕΥΘΥΝΗ ΦΕΡΟΥΝ ΓΙΑ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΓΡΑΦΕΤΕ ΣΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΗΣ.

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2009

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΓΡΑΜΜΟ-ΒΙΤΣΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ

Αγαπητοί φίλοι
την Κυριακή 30 Αυγουστού εθνικό καθηκόν
χρεούς και τιμής μας ,επιβάλλει να δώσουμε
το πάρον στις εορταστικές εκδηλώσεις πρός
τιμήν των αξιωματικών και αντρών των Ενόπλων
Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας,που έπεσαν
στις αιματοβαμμένες κορφές των βουνών του Γράμμου-Βίτσι
,προκειμένου η πατρίδα μας να μην υποταχθεί στον κομμουνιστικό
ολοκληρωτισμό.
Να τιμησουμέ σεμνά και ταπεινά χωρίς κραυγές και μισαλλαδοξίες
(αυτά είναι για τους κομμουνιστές),κατί που επιβάλλουν και οι ίδιοι οι
τόποι των εκδηλώσεων,τους ηρωικούς μαχητές του Έθνους,που με τον
αγώνα τους ,κράτησαν την πατρίδα μας ελεύθερη, δημοκρατική, και
εδαφικά ακέραια.
Παράλληλα να τόνισουμε με την πολυπληθή και μαχητική μας παρουσία
οτι αντιστεκόμαστε σε οποιαδήποτε προσπάθεια πλάστογράφησης,της
θυσίας των μαχητών μας,απο την Αριστερά ,την άκρα αριστερά και τους
συνοδοιπόρους τους.
Ενάς πόλεμος που σωστά χαρακτηριστηκέ απο τον ΟΗΕ,ως συμμοριτοπόλεμος.
και δεν είναι ''εμφύλιος'', οπώς επικράτησε μεταπολιτευτικά να λέγεται
γιατί επρόκειτο για ανταρσία εναντίον της νόμιμης κυβέρνησης της Ελλάδας
,αφού το ΚΚΕ με την δολοφονική επίθεση στο Σταθμό Χωροφυλάκης Λιτοχώρου
Χωροφυλακης Λιτοχώρου στις 30 Μαρτίου 1946,παραμονή μάλιστα βουλευτικών
εκλογών,και τις επιθέσεις ακόμα και τις απαγωγές ακόμα εναντίον άμαχων πολιτών σε διάφορες πόλεις της χώρας (Καρπενήσι,Καρδίτσα,Φλώρινα κ.α),επιχείρησε να
καταλάβει βίαια την εξουσία.
Το κόμμα αυτό το οποίο παραμένει αμετανόητο και προκλητικό,ακόμα και σήμερα ,διακυρήσωντας μέσα απο αφιερώματα και στην κομματική εφημερίδα του '' Ριζοσπάστης'',και εκδηλώσεις προκλητικών μνημείων (όπως εκείνο ενός απο τους υπεύθυνους του παιδομάζωματος ,του Πέτρου Κόκκαλη στο Γράμμο),πως ο '' αγώνας του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ),των κομμουνιστών εγκληματιών δηλαδή,τους
καθοδηγεί,ειναί υπερήφανοι , δεν δικαιώθηκε και δεν ολοκληρώθηκε (η βίαια δηλαδή
κατάληψη της εξουσίας απο το σταλινικό κόμμα του Περισσού).
Ενάς '' αγώνας'' ,που ευτυχώς για την Ελλάδα δεν ''δικαιώθηκε'',γιατί εγώ προσωπικά
τουλάχιστον δεν μπορώ να δεχτώ και να δικαιολογήσω ούτε το άθλιο παιδομάζωμα 28.000 Ελληνόπουλων (σχετικά με αυτό το θέμα παρακολουθήστε την ταινία '' Ελένη'' βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του γνωστού Ελληνοαμερικανού δημοσιογραφού-συγγραφέα Νίκου Γκατζογιάννη),ουτέ τις ανανδρές δολοφονίες της Ελένης Γκατζογιάννη στο χωριό Λία των
Ιωαννίνων,ουτέ της δασκάλας Βασιλικής Παπαθανασίου στο χωριό Σκρά του Κιλκίς τον Νοέμβριο του 1946,οπού οι κουμμονιστές αντάρτες αφού την βασάνισαν σωματικά της
έκοψαν την γλώσσα ,γιατί αρνήθηκε να φωνάξει :Ζήτω η Βουλγαρία ! ,και επέμενε ως
γνήσια πατριώτισσα Ελληνίδα να φωνάξει : Ζήτω η Ελλάδα.
Επίσης και ως Μακεδόνας δεν μπορώ να δικαιολογήσω και να αποδεχτώ τον ''δίκαιο
αγώνα του ΔΣΕ'', οπώς προκλητικά υπαστηρίζει το ΚΚΕ ,οτάν το Ιανουάριο του 1949
η 5η Ολομέλεια του παραχωρούσε την Μακεδονία μας στους Σλάβους,(σας στέλνω
και το σχετικό ,κείμενο με την προδοτική απόφαση ),μαζί με τους οποίους πολέμησε
μαζί , (ΣΝΟΦ-Σλαβικό Απελευθερωτικό Μέτωπο),με στόχο την απόσπαση της προαιώνιας
ελληνικής γής απο τον εθνικό κορμό, απόφαση την οποία ούδεποτε την ανακάλεσε.
Για αυτό όλοι πρέπει να δώσουμε το παρόν σε Γράμμο-Βίτσι για να διατρανούσε και την
ασυμβίβαστη θελήση μας ,ουτέ ουδέποτε πρόκειται να δεχτούμε λύση στο θέμα των
Σκοπίων ,καμία διπλή ονομασία ή συνθετή ονομάσία στην ονομασία του γειτονικού κράτους
λύσεις που εγκυμονούν σοβαρούς κινδυνούς για την εδαφική μας ακεραιότητα,και να δηλώσουμε οτί η Μακεδονία είναι μία και ελληνική,και όπως οι εθνικοί μαχητές του
1946-49, έτσι και εμείς οι Ελληνες πατριώτες -εθνικιστές, εαν χρειαστεί θα δώσουμε και
την ίδια μας την ζωή.
Όσοι βρεθείτε στο Βίτσι την Κυριακή θα τα πούμε από κοντά.
Καλή αντάμωση στον τόπο θυσίας των ηρωικών μας προγόνων
και να θυμάστε οτί η δική μας πλευρά πρέπει να πεί το ναι στην
εθνική συμφιλίωση, αλλά πρέπει με συμμετοχή στις εθνικές εκδηλώσεις
τιμής και μνήμης και ακλονήτη επιχειρηματολογία να απαντά στην
προσπάθεια πλαστογράφησης της ιστορίας απο την άλλη πλευρά .
Γιατί Εθνική συμφιλίωση δεν σημαίνει υποταγή στην προπαγάνδα
της Αριστεράς και της άκρα αριστεράς για τα γεγονότα της περιόδου 1944-49.

Ο Γ. ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ "ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΙΑ" 2009

Ο Πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ κ. Γ. Καρατζαφέρης, θα παρευρεθεί 
στην τελετή Μνήμης και Τιμής ΣΠΑΡΤΗΣ - ΘΕΣΠΙΩΝ -
ΛΑΜΙΑΣ, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων "ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΙΑ
2009", που θα πραγματοποιηθούν τη Δευτέρα 31 Αυγούστου
2009 και ώρα 7:00 μ.μ., στον Ιστορικό χώρο των
Θερμοπυλών.

ΝΕΚΡΟΣ Ο ΗΡΩΙΚΟΣ ΠΙΛΟΤΟΣ....

Σε καλώδια της ΔΕΗ προσέκρουσε το αριστερό πτερύγιο του πυροσβεστικού αεροσκάφους τύπου πετζετέλ που κατέπεσε στο Κατελειό Αργοστολίου, σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις εμπειρογνωμόνων της Πολεμικής Αεροπορίας.
Αυτόπτες μάρτυρες είχαν αναφέρει ότι λίγο πριν απο την πτώση του αεροσκάφους είδαν λάμψη. Νεκρός είναι ο 55χρονος σμήναρχος Στέργιος Κωτούλας, χείριστης του αεροσκάφους, που συμμετείχε σε κατάσβεση φωτιάς στην περιοχή. Για την διερεύνηση του ατυχήματος συστάθηκε επιτροπή από εμπειρογνώμονες της Πολεμικής Αεροπορίας. Σημειώνεται ότι τα αεροσκάφη τύπου Πετζετέλ είναι τα τελευταία χρόνια σε μεγάλο βαθμό παροπλισμένα, επιχειρώντας μόνο σε περιορισμένες εστίες φωτιάς, και μόνο πάνω από στεριά.
Βλέπετε τα λεφτά πάνε "αλλού", δεν πάνε εκεί που θα σώσουν τα καμένα πριν καούν....
Με λαμόγια έχουμε να κάνουμε αδέρφια ....


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Μ. ΒΟΡΙΔΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Το ολοκαύτωμα της Πελοποννήσου και η καταστροφή της Πάρνηθας δεν ήταν αρκετά για την κυβέρνηση ώστε δυο χρόνια μετά να επαναληφθούν τα ίδια λάθη και παραλήψεις.
Ο ελληνικός λαός έγινε για ακόμα μια φορά «στο ίδιο έργο θεατής» ζώντας τον πύρινο εφιάλτη στα δάση της Αττικής Τρεις μέρες ήταν αρκετές για να γίνει στάχτη ένας ακόμα πνεύμονας πρασίνου στην Αττική. Τρεις μέρες ήταν αρκετές για να καταλάβουμε όλοι την ανυπαρξία του κράτους απέναντι σε τέτοια φαινόμενα. Ποιός ευθύνεται για την καθυστέρηση των αεροπλάνων; Ποιός είναι ο αρμόδιος φορέας για την συντήρηση των δασικών δρόμων; Ποιός ήταν ο υπεύθυνος για την δημιουργία αντιπυρικών ζωνών; Πόσες ήταν αυτές; Άραγε είναι τυχαίο ότι η πυρκαγιά ξεκίνησε από το χώρο που η κυβέρνηση της Ν.Δ. αποφάσισε κατασκευάσει ΧΥΤΑ; Δεν ήταν μήπως το βασικότερο επιχείρημα εναντίον της κατασκευής ΧΥΤΑ η μοναδική ομορφιά και ο δασικός πλούτος της περιοχής; Είναι μερικά από τα ερωτήματα που έθεσε στους Υπουργούς Εσωτερικών και Αγροτικής Ανάπτυξης ο βουλευτής Αττικής του ΛΑΟΣ Μάκης Βορίδης. Ερωτήματα που δυστυχώς όλοι ξέρουμε τις απαντήσεις. Δυο χρόνια μετά την Πάρνηθα ουδέν έγινε για την πρόληψη, ουδέν έγινε για την ενίσχυση της δασοπροστασίας. Η ευθύνη βαραίνει την κυβέρνηση, το κόστος όμως θα βαρύνει όλους μας.
Και το κόστος τριπλό: οικολογικό, οικονομικό, ηθικό. Το πρώτο δυσβάσταχτο για την ποιότητα ζωής και την αειφορία. Το δεύτερο δυσβάσταχτο για την «τσέπη» μας, ιδίως σε περίοδο οικονομικής ύφεσης. Το τρίτο, όμως, δυσβάσταχτο για την παρακαταθήκη που αφήνουμε στις επόμενες γενιές.
Καμένη γη, καμένη κυβέρνηση, καμένη πατρίδα!

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Μ. ΒΟΡΙΔΗ "Δημιουργία αντιπυρικών ζωνών στην Ανατολική Αττική"

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο βουλευτής Αττικής του ΛΑ.Ο.Σ., κ. Μάκης Βορίδης κατέθεσε ερώτηση σχετικά με τον σχεδιασμό αντιπυρικών ζωνών στην Ανατολική Αττική. Συγκεκριμένα κατέθεσε στους Υπουργούς Αγροτικής Ανάπτυξης και Εσωτερικών την παρακάτω ερώτηση:

Σύμφωνα με ισχυρισμούς Δημάρχων των Δήμων της Νομαρχίας Ανατολικής Αττικής, οι αρμόδιοι δασάρχες αρνούνται παρά την υποβολή σχετικών αιτημάτων, να τους επιτρέψουν να συντηρήσουν δασικούς δρόμους με αποτέλεσμα να μην μπορούν να διέλθουν πυροσβεστικά οχήματα λόγω της κακής συντήρησης των δασικών δρόμων.
Ερωτάσθε κ. Υπουργέ:
1. Ποιος είναι ο αρμόδιος φορέας για την συντήρηση των δασικών δρόμων? Ποιο ποσό διετέθη για την συντήρηση των δασικών δρόμων μετά τα έτη 2007, 2008 και 2009 στις προσφάτως πληγείσες περιοχές?
2. Ποιος είχε την ευθύνη για την δημιουργία αντιπυρικών ζωνών? Τι προβλέπει η σχετική νομοθεσία? Δημιουργήθηκαν αντιπυρικές ζώνες στα όρια των πληγέντων δήμων? Αν ναι, πόσες? Αν όχι, γιατί?

«Σφάξε με αγά μου να αγιάσω»

230809-tsigaroΤέτοια (για εμάς εμετικά) «θέματα» συνήθως βρίσκουμε σε ενδοτικές και φιλοτουρκικές εφημερίδες της Κύπρου, όπως ο «Πολίτης» και μάλιστα όταν ξεσκεπάζονται τουρκικές θηριωδίες. Ο τίτλος «Τον πυροβόλησε το 1974, ήπιαν καφέ μαζί το 2009», ενώ υπογράφει κάποιος Βαγγέλης Βασιλείου. Παραθέτουμε:
«Τη δεύτερη μέρα της τουρκικής εισβολής ο Τ/Κ Φετχί Ακιντζί και ο Ε/Κ Γιάννης Μαραθεύτης βρέθηκαν αντιμέτωποι, κρατώντας όπλα, ο ένας απέναντι στον άλλο στην κατεχόμενη σήμερα Λεύκα... Ήταν 21 του Ιούλη όταν Ε/Κ στρατιώτες επιτέθηκαν κατά μονάδας του τουρκικού στρατού που είχε φτάσει στην κατεχόμενη Λεύκα. Σε εκείνη την έφοδο ο Γιάννης Μαραθεύτης «μπήκε στο στόχαστρο» του Φετχί Ακιντζί. Η σφαίρα βρήκε στόχο και μάλιστα στο κεφάλι, με τον Γιάννη να σωριάζεται. Ο Φετχί όλα αυτά τα χρόνια θεωρούσε ότι ο ανώνυμος εκείνος Ε/Κ είχε βρει το θάνατο από δική του σφαίρα. Μετά από πολλά χρόνια, όμως, κι όταν μεταφράστηκε στα τουρκικά το βιβλίο του Πανίκου Νεοκλέους, «Αγνοηθέντες 1974», ο Φετχί ανακάλυψε μέσα από την εξιστόρηση εκείνης της επίθεσης ότι ο Γιάννης δεν είχε σκοτωθεί. Η σφαίρα του τον είχε βρει στο κράνος. Ο Φετχί μαζί με φίλους του επικοινώνησαν με τον συγγραφέα του βιβλίου για να κανονίσει μια συνάντηση... Όπως μας εξήγησε ο κ. Νεοκλέους, οι δυο «εχθροί» βρέθηκαν στις 6 Αυγούστου σε καφετέρια πλησίον της οδού Λήδρας. «Ο Γιάννης περιμένει τον Φετχί ο οποίος έρχεται να τον συναντήσει με ένα δεντράκι ελιάς. Προηγήθηκαν μερικά δευτερόλεπτα αμηχανίας και στη συνέχεια ένα σφιχταγκάλιασμα των δυο. Ένα αγκάλιασμα που θα μου μείνει για πάντα βαθιά χαραγμένο στη μνήμη. Στη συνέχεια κάθισαν οι δύο τους ο ένας δίπλα στον άλλο και είπαν πολλά, σαν παλιοί καλοί φίλοι», λέει ο κ. Νεοκλέους, χαρακτηρίζοντας αυτό το αλλιώτικο συναπάντημα ως μιας συνάντηση αγάπης, ανθρωπιάς και ειρήνης. «Σε πυροβόλησα για να σε σκοτώσω» είπε ο Φετχί για να του απαντήσει (όπως μας περιγράφει ο Πανίκος Νεοκλέους) ο Γιάννης: «Ήταν πόλεμος. Αν δεν με πυροβολούσες εσύ, θα σε σκότωνα εγώ».

Κρίμα κυρ Γιάννη, δεν έμαθες
Κρίμα κυρ Γιάννη, όποιος κι αν είσαι. Κάπως έτσι και με αυτές τις συμπεριφορές, υπονομεύεται το εθνικό φρόνημα. «Σφάξε με αγά μου να αγιάσω», είπε με τη συμπεριφορά του στον προδότη τουρκοκύπριο, ο Γιάννης Μαραθεύτης. Ένας άνθρωπος, ο οποίος, παρά την περιπέτειά του, δεν έμαθε κάτι πολύ βασικό: ότι δεν δικαιούται να δίνει «συγχωροχάρτια» στους δήμιους του Ελληνισμού, σε αυτούς που έσφαξαν, βίασαν, εκτόπισαν και ακόμα κατέχουν μεγάλο μέρος της νήσου.
Αν οι τύψεις για την προδοσία του και τα εγκλήματά του βαραίνουν τον όποιο Φετχί Ακιντζί, αυτό δεν αποτελεί ελληνικό πρόβλημα. Επίσης, όλοι όσοι μεταβαίνουν στα κατεχόμενα, καλά θα κάνουν να σταματήσουν αυτά τα σούρτα-φέρτα. Ας δώσουν τα χρήματα που θα ξόδευαν εκεί, σε κάποιο ευαγές ίδρυμα της ελεύθερης Κύπρου. Δεν υπάρχει κανένας λόγος κάποιος εκτοπισμένος να πάει να «δει» το σπίτι όπου κάποτε έμενε, παρά τον συναισθηματισμό της υπόθεσης. Αλλάζει κάτι αυτό, όσον αφορά στην ιδιοκτησία του από τους καταληψίες; Όχι. Αυτό που θα αλλάξει τα δεδομένα, είναι η σθεναρή ελληνική στάση.

ΚΑΝΕ ΚΑΙ ΣΥ ΜΙΑ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ, ΜΠΟΡΕΙΣ...

Σήμερα το μεσημέρι το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθηνών με απόφαση του δέχθηκε την αίτηση αποφυλάκισης του Θοδωρή Ηλιόπουλου, τον οποίο έσπευσαν να υπερασπιστούν οι γνωστοί παροικούντες Εξαρχείων και πέριξ (παρέα με τον ΣΥΡΙΖΑ, για να μην ξεχνιόμαστε). Μετά από οχτώ μήνες κράτηση και... 48 ημέρες απεργία πείνας ο τελευταίος κρατούμενος του Δεκεμβρίου αφέθηκε ελεύθερος! Σημειώνεται ότι ο Εισαγγελέας Αθηνών πρότεινε χτες στο Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθηνών την απόρριψη της αίτησης αποφυλάκισης που είχε καταθέσει ο Θοδωρής Ηλιόπουλος στις 20 Αυγούστου.

Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2009

Σκούπες και... κουραφέξαλα

260809-somaliansΣομαλοί σφάζονταιγια ακόμη μία φορά στο κέντρο της Αθήνας. Αστυνομικοί στον Δενδροπόταμο δέχονται επίθεση, κατά πάσα πιθανότητα από ορδή αθιγγάνων. Στον Άγιο Παντελεήμονα οι κάτοικοι αναγκάζονται να... γιορτάσουν το ραμαζάνι, καθώς θέλοντας και μη ακούνε στα σπίτια τους, τους μουεζίνηδες να λειτουργούν.
Αυτά, σχετικά με την τεράστια επιτυχία της προσπάθειας της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει το ζήτημα της ανεξέλεγκτης παρουσίας λαθρομεταναστών στην χώρα μας. Αδειάστηκαν 2-3 πολυκατοικίες, έκαναν και καμπόσες "σκούπες" που μαζεψαν διψήφιο αριθμό ατόμων, την ίδια ώρα που στην πρωτεύουσα της χώρας είναι σίγουρο ότι υπάρχουν πάνω από 1.000.000 μετανάστες, λαθραίοι ή νομιμοποιημένοι αφού πρώτα ήταν λαθραίοι.
Εμείς στον "Ε.Κ." από όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να υιοθετήσει μια λίγο πιο σκληρή φρασεολογία, τρομαγμένη από την άνοδο του ΛΑΟΣ στις ευρωεκλογές και να αφήσει πίσω της τα μεταναστολαγνεία του Προκόπη Παυλόπουλου, είμασταν κρύοι και σφιγμένοι. Είχαμε την αίσθηση, όπως και το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού, ότι δεν ήταν τίποτε άλλο παρά παχιά λόγια. Και δυστυχώς, για μια ακόμη φορά, η πραγματικότητα μας δικαίωσε.
Το θέμα ξεχάστηκε, όχι από τους Έλληνες πολίτες, αλλά από τα "κεφάλια" της κυβέρνησης, που μέσα στον χαμό της Siemens και της τραγωδίας των πυρκαγιών ξέχασαν ό,τι είχαν πει. Με αποτέλεσμα συγκεκριμένες περιοχές της Αθήνας να είναι πλέον άβατα για τους Έλληνες πολίτες, και όλες τις υπόλοιπες να μαστίζονται από βαρύ κύμα εγκληματικότητας.
Και ακόμη δεν μπήκε ο Σεπτέμβρης. Ούτε δύο μήνες δεν κράτησαν οι "δεσμεύσεις" Μαρκογιαννάκη και Καραμανλή για εντατικούς ελέγχους και αστυνόμευση.
Μιλώντας με κατοίκους του Αγίου Παντελεήμονα, μαθαίνουμε ότι σιγά σιγά η πλατεία, ενώ είχε κατά κάποιο τρόπο "καθαρίσει" - όχι χάρις φυσικά στις αστυνομικές δυνάμεις, αλλά στον αγώνα των κατοίκων - επανέρχεται στην προτερή της κατάσταση.
Λίγο το ότι οι Έλληνες που την "φρουρούσαν" έλειψαν σε διακοπές, και στίφη λαθρομεταναστών άρχισαν να καταφτάνουν ξανά. Και σαν να μην έφτανε αυτό, πολλοί από τους κατοίκους, επιστρέφοντας αντιμετώπισαν μια δυσάρεστη έκπληξη. Άκουγαν τις "λειτουργίες" των μουσουλμάνων, από τα παράνομα τζαμιά της περιοχής, καθώς οι ιμάμηδες είχαν φροντίσει να εγκαταστήσουν μικροφωνικές...

Τρίτη, 25 Αυγούστου 2009

Η ΝΕ.Ο.Σ. στις πυρκαγιές της Ανατολικής Αττικής

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Όλοι μας ζήσαμε τον πύρινο εφιάλτη που κατέκαψε δυστυχώς έναν από τους τελευταίους πνεύμονες πρασίνου της Αττικής αλλά και της Ελλάδος.

Η ΝΕ.Ο.Σ. και Οικολογική Δράση βρέθηκαν από το βράδυ της Παρασκευής στο Γραμματικό, τον Μαραθώνα, το Κάτω Σούλι, τον Διόνυσο, την Πεντέλη, το Πόρτο Γερμενό αλλά και ομάδα η οποία βρέθηκε στην Κάρυστο.

Τη Δευτέρα 24-8-2009 πολυάριθμο κλιμάκιο της ΝΕ.Ο.Σ. και εθελοντές της Οικολογικής Δράσης παρευρέθηκαν στην Καλλιτεχνούπολη όπου ακόμη υπήρχαν αρκετές εστίες φωτιάς οι οποίες πραγματικά μπορούσαν να γίνουν πάρα πολύ επικίνδυνες και να ζήσουμε απο την αρχή ένα νέο εφιάλτη.

Χωρίστηκαν ομάδες οι οποίες μαζί με πυροσβέστες αλλά και άλλους εθελοντές στην κυριολεξία όργωσαν το βουνό προσπαθώντας να σβήσουν όποια εστία έμενε ενεργή μετά τις συνεχόμενες ρίψεις νερού από τα Canadair.

Στην εθελοντική δράση αυτή το παρών έδωσε ο Πρόεδρος της ΝΕ.Ο.Σ. Παναγιωτακόπουλος Ιωάννης, ο Εκπρόσωπος Τύπου της ΝΕ.Ο.Σ. Καλαντώνης Ιωάννης, ο Υπ. Οργανωτικού Αξιώτης Γρηγόρης καθώς και ο Πρόεδρος της Νομαρχιακής Ανατολικής Αττικής κ. Σκιπίωνας Αποστολάκης. Μαζί τους δεκάδες άλλα μέλη αλλά και φίλοι της ΝΕ.Ο.Σ. κυρίως όμως νέοι άνθρωποι που δε δέχονται να βλέπουν την Ελλάδα μας να καίγεται, από την τηλεόραση...

Για ακόμη μία φορά τα περίφημα Οικολογικά κινήματα - κόμματα - μορφώματα έλαμψαν δια της απουσίας τους.

Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2009

ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΝΕ.Ο.Σ ΛΑΡΙΣΑΣ













Η Νεολαία Λάρισας του ΛΑ.Ο.Σ πραγματοποίησε την Κυριακή 23 Αυγούστου οικολογική δράση- καθαρισμό σε σημεία της παραποτάμιας περιοχής του Πηνειού. Ο καθαρισμός έγινε κυρίως στον παραποτάμιο πεζόδρομο κάτω από την κεντρική πεζογέφυρα. Η διεύθυνση καθαριότητας του δήμου Λαρισαίων μας προμήθευσε με αναλώσιμα υλικά καθαρισμού. Στόχος μας δεν είναι η κριτική σε φορείς αλλά μια συμβολική προσπάθεια αφύπνισης της ήδη υπάρχουσας οικολογικής συνείδησης των Λαρισαίων πολιτών. Στην οικολογική αυτή δράση συμμετείχαν μεταξύ άλλων ο Α΄αντιπρόεδρος της Ν.Ε. και πολιτευτής Λάρισας του ΛΑ.Ο.Σ κ. Χ. Μπέλτσιος καθώς και ο Γ΄αντιπρόεδρος της Ν.Ε. κ. Γ. Λεονταρής. Oι εκδηλώσεις-εξορμήσεις οικολογικών δράσεων από τη ΝΕ.Ο.Σ θα συνεχιστούν.

ΣΧ. Παρεστει και ο υπευθυνος ΝΕ.Ο.Σ. Νεας Μηχανιωνας και μελος Κεντρικης Επιτροπης
Κυριος Μοτζακης Ηλιας

Τα εννιάμερα της Παναγίας μας στην Νέα Μηχανιώνα


Ηλίας Μοτζάκης
Μέλος Κεντρικής Επιτροπής ΛΑ.Ο.Σ.
Υπεύθυνος ΝΕ.Ο.Σ. Νέας Μηχανιώνας


Διανύουμε αυτές τις μέρες τα εννιάμερα της Παναγίας μας που γιορτάζουμε στην Νέα Μηχανιώνα. Η Νέα Μηχανιώνα συνδέεται άρρηκτα με την Παναγία Φανερωμένη, στην οποία οφείλει και την μεγάλη φήμη της. Είναι ο νέος τόπος, τον οποίο «ύρετίσατο είς κατοικίαν εαυτής», όταν, μετά την φοβερή Μικρασιατική καταστροφή, οι ξεριζωμένοι Μηχανιώτες της Χερσονήσου της Κυζίκου εγκαταστάθηκαν, ως πρόσφυγες, εδώ, φέρνοντας μαζί τους ό,τι ποιο ιερό είχαν, την Αγίαν και Θαυματουργό Εικόνα της Παναγίας Φανερωμένης, η Οποία ήταν γι΄αυτούς πάντοτε «έν ταίς θλίψεσι βοηθός» και «έν τοίς κινδύνοις ρύστις και προστάτις έν τοίς πειρατηρίοις».

Στην αρχή ένας μικρός και απέριττος, βασιλικού ρυθμού, Ι. Ναός ήταν ο τόπος της καταπαύσεώς Της και λατρείας του Μονογενούς Υιού και Θεού Της, τον οποίο με βαθιά πίστη και ευλάβεια, με πόνο και δάκρυα, έκτισαν τα ταλαιπωρημένα προσφυγόπουλα παιδιά Της.

Σήμερα, στον ίδιο χώρο, υψώνεται μεγαλοπρεπής, ουράνιου κάλλους, Βυζαντινός Ναός, σύγχρονο μνημείο ναΐκής αρχιτεκτονικής, στολίδι της Ι. Μητροπόλεως Ν. Κρήνης και Καλαμαριάς, καύχημα δε της Ελληνικότατης Μακεδονίας μας, αντάξιος Εκείνης που είναι και ονομάζεται «των ουρανών υψηλοτέρα και των Χερουβείμ ενδοξότερα και πάσης κτίσεως τιμιοτέρα».

Εμπνευστής και ψυχή και -χωρίς υπερβολή- "οικοδόμος" του θαυμαστού εκκλησιαστικού αυτού συγχρόνου μνημείου υπήρξε ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Ν. Κρήνης και Καλαμαριάς κ. Προκόπιος, ο οποίος από την επομένη της ενθρονίσεως του (19-6-1974), έπειτα από την πρώτη ποιμαντική και προσκυνηματική επίσκεψη του στη Μεγαλόχαρη, για να ζητήσει τη Χάρη Της και τη Μητρική της προστασία Της, έταξε ως σκοπό του να ανοικοδομήσει νέο Ι. Ναό ενσαρκώνοντας έτσι και την από ετών ανάλογη επιθυμία των ευσεβών κατοίκων της κωμοπόλεως αυτής και των ευλαβών προσκυνητών Της.

Τα θεμέλια του Ι. Ναού τέθηκαν στις 9 Μαρτίου 1975.

ΠΙΣΤΟΙ ΑΠΟ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΤΗΝ ΜΗΧΑΝΙΩΝΑ ΚΑΘΕ 22 ΚΑΙ 23 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ.

Χιλιάδες πιστοί από την ευρύτερη περιοχή της Μηχανιώνας, αλλά και από κάθε γωνιά της Ελλάδας, προσέρχονται κάθε χρόνο για να προσκυνήσουν με κατάνυξη την εικόνα της Παναγίας Φανερωμένης, γνωστής ως Μηχανιώτισσας, στα εννιάμερα της Θεοτόκου.

Η εικόνα, που σύμφωνα με μαρτυρίες είναι θαυματουργή, συνδέεται άρρηκτα με την ιστορία του τόπου. Πιστοί απ' όλη την Ελλάδα προσκυνούν την Παναγία τη Μηχανιώτισσα κάθε χρόνο στις 22 & 23 Αυγούστου.
Έτσι και φέτος θα γίνει κοσμοσυρροή κόσμου.

Το αρθρο δημοσιευτηκε στο φυλλο της Αλφα1 το Σαββατο 22 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2009.

Η ψυχή του Front National είναι ζωντανή Συνέντευξη του Καρλ Λανγκ στο περιοδικό Patria


Ο Καρλ Λανγκ, ιστορικό στέλεχος του Front National.

Ο Καρλ Λανγκ είναι παλιός γνώριμος στο ελληνικό πατριωτικό κοινό. Όχι μόνο ως τέως αντιπρόεδρος του Front National, αλλά και ως στενός φίλος και κουμπάρος του Μάκη Βορίδη. Πλέον, έχει αποχωρήσει από το κόμμα του Ζαν Μαρί Λεπέν και ηγείται ενός νέου κόμματος, του «Κόμματος για την Γαλλία», στο οποίο έχουν προσχωρήσει αρκετά παλαιά στελέχη του Front National, όπως ο Μπερνάρ Αντονί, ο Κριστιάν και η Μυριάμ Μπεκερού και αρκετοί άλλοι.

Τον συναντήσαμε προ μερικών εβδομάδων στην βάφτιση του γιου του βουλευτή του ΛΑ.Ο.Σ. και μας έδωσε μερικές ενδιαφέρουσες απαντήσεις ως προς την αποχώρησή του από το ιστορικό γαλλικό εθνικιστικό κόμμα, αλλά και το νέο κόμμα που ίδρυσε και την μεγάλη πτώση (6%) που εμφάνισε στις ευρωεκλογές το κόμμα του Λεπέν.

Θεωρείτε βασικό υπαίτιο αυτής της καταστάσεως τον Ζαν Μαρί Λεπέν;

Ο Ζαν Μαρί Λεπέν είναι πια πολύ γέρος. Από υστεροφημία θέλει το κόμμα να διατηρήσει στην κορυφή το όνομά του. Γι’ αυτό το λόγο ενέπλεξε την κόρη του, Μαρίν Λεπέν, η οποία σε καμία περίπτωση δεν έχει τα φόντα για να ηγηθεί. Είναι ένα ρηχό άτομο, χωρίς ουσιαστική ιδεολογική κατάρτιση, που νομίζει ότι η πολιτική δεν είναι τίποτε άλλο από επικοινωνία.

Αυτό που λέτε έχει να κάνει με την καμπάνια των προηγουμένων εθνικών εκλογών που είχε ως κεντρικό πρόσωπο μία αφρικανικής προελεύσεως κοπέλα;

Σίγουρα, αυτό είναι ενδεικτικό αυτού που λέω. Το σημαντικό όμως είναι ότι εμείς είμαστε ιδεολόγοι κι αυτή όχι. Ο δε χαρακτήρας της δεν θα έλεγα ότι είναι και ο καλύτερος.

Τώρα όμως που τόσα ιστορικά στελέχη, όπως εσείς, αποχωρήσατε το 2008 από το κόμμα, τι σκοπεύετε να κάνετε; Δεν συσπειρωθήκατε, αλλά κάνατε ο καθένας το δικό του κόμμα.

Κατά μία έννοια έχετε δίκιο. Κατά μίαν άλλην έννοια όμως συσπειρωθήκαμε σ’ έναν συνασπισμό, ο οποίος είναι τρόπον τινά ένας συνασπισμός κατά της Μαρίν Λεπέν. Θέλαμε να δείξουμε ότι η ψυχή του Front National, υπάρχει και δεν είναι η Μαρίν Λεπέν. Αυτό ισχύει και μετεκλογικά. Δεν είχαμε άλλωστε τον χρόνο να προετοιμασθούμε για τις εκλογές που πέρασαν και γι’ αυτό, προλαμβάνοντας την επόμενη ερώτησή σας, δεν πήγαμε πολύ καλά. Η συνεργασία μου με τον Μαρτινέζ απέδωσε μόνον 1,5% περίπου.

Για πολλά χρόνια ως ευρωβουλευτής ενός μεγάλου ευρωπαϊκού κόμματος βοηθούσατε και συμπαραστεκόσαστε στον κουμπάρο και φίλο σας, τον Μάκη Βορίδη. Τώρα οι όροι έχουν αντιστραφεί. Εκείνος είναι στην Βουλή κι εσείς για πρώτη φορά μετά από 15 περίπου χρόνια δεν επανεξελέγητε.


Ποιος ξέρει; Ίσως ήρθε η ώρα να μου το ανταποδώσει.
Η συνέντευξη δόθηκε στον Παναγιώτη Δούμα και δημοσιεύθηκε στο τεύχος 18 (Ιούλιος 2009) του διμηνιαίου περιοδικού Patria.

Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2009

ΠΡΟΣΟΧΗ!!! ΕΠΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ.

ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΘΥΛΑΚΑ ΣΤΗ ΛΕΜΕΣΣΟ. ΑΓΡΙΟ ΞΥΛΟ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΑΝΤΩΝΙΟ ΜΕΤΑΞΥ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΩΝ.

Με ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να διαβαστεί το παρακάτω κείμενο του Κινήματος Ελληνικής Αντίστασης (ΚΕΑ) της Κύπρου που μας απεστάλη και το οποίο περιγράφει ένα ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ που έλαβε χώρα στο χωριό Άγιος Αντώνιος:

Μια γεύση από το καθεστώς της «Νέας Κύπρου»...

Στη Λεμεσό, υπάρχει η συνοικία Άγιος Αντώνιος. Η συνοικία αυτή κατοικείται από τούρκους, οι οποίοι μετά την διάνοιξη των οδοφραγμάτων και κυρίως μετά την ανάληψη της προεδρίας από τον Χριστόφια, αυξήθηκαν ραγδαίως. Σύμφωνα με τις προσεγγίσεις πολιτικών αναλυτών, οι οποίοι μπορούν να δουν πιο μακριά από ότι μπορεί να δει ή να φανταστεί ο κ. Χριστόφιας και τα επιτελεία του, οι τούρκοι αυτοί ετοιμάζονται για τη δημιουργία τουρκικού θύλακα, εντός των ελεύθερων περιοχών για να είναι έτοιμοι να δημιουργήσουν, κατά τον δεδομένο χρόνο, προβοκατόρικο επεισόδιο, το οποίο θα είναι η αφορμή για την επέλαση του τουρκικού στρατού στις ελεύθερες περιοχές. Αυτό το σενάριο θα τεθεί σε ενέργεια σε περίπτωση κατά την οποία δεν ευδοκιμήσει το σενάριο της βελούδινης κατάκτησης, δηλ. της κατάκτησης της ελεύθερης Κύπρου, συνεπεία της δημογραφικής αποσύνθεσης του Ελληνικού πληθυσμού.
Εκεί λοιπόν στον Άγιο Αντώνιο, δίπλα από τον μουσουλμανικό μιναρέ, διατηρεί ταβερνάκι ένας τούρκος ο οποίος διατηρεί καλές σχέσεις με Έλληνες. Στις 12 Αυγούστου, ημέρα Τετάρτη, επισκέφτηκαν τον συγκεκριμένο τούρκο, 6 συμπατριώτες μας, γνωστοί του. Σε κάποια στιγμή επέδραμαν στην ταβέρνα 15 τούρκοι, μελαψών αποχρώσεων και αγρίων διαθέσεων, οι οποίοι άρχισαν να βρίζουν τον ταβερνιάρη και να τον απειλούν, σπάζοντας ταυτόχρονα αντικείμενα που ευρίσκοντο στην ταβέρνα.
Οι συμπατριώτες μας, με ήρεμο τρόπο, ζήτησαν εξηγήσεις από τους επιτιθέμενους αλλά αυτοί αναζητούσαν αφορμή για επεισόδιο και ο πλέον άγριος από αυτούς απευθυνόμενος σε ένα από την ομάδα των συμπατριωτών μας τον κάλεσε με άγριο ύφος να μην τον «στραβοκοιτάζει» και στην συνέχεια και οι 15 τούρκοι επιτέθηκαν απρόκλητα στον συμπατριώτη μας. Οι διαθέσεις τους ήσαν άγριες και η επίθεση τους θύμιζε κάτι από την σκηνή Τάσου Ισαάκ. Οι 3 από τους 6 Έλληνες προσέτρεξαν προς υποστήριξη του φίλου τους και αναπόδραστα το επεισόδιο πήρε διαστάσεις. Η σύγκρουση υπήρξε σφοδρή και από αυτήν εξήλθαν σοβαρά τραυματισμένοι 4 τούρκοι. Κατά τη διάρκεια του επεισοδίου, κάποιοι από τους τούρκους τράβηξαν μαχαίρι και επιτίθοντο με ρόπαλα, σιδερένιους λοστούς και σούβλες. Οι Έλληνες απλά υπερασπίζοντο τη ζωή τους.
Ωστόσο υπήρξε και συνέχεια. Με εμπλοκή των αστυνομικών αρχών. Ο ταβερνιάρης, ο οποίος διατηρεί καλές σχέσεις με την αστυνομία, ευθύς μετά την επέμβαση των 15 τούρκων στην ταβέρνα του, κάλεσε την αστυνομία, η οποία όμως αφίχθη στο μέρος, αφού οι τούρκοι έφαγαν το ξύλο. Η αστυνομία την επαύριον κάλεσε τους συμπατριώτες μας στον αστυνομικό σταθμό και ζήτησε εξηγήσεις. Αφού ο επί καθήκοντι υπαστυνόμος άκουσε το περιστατικό κάλεσε τους Έλληνες να δώσουν κατάθεση άφοβα, αφού, όπως τους είπε, τελούσαν σε αυτοάμυνα. Οι Έλληνες εν τη αφελεία τους κατέθεσαν. Ωστόσο προς μεγάλη τους κατάπληξη, μετά το πέρας της κατάθεσης τους ο συγκεκριμένος υπαστυνόμος τους δήλωσε ότι τελούν υπό σύλληψη. Τους έθεσε δε υπό κράτηση από η ώρα 8 την πρωία της Πέμπτης, 13 Αυγούστου μέχρι την 22 ώρα της ίδιας ημέρας και τους άφησε ελεύθερους αφού τους κατηγόρησε πρώτα. Τώρα οι συμπατριώτες μας αντιμετωπίζουν την κατηγορία της επίθεσης κα της βαριάς σωματικής βλάβης. Σημειώνεται δε ότι ο τούρκος ταβερνιάρης τώρα …«ποιεί την νήσσαν» και δηλώνει ότι δεν είδε τίποτα. Φοβάται, βλέπετε, τα αντίποινα των ομοεθνών του.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας η αστυνομία ενήργησε τοιουτοτρόπως προς καταστολή κάθε διάθεσης των Ελλήνων για αντίσταση εναντίον των τούρκων ακόμη κι όταν αυτοί δέχονται επίθεση. Όλη αυτή η σπουδή είναι ενταγμένη στο ...πνεύμα της ‘’ειρηνικής συνύπαρξης’’ μας με τους τούρκους. Αυτό το επεισόδιο καταγράφεται ως σημειολογία αυτού του οποίου μέλλει να ακολουθήσει μετά την (διά)λυση. Εάν η αστυνομία της Κυπριακής δημοκρατίας ενήργησε ως ανωτέρω μπορεί κάποιος να φανταστεί πως θα ενεργήσει η αστυνομία του υπό εκκόλαψη υβριδιακού κρατιδίου της « Νέας Κύπρου».

Έτσι απλά λοιπόν, ο εποικισμός και της ελεύθερης Κύπρου και η δημιουργία νέων τουρκικών θυλάκων συντελείται με την αμέριστη συμπαράσταση των αρχών, που εκφράζουν την δουλεπρόπεπεια των οργάνων του αλλά και την διάθεση της κέντρικής εξουσίας να κλείσει γρήγορα και οπωσδήποτε το "κυπριακό ζήτημα" εις βάρος βεβαίως των Εθνικών μας συμφερόντων. Αυτό πυο δεν αντιλαμβάνονται είναι ότι το μόνο που καταφέρνουν είναι να φέρνουν όλο και πιό κοντά την μέρα του ΞΕΣΗΚΩΜΟΥ. Κι εκείνη την μέρα δεν έχουν λόγο μόνο οι τούρκοι να την φοβούνται...

Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2009

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΣΩΣΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ


Μπέλτσιος Ν.Χρήστος

Αντιπρόεδρος Ν.Ε. ΛΑ.Ο.Σ Λάρισας-πολιτευτής


Όπως κάθε υγιής πολιτική αντίληψη το σωστό κόμμα πρέπει ταυτόχρονα να εκφράζει την πρακτική σκέψη. Πρέπει να είναι δράση εμψυχωμένη από ένα δόγμα. Αυτό το δόγμα πρέπει να γεννηθεί από ένα σύστημα ιστορικών αναγκών, να μείνει σ΄αυτές στενά δεμένο και να αποτυπώνει την ανώτερη τους κίνηση προς τα εμπρός. Έχει λοιπόν μια φόρμα που ανταποκρίνεται στα ενδεχόμενα χώρου και χρόνου, αλλά έχει ταυτόχρονα ιδεολογικό περιεχόμενο που το ανεβάζει στη σειρά της ανώτερης αλήθειας μέσα στην ιστορία της σκέψης. Δεν θα γνωρίζαμε να δράσουμε πνευματικά στον κόσμο σαν θέληση που να δεσπόζει σε άλλες θελήσεις, χωρίς μια αντίληψη της ιδιαίτερης και περαστικής πραγματικότητας πάνω στην οποία πρέπει να δράσουμε, κι αυτής της άλλης διαρκούς και παγκόσμιας αλήθειας από την οποία η πρώτη δανείζετε την ύπαρξη και τη ζωή της. Για να γνωρίσουμε τον άνθρωπο πρέπει να γνωρίσουμε την πραγματικότητα και και τους νόμους της. Δεν υπάρχει αντίληψη του κράτους που να είναι κατά βάθος αντίληψη της ζωής. Είναι φιλοσοφία η γνώση, λογικό οικοδόμημα που συνοψίζεται σ΄ένα όραμα ή σε μια πίστη, αλλά είναι πάντα-τουλάχιστον αυτοδύναμα- μια οργανική αντίληψη του κόσμου. Για το σωστό κόμμα, ο κόσμος δεν είναι αυτός ο υλικός κόσμος που φαίνεται στην επιφάνεια, όπου ο άνθρωπος είναι μεμονωμένο άτομο από όλα τ΄άλλα που υπάρχει στον εαυτό του και που κυβερνάται από ένα φυσικό νόμο που ενστικτωδώς το σπρώχνει να ζει μια ζωή στιγμιαίας και εγωιστικής χαράς. Ο άνθρωπος του σωστού κόμματος είναι άτομο που είναι Έθνος και Πατρίδα, ηθικός νόμος που ενώνει τα άτομα και τις γενεές σε μια παράδοση και σε μια αποστολή, αφαιρώντας το ένστικτο της ζωής της περιορισμένης στο στενό κύκλο της χαράς για να ιδρύσει με το καθήκον μια ζωή ανώτερη, ελευθερωμένη από περιορισμούς του χρόνου και του τόπου: μια ζωή όπου το άτομο, με την αυταπάρνηση, με τη θυσία των ιδιαίτερων συμφερόντων του, με τον ίδιο τον θάνατο πραγματοποιεί αυτή την όλως πνευματική ύπαρξη που γεννά την αξία του ανθρώπου.



Τρίτη, 18 Αυγούστου 2009

ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΛΛΑ ΚΟΜΜΑΤΑ...

Π. Κοροβέσης: Πήρε μίζες και η Αριστερά

Με μια δήλωση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Περικλή Κοροβέση, η «πυρκαγιά» που ακούει στο όνομα «Siemens” επεκτάθηκε σήμερα και στο χώρο του ΣΥΝ και της Αριστεράς. Μιλώντας σήμερα στην εκπομπή «Παιχνίδια Εξουσίας» του «Καναλιού 1», ο κ. Κοροβέσης αναφέρθηκε σε πρόσφατο δημοσίευμα που αφορούσε το 1989 και την περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από την Οικουμενική κυβέρνηση, υπό τον Τζανή Τζαννετάκη.
Όπως είπε «η κυβέρνηση Τζανετάκη – ήταν να προκηρυχτεί ένας διαγωνισμός διεθνής για τα τηλέφωνα κι όλα τα κόμματα που μετείχαν στην Οικουμενική Κυβέρνηση, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ο ενιαίος Συνασπισμός, η ΕΑΡ (Ελληνική Αριστερά) δηλαδή του Λεωνίδα Κύρκου, πήρανε χρήματα και δεν αντιδράσανε. Αυτό έχει γραφτεί εδώ και τουλάχιστον είκοσι μέρες, θα το ανακυκλώσω κι εγώ, αν δεν το έχω κάνει ήδη, αλλά δεν αντιδράσανε, δηλαδή ούτε ο Κύρκος αντέδρασε, ούτε οι επίγονοι του Φλωράκη.

ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΝΕ.Ο.Σ ΛΑΡΙΣΑΣ


Η ΝΕ.Ο.Σ Λάρισας μία από τις προσεχείς ημέρες θα προχωρήσει σε οικολογική-ακτιβιστική δράση. Δεν δίνουμε δημόσια περισσότερες πληροφορίες δημόσια γιατί έχουμε τους λόγους μας. Με αυτό τον τρόποι θα αιφνιδιάσουμε την δημοτική αρχή της πόλης... Για περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχών επικοινωνίστε με:
Τηλέφωνo Επικοινωνίας: 6986538761
E-mail: neosk.ellas@gmail.com

Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2009

Το Κομμουνιστικό Κόμμα, οι λαθρομετανάστες και οι χορηγοί. Του Σπύρου Χατζάρα

Η ιστορία του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα, ξεκινάει με την ίδρυση της Φεντερασιόν στη Θεσσαλονίκη το 1909, από τον Αβραάμ Μπεναρόγια & Co.Οι «ιστορικοί» του εργατικού κινήματος δεν αναγνωρίζουν «δυστυχώς», την συμβολή του «επαναστάτη»- Πράκτορα, Ισραέλ Λαζάρεβιτς Χέλιφαντ- (Αλεξάντρερ Πάρβους), που βρισκόταν στην Κωσταντινούπολη , και ήταν χορηγός και της «Φεντερασιόν» του Αβραάμ Μπεναρόγια και του Ρακόφσκι.Η ιστορία όμως γράφεται από τους Χορηγούς, και ερμηνεύεται κατά το συμφέρον τους. Πάντα.!Η χρηματοδότηση του πραξικοπήματος του Λένιν στην αγία Πετρούπολη, έγινε με γερμανικά κεφάλαια που διαχειρίστηκε ο Ισραέλ Λαζάρεβιτς- Πάρβους. Ρόλο χορηγού της επανάστασης, εντός της Ρωσίας, είχε και ο εκπρόσωπος της Westinghouse Charles Richard Crane.Χρήματα έβαλαν και οι τραπεζίτες του Λονδίνου και της Νέας Υόρκης, οι Βάρμπουργκ (Warburgs) και οι Σιφ (Schiffs), ο Μόργκαν 1 εκ.δολλάρια κλπ. 10.000 δολλάρια (για τα πρώτα έξοδα) είχε πάνω του ο Τρότσκι ,όταν τον έπιασαν στο Χάλιφαξ 3Απριλίου 1917.Ο Λένιν ζούσε στην Ελβετία από τους Χορηγούς.
Τα «Λενινιστικά επαναστατικά κόμματα», βασίστηκαν στην χρηματοδότηση των επαγγελματικών στελεχών, από χορηγούς και «άδηλους πόρους».Όσο υπήρχε Σοβ.Ένωση οι επαγγελματίες κομμουνιστές ζούσαν σε βάρος του ιδρώτα των σοβιετικών λαών.Η ροή των «εμβασμάτων» γινόταν με διάφορους τρόπους.Στο αρχείο των τηλεγραφημάτων της Γερμανικής πρεσβείας των Αθηνών,προς το Βερολίνο, που βρίσκεται στη Μόσχα,ειδα τηλεγράφημα του 1939 για παράδοση εμβάσματος στο ΚΚΕ.(Μετά το σύμφωνο Μολότωφ – Ρίμπεντροπ).Η κατάρρευση του Σοβιετικού συστήματος ,δημιούργησε δυσκολίες επιβίωσης σε πολλά κομμουνιστικά κόμματα που διαλύθηκαν,… ελλείψει πόρων.Στην Κύπρο και την Ελλάδα, που «κρύφτηκαν» χρήματα του ΚΚΣΕ, η κρίση άργησε να εκδηλωθεί.Η οικονομική κρίση και λάθος επενδύσεις όμως, έφεραν το ΚΚΕ ,σε θέση ανάγκης. Χρειάζεται πρόσθετους «άδηλους πόρους» για να συνεχίσει να καταβάλλει τους μισθούς στον κομματικό στρατό.Και η λύση είναι ,η αναζήτηση νέων «χορηγών», οι οποίοι όμως έχουν απαιτήσεις για τα λεφτά τους.Έτσι προέκυψε, και η νέα, «επιθετική» πολιτική για τους λαθρομετανάστες.


Το εμπόριο των λαθρομεταναστών, που διαπλέκονται με τη διακίνηση των ναρκωτικών, είναι μια «μαύρη αγορά» 10 δις, από την οποία τρώνε οι ΜΚΟ, και οι αντιρατσιστές δικηγόροι.Να μην βάλει και το φτωχό «κόμμα του λαού», (αφού έκοψε την επιδότηση της Τυποεκδοτικής και ο Αγγελόπουλος), το δαχτυλάκι του στην… «Κουτάλα».

ΥΓ. Εκείνο το δάνειο από τη Σοβιετική τράπεζα του Λουξεμβούργου, για να χτιστεί ο Περισσός εξοφλήθηκε ποτέ; "

Στο περιθώριο της ιστορίας

Στερνός απ' όλους δούπησε ο σαλπιγχτής στο χώμα,
Της σάλπιγγας του ο αντίλαλος δεν είχε σβήσει ακόμα.
Της Μικρασίας ξετρέχοντας τα πλάτη πέρα ως πέρα,
πότε αντηχούσε σα λυγμός και πότε σα φοβέρα!

Πάντοτε τις μέρες του Αύγουστου έρχεται στη σκέψη μου το ποίημα του Γ. Αθάνα, «Ο σαλπιγχτής». Τον Αύγουστο του 1921 οι Έλληνες εξορμούν για την τελική απελευθέρωση της Μικράς Ασίας. Ποταμοί αίματος, και σελίδες ηρωισμού φέρονται ως παράσημα σε αυτούς τους ημιθέους προγόνους μας. Προγόνους που δεν είναι μια μακρινή ιστορική ανάμνηση, ή μια φαντασιόπληκτη υπερβολική εξιστόρηση, αλλά που πολλοί από εμάς τους γνωρίσαμε, τους ακούγαμε να μας μιλούν για τόπους που σήμερα η μνήμη μας έχει κατατάξει στο σφαίρα του θρύλου, κάτι μεταφυσικό φαντάζει να τους περιβάλει τόσο στη ανάμνηση μας αλλά κυρίως στις ψυχές μας.
Ίσως αυτό να είναι και το πάθος, αν θέλετε αμάρτημα, όσων διαισθάνονται να συγκλονίζονται από τις σελίδες ιστορίας του Ελληνισμού. Είναι καταδικασμένοι να παλεύουν ανάμεσα σε δυο κόσμους, ανάμεσα στο υπερβατό και στο πραγματικό, στο μυθικό και στο ρεαλιστικό. Η ισορροπία ανάμεσα σε αυτούς τους δυο κόσμους είναι κάτι το οποίο λίγοι το επιδιώκουν, και ακόμη λιγότεροι το επιτυγχάνουν. Ας είναι, σε μια εποχή στυγνού ορθολογισμού είναι υπαρξιακή ανάγκη να αναζητούμε μια όαση υπερβατού, μια μεταφυσική ανάγκη το επιβάλει, μια άγνωστη ροπή κατευθύνει με αυτόν τον τρόπο τον άνθρωπο σε μυστική κοινωνία με τους προγόνους του.
Πόσο παράδοξο άραγε ακούγεται στην καταναλωτική εποχή, στο κόσμο της media democracy να υπάρχουν ακόμη κάποιοι, λίγοι ελάχιστοι, που θέλουν να μιλούν και να σκέφτονται για στιγμές σαν αυτή της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Δυστυχώς στη σύγχρονη νεοελλάδα, ακόμη και ο συγκλονισμός των ψυχών μας από τα μυστικά μηνύματα μας ιστορίας μας, έχει γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης ακόμη-ακόμη και ευκαιρία για πλουτισμό των επιτηδείων.
Στην Αλμυρά Έρημο, στο Εσκή Σεχίρ, στα πρόθυρα της Άγκυρας, και στη συνέχεια στη παραλία της Σμύρνης γράφτηκε ο τραγικός επίλογος του Νέου Ελληνισμού. Στα χώματα ακριβώς στα οποία γεννήθηκε, εκεί η άγνωστη ύφανση της Μοίρας τον έφερε να ταφή. Σημείο εκκίνησης του Νέου Ελληνισμού κατά τη γνώμη μας τοποθετείται η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, και δια μέσου όλης αυτής της ιστορικής περιόδου σε πορεία σταυροαναστάσιμη, με πτώσεις και ανατάσεις, με συντριβή αλλά και δόξα, η ύπαρξη του Νέου Ελληνισμού κορυφώνεται ως Επιλογος στη Μικρά Ασία, και τελικά γράφεται ως τραγωδία και συμφορά στο ίδιο ακριβώς μέρος. Εύλογα όμως θα αναρωτηθεί κανείς, αν τελικά η μικρασιατική καταστροφή είναι αποτυχία του λαού μας, της ηγεσίας, ή της ίδιας της εκστρατείας. Νομίζουμε πως είναι συνολικά μια
αποτυχία της ίδιας της ιστορίας. Μιας ιστορίας που ως αδέκαστος κριτής, έχει κατατάξει από τότε την Ελλάδα σε μια φρικτή θέση. Με μοναδική εξαίρεση τη στιγμή του 1940, και την ΕΟΚΑ, η Ελλάδα από το 1922 καταδικάστηκε να βρίσκεται στο περιθώριο της ιστορίας. Χάνοντας τον έναν πνεύμονα, την ανατολική πλευρά του Αιγαίου, ο Ελληνισμός μπορούμε να πούμε ότι υπέστη μια οντολογική μετάλλαξη. Συρρικνώθηκε σε ένα ένοχο αθηναϊκό κράτος, ο πολιτικός «ρεαλισμός», η «μικρή πλην τίμια» Ελλάδα, ήρθε να αντικαταστήσει σαν σκιάχτρο τον Ελληνισμό. Ο ενδοτισμός και χυδαιότητα της προδοσίας έκτοτε κυριάρχησαν στο κοινοβουλευτικό έκτρωμα του αθηναϊκού κράτους.
Η απώλεια της Ελληνικής Ανατολής θεωρούμε πως καταδίκασε ως σήμερα την έννοια του Ελληνισμού σε έναν απόλυτο μηδενισμό. Δεν είναι απλά αυτή καθ' εαυτή η απώλεια των εδαφών της Μικρασίας. Εδάφη χάνονται και κερδίζονται στο γύρισμα της ιστορίας. Ο μηδενισμός αυτός όμως θεμελιώθηκε στην καθιέρωση και παγίωση της νοοτροπίας του νεοραγιά που σήμερα όσο ποτέ είναι εμφανής στη πατρίδα μας. Μόνον μιζέρια, κακομοιριά και ηττοπάθεια συνοδεύει οτιδήποτε έχει να κάνει με την ανάμνηση της ιστορίας μας.
Δυστυχώς καταλήξαμε να είμαστε ένας λαός μνημοσύνων, να επικοινωνούμε με το παρελθόν μας όχι βιωματικά, όχι μέσω μιας λογικής και μεταφυσικής προσωπικής συνέχειας, αλλά μόνο με μνημόσυνα. Αυτό νομίζουμε δείχνει και την αλλαγή της προσωπικής σύστασης αυτού του λαού. Δεν θέλει να θυμάται αγωνιζόμενος, αλλά θρηνώντας. Προτιμά τον παθητικό ρόλο της μνήμης, τον ξεκούραστο, αυτόν που μπορεί να τον φέρει στα μέτρα του καθώς πολύ εύκολα μπορεί να θυμηθεί όσα και μόνον τον βολεύουν... Και έτσι ξέχασε την ενέργεια, την μάχη, τον αγώνα. Είναι ένας λαός που πορεύεται πλέον μέσα στην ιστορία χωρίς νόημα ύπαρξης, έχοντας χάσει την ενεργητικό βίωμα της ιστορικής του συνέχειας. Ταυτόχρονα όμως το σύγχρονο αυτό πάθος του Ελληνισμού αποτελεί ένα καθαρτήριο πυρ για όσους μπορούν να το βιώσουν, να το αισθανθούν στις ψυχές τους. Αυτοί που θα εξέλθουν μέσα από αυτό δεν έχουν άλλη επιλογή παρά την αποκατάσταση της έννοιας του Ελληνισμού, ζήτημα παγκόσμιας ηθικής τάξης.

Ευάγγελος Χ. Χανιώτης


Κυριακή, 16 Αυγούστου 2009

Η μάχη του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ

του Κώστα Μαυροσκούφη

Φωτογραφίες από το βομβαρδισμένο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ.

Τάφος στρατιώτη της ΕΛΔΥΚ.

Ο πεσών μέσα στο στρατόπεδο Λοχαγός (ΜΧ) Σ.Σταυριανάκος.

Τουρκικό άρμα και Τούρκοι στρατιώτες μέσα στο καταληφθέν στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ.

Η ΕΛΔΥΚ του 1974 αποτελούσε μία πάρα πολύ αξιόμαχη μονάδα, στελεχωμένη σε επίπεδο υπομονάδων της, με αξιόλογα και ικανότατα - όπως αποδείχθηκε από τα πολεμικά γεγονότα - στελέχη. Το γεγονός ότι η ΤΟΥΡΔΥΚ δεν έπαιξε σχεδόν κανένα ενεργό ρόλο στις επιχειρήσεις του «Αττίλα 1», αλλά αντίθετα μολαταύτα είχε σαν απώλεια και τον Διοικητή της, Συνταγματάρχη Βεζύρογλου, αυτό οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην αποτρεπτική παρουσία της ΕΛΔΥΚ.

Διοικητής της εκείνη την εποχή ήταν ο Συνταγματάρχης (ΠΖ) Νικολαίδης, ο οποίος μόλις είχε τοποθετηθεί στην μονάδα. Το μέγα λάθος που του καταλογίζεται είναι ότι παρακολουθούσε από μακριά τα γεγονότα, και πειθαρχούσε αφάνταστα στις εντολές του ΓΕΕΦ. Απόδειξη ότι συναίνεσε στην αποστολή αυτοκτονίας της ΕΛΔΥΚ κατά του Κιόνελι, χωρίς προπαρασκευή Πυροβολικού, χωρίς σοβαρή υποστήριξη αρμάτων και βέβαια χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν του ότι αυτό θα γινόταν υπό το φως της ημέρας, καθ’ ην στιγμήν η Τουρκική Αεροπορία ήταν η μοναδική παρούσα στους Κυπριακούς αιθέρες, ο δε χώρος προ του Κιόνελι ήταν εξαιρετικά ακάλυπτος, αποψιλωμένος χωρίς φυσικές οχυρές θέσεις.

Η ΕΛΔΥΚ εκ προοιμίου εθεωρείτο εξαιρετικά υπολογίσιμος αντίπαλος από τους Τούρκους. Οργανωμένη με τα πρότυπα του Ελλαδικού Στρατού, στον οποίο στην ουσία ανήκε, είχε σαν κύρια αποστολή την προστασία της νήσου, όπου και όταν αυτό της ζητηθεί. Γι’ αυτό και κατά την διάρκεια της εισβολής, υπομονάδες της αποσπάστηκαν σε άλλα σημεία πέραν του στρατοπέδου της. Κατά κύριο λόγο ο 1ος Λόχος αποσπάστηκε, στην περιοχή Καραβά να συνδράμει τις εκεί μονάδες της Εθνικής Φρουράς που θα προσπαθούσαν να αναχαιτίσουν την προσπάθεια εξάπλωσης της Τουρκικής προέλασης προς δυσμάς.

Όμως ο κύριος όγκος των δυνάμεών της ήταν ταγμένος πίσω από τον λόφο της Μακεδονίτισσας, εκεί όπου είναι σήμερα ο τύμβος με τα κενοτάφια των πεσόντων Ελλήνων, Ελλαδιτών και Κυπρίων, ενώ δυνάμεις 2 λόχων είχαν οχυρωθεί με τους άντρες τους ακροβολισμένους στα χαρακώματα και ορύγματα προ του στρατοπέδου στον Γερόλακκο. Και αυτό γιατί με πολύ σωστή πρωτοβουλία του Διοικητή της, προληπτικά, το χάραμα της ημέρας της εισβολής (4:00 π.μ.) δόθηκε η εντολή να αναπτυχθεί όλη η μονάδα σε χώρους διασποράς εντός και εγγύς του στρατοπέδου της. Έτσι δεν τους βρήκε στα καταλύματά τους η πρώτη επίθεση των τουρκικών βομβαρδιστικών με βόμβες ναπάλμ, που κυριολεκτικά δημιούργησε εικόνες «Κόλασης του Δάντη» μέσα στο στρατόπεδο.

Το υποτιθέμενο αντίπαλο δέος, η ΤΟΥΡΔΥΚ είχε εγκαταλειφθεί από το βράδυ προ της εισβολής και οι άντρες της βρήκαν καταφύγιο στον Τουρκοκυπριακό θύλακα του Κιόνελι. Για να μην γίνει αντιληπτή η απόσυρσή τους, έβαλαν τα μεγάφωνα του στρατοπέδου τους, να παιανίζουν εμβατήρια και είχαν φωταγωγήσει πλήρως τον χώρο. Αυτό από μόνο του, έπρεπε να θεωρηθεί ύποπτο, διότι με τις πληροφορίες που υπήρχαν τότε για τον απόπλου της αποβατικής δύναμης από την Μερσίνα, με επικείμενη την πολεμική σύγκρουση, ποια στρατιωτική μονάδα φωταγωγείται σαν να έχει δεξίωση; Όμως τέτοια ώρα, τέτοια λόγια. Εκείνη την στιγμή τίποτα δεν αξιολογείτο σωστά, ούτε από την τοπική ΕΥΠ, ούτε από το 2ο Ε.Γ. του ΓΕΕΦ ούτε από το 2ο Ε.Γ. της ΕΛΔΥΚ.

Τελικά η ΕΛΔΥΚ, τουλάχιστον τάχθηκε αμυντικά μετά την αποτυχημένη επίθεση στο Κιόνελι, σε νέα χαρακώματα και ορύγματα τα οποία σκάφτηκαν με αστραπιαία ταχύτητα. Στις 17:00 της 22ας Ιουλίου, μια ώρα μετά την κατάπαυση πυρός, στον βόρειο τομέα της Λευκωσίας οι Τούρκοι προσπάθησαν να προωθηθούν καλυμμένοι πίσω από ένα κοπάδι πρόβατα! Έγιναν αντιληπτοί απ’ την αρχή με γέλια απ’ την Εθνοφρουρά, αφέθηκαν να πλησιάσουν αρκετά και θερίστηκαν μαζί με το κοπάδι...

Στις 18:00, και ενώ υπάρχει συμφωνία για κατάπαυση του πυρός από τις 16:00, 500 περίπου Τούρκοι στρατιώτες με όλμους πλησιάζουν εντελώς ύπουλα, με έρπειν, κρυφά το στρατόπεδό της ΕΛΔΥΚ στα 500 μ. ανατολικά και άλλοι 500 περίπου από τα δυτικά, ελπίζοντας να το καταλάβουν αιφνιδιαστικά. Έγιναν αντιληπτοί και παρά τις εντολές του ΓΕΕΦ για διατήρηση της εκεχειρίας αυτοί πλησίαζαν μέχρι σημείου άλματος εφόδου, βοηθούμενοι απ’ το σκοτάδι που άρχισε να πέφτει και την αφέγγαρη νύχτα. Ο σκοπός του 4ου Λόχου τους αντιλήφθηκε και έριξε στον αέρα προειδοποιητικά. Το ΓΕΕΦ επέμενε να τηρηθεί η κατάπαυση του πυρός με τους Τούρκους δίπλα στα συρματοπλέγματα του στρατοπέδου! Ο διοικητής όμως του Λόχου με πρωτοβουλία του, διέταξε αρχικά προειδοποιητικές βολές και στην συνέχεια έδωσε διαταγή πυρός, μέχρι που οι Τούρκοι απομακρύνθηκαν. Το πρωί βρέθηκαν δίπλα στα συρματοπλέγματα αρκετοί νεκροί Τούρκοι στρατιώτες φορτωμένοι με όλμους και οπλοπολυβόλα. «Η κατάπαυση πυρός δεν ίσχυε για άνανδρους και προσπαθούσαν να την εκμεταλλευτούν όσο γίνεται καλύτερα» (από συνέντευξη βετεράνου της ΕΛΔΥΚ).

Την Τρίτη 23 Ιουλίου, δηλαδή την επομένη της κατάπαυσης πυρός οι Τούρκοι προωθήθηκαν αργά και διστακτικά στη θέση του 11ου Σ.Π. , ανάμεσα στην ΕΛΔΥΚ και στο Αεροδρόμιο Λευκωσίας, το οποίο προσπάθησαν να πλησιάσουν, αλλά ανακόπηκαν από τη Α’ Μοίρα Καταδρομών που ήρθε με τα «Νοράτλας» από το Μάλεμε της Κρήτης, με την γνωστή «αποστολή Νίκη» και που από το βράδυ της προηγούμενης, είχε αναλάβει την υπεράσπισή του. Αργότερα το αεροδρόμιο τέθηκε υπό την προστασία του Ο.Η.Ε. με παρέμβαση του Κουρτ Βάλντχαϊμ και έτσι παραμένει ως σήμερα (Καναδοί κυανόκρανοι ανέλαβαν την προστασία του κατά τα τέλη των εχθροπραξιών). Το πρωί της 14ης Αυγούστου, βρήκε τους άνδρες της ΕΛΔΥΚ σε γραμμή άμυνας στο στρατόπεδο της, στις θέσεις διασποράς που είχαν ανακατασκευάσει.

Στην άμυνα του στρατοπέδου ήσαν όσοι είχαν μείνει από τις μάχες του Καραβά (από τον ηρωικό 1ο Λόχο που στην ουσία δεν υπήρχε πια) οι οποίοι είχαν συμπτυχθεί σε διλοχία με υπολείμματα του 6ου Λόχου, υπό τον Ταγματάρχη Στεργιόπουλο. Οι υπόλοιποι ήταν, ο 2ος με διοικητή τον Υπολοχαγό Κωσταντούλα, ο 4ος με τον Κύπριο Λοχαγό Λ.Ιωαννίδη, ο Λόχος διοικήσεως της ΕΛΔΥΚ με διοικητή τον Ταγματάρχη Δελή, μια διμοιρία μηχανικού με διοικητή τον Λοχαγό Σταυριανάκο και άλλα μικρά τμήματα εφέδρων Κυπρίων σε διμοιρίες τυφεκιοφόρων. Διοικητής όλων αυτών των δυνάμεων ήταν ο Αντισυνταγματάρχης Σταυρουλόπουλος.

Από το πρωί που ξεκίνησε ο «Αττίλας 2», οι Τούρκοι άρχισαν να χτυπούν με πυρά βαρέος πυροβολικού και αεροπορίας. Στις 10:00 εκδηλώθηκε η πρώτη επίθεση πεζικού η οποία αποκρούσθηκε. Στις 11:00 δεύτερη προσπάθεια Τουρκικού πεζικού και αρμάτων αποκρούστηκε πάλι. Την ίδια τύχη είχε και επίθεση των Τούρκων στις 15:00. Σε όλη αυτή τη διάρκεια η αεροπορία τους, χτυπούσε κατά διαστήματα, τους υπερασπιστές του στρατοπέδου. Η άμυνα του στρατοπέδου από την ΕΛΔΥΚ αποδεικνυόταν η αποτελεσματικότερη των δυνάμεών μας γιατί με τις εύστοχες βολές των ΠΑΟ της μονάδας, δεν τολμούσαν να προελάσουν τα άρματά τους. Οι Τούρκοι σε μπουλούκια έκαναν επίθεση, σε μπουλούκια υποχωρούσαν. Και πάντα οι επιτιθέμενοι ευρίσκονταν πίσω από την κάλυψη των προπορευόμενων αρμάτων τους. Όταν ένα Τούρκικο άρμα δεχόταν μία αντιαρματική βολή, τα υπόλοιπα υποχωρούσαν και μαζί με αυτά το πεζικό που τα ακολουθούσε.

Από το πρωί της 15ης Αυγούστου, οι Τούρκοι ξανάρχισαν να βάλλουν εναντίον της ΕΛ.ΔΥ.Κ. με πυρά πυροβολικού και αεροπορίας αδιάκοπα. Όμως δεν τόλμησαν καμία επίθεση πεζικού και αρμάτων. Η παντελής αποτυχία των επιθέσεων τους την 14η Αυγούστου, τους αποθάρρυνε.

Γι’ αυτό έριξαν το βάρος τους των επιθέσεων τους (αναζητώντας άλλη οδό διάσπασης της Άμυνας Λευκωσίας) κατά του άξονα του προαστίου του Αγ.Παύλου – Αγ.Δομετίου. Όμως και εκεί έφαγαν τα μούτρα τους! Διότι εκεί ήταν η ζώνη ευθύνης ενός εξαιρετικού Έλληνα Αξιωματικού, του Ταγματάρχη Δημητρίου Αλευρομάγειρου Διοικητή του 336 Τ.Ε. (μετέπειτα Αντιστρατήγου και Γενικού Επιθεωρητή Στρατού), ο οποίος ουσιαστικά με τους άντρες του, πολεμώντας λυσσασμένα εναντίον υπεράριθμων Τούρκων και με ελλιπέστατο οπλισμό, κράτησε την Λευκωσία, ανέπαφη, ουσιαστικά στα όρια της Πράσινης γραμμής που προϋπήρχαν, της εισβολής (για τον αγώνα του 336 ΤΕ θα αναφερθώ αναλυτικά παρακάτω).

Στην ΕΛΔΥΚ τώρα, ο διοικητής της, προβλέποντας νέα επίθεση των Τούρκων, ακόμα πιο ισχυρή την επομένη (16η Αυγούστου) ζήτησε από το ΓΕΕΦ αντιαρματική υποστήριξη και μεγαλύτερη υποστήριξη πυρών πυροβολικού. Όμως αντί αυτών του έστειλαν τρία τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού! Αντιλαμβανόμενος την μη χρησιμότητά τους υπό αυτές τις περιστάσεις, τα έστειλε πίσω την νύχτα, έτσι ώστε να διατεθούν σε άλλες αποστολές.

Είναι σημαντικό εδώ να αναφέρουμε το «άσχημο παιχνίδι» που έπαιξαν ορισμένοι από τους άνδρες των Ηνωμένων Εθνών, οι οποίοι πρόδιδαν στους Τούρκους, πληροφορίες μάχης των Ελληνικών Δυνάμεων. Αυτό αποδεικνύεται από μαρτυρίες στρατιωτών της πρώτης γραμμής όπως του Στρ.Σπανογιάννη της ΕΛΔΥΚ όπου έβλεπε τις βολές του πυροβολικού των Τούρκων να γίνονται απόλυτα εύστοχες, πέντε μόλις λεπτά μετά την πτήση ελικοπτέρων του ΟΗΕ πάνω από τις οχυρωμένες Ελληνικές θέσεις, ενώ πέντε λεπτά νωρίτερα ήταν απελπιστικά άστοχες.

Άλλοι στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ βεβαιώνουν ότι αφότου δόθηκε από Έλληνα αξιωματικό, στους αξιωματικούς του ΟΗΕ (μετά από φορτική απαίτησή τους), το σχεδιάγραμμα του ναρκοπεδίου που είχε υπήρχε μπροστά από το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, ένα ερπυστριοφόρο Μ-113 των κυανοκράνων πέρασε μέσα από αυτό αποτυπώνοντας ξεκάθαρα στο έδαφος, «το ασφαλές μονοπάτι» ανάμεσα στις νάρκες, το οποίο χρησιμοποίησαν την επομένη στην επίθεσή τους τα Τούρκικα τανκς.

Υπάρχουν και άλλες μαρτυρίες, όπως αυτή των ανδρών της Α’ Μ.Κ. που υπερασπίζονταν το Αεροδρόμιο της Λευκωσίας, όπου οι Καναδοί κυανόκρανοι, περνούσαν ανάμεσά τους κατά την διάρκεια της ανάπαυλας από την μάχη, και ευθύς μετά, στην νέα επίθεση των Τούρκων, όλα τα σημεία παραλλαγής ή ενέδρας των ανδρών της Μοίρας, ήταν ήδη γνωστά στους Τούρκους που είτε τα απέφευγαν, είτε έριχναν όλο το βάρος της επίθεσής τους σε αυτά!

Η ΕΛΔΥΚ πια, έχοντας κρατήσει γερά ήδη δυο μέρες, με τους άντρες της σε θέσεις μάχης που ήταν γεμάτες κρατήρες από βόμβες των 1.000 λιβρών και τα πάντα γκρεμισμένα και καμένα, περιμένει ξημερώνοντας η 16η Αυγούστου, την νέα επίθεση των Τούρκων η οποία έμελλε να είναι και η τελευταία. Στις 08:30 το πρωί άρχισε να προσβάλλεται και πάλι από την αεροπορία τους και συγχρόνως άρχισαν να κινούνται προς το στρατόπεδο και προς τον Αγ. Παύλο δυο Τουρκικοί σχηματισμοί. Ήταν δύο ίλες μέσων αρμάτων Μ-47 σε σχηματισμό «Υ», ενισχυμένες με τάγματα πεζικού που ακολουθούσαν, υποστηριζόμενα από πυρά πυροβολικού καμπύλης τροχιάς που έρχονταν από το Κιόνελι, ενώ ταυτόχρονα ένας άλλος παρόμοιος τρίτος σχηματισμός αποτελούμενος από μία ίλη μέσων αρμάτων Μ-48 και πεζικό, κινούμενος με άξονα το Γερόλακκο προς τη θέση του 4ου Λόχου και του Λόχου Διοικήσεως. Όλοι αυτοί οι σχηματισμοί αποκρούστηκαν μέχρι το μεσημέρι από τους λιγοστούς υπερασπιστές του στρατοπέδου με τα πενιχρά οπλικά συστήματα που διέθεταν.

Όταν μετά από συνεχείς επαναλαμβανόμενες επιθέσεις οι Τούρκοι κατάφεραν να φθάσουν στα 100 μ. από τις τελευταίες σειρές συρματοπλεγμάτων στα αριστερά, με το πλεονέκτημα της υπεροπλίας και του δεκαπλάσιου στρατεύματος που εφορμούσε, η μάχη κατέληξε εκ του συστάδην. Παρόλο που κάποια αραιά πυρά υποστήριξης του πυροβολικού μας έκοψαν κάπως την ορμή των αρμάτων τους, αυτοί σε λίγο θα έμπαιναν στις θέσεις του 4ου Λόχου.

Ήταν 13:00 και διατάχτηκε απαγκίστρωση. Αυτή όμως θα έπρεπε να γίνει υπό το φως της ημέρας, με τα νώτα ακάλυπτα και σε έδαφος επικλινές, χωρίς φυσική κάλυψη. Πραγματική αυτοκτονία. Προσπάθησαν τα πρώτα τμήματα μέχρι που τα Τούρκικα άρματα και πεζικό έπεσαν στις γραμμές τους, οπότε οι Έλληνες μαχητές ενεπλάκησαν σε μάχη σώμα με σώμα και εξελίχθηκαν σκηνές άπειρης αυτοθυσίας, ηρωισμού σε συνδυασμό με την απόγνωση και το αίσθημα της αυτοσυντήρησης!

Το πρόβλημα δημιουργήθηκε στο κέντρο, όπου εισήλθε και ο κύριος όγκος των επιτιθέμενων Τούρκων. Στην αρχή οι Τούρκοι, λόγω σύγχυσης εξ αιτίας της όμοιου χρώματος (λόγω ΝΑΤΟ) της στολής εκστρατείας των Ελλήνων στρατιωτών, με αυτής των δικών τους, στην προσπάθειά τους να εκκαθαρίσουν το στρατόπεδο από τους λιγοστούς Ελδυκάριους, πυροβολούσαν ανεξέλεγκτα ότι εκινείτο. Σε αυτήν την προσπάθειά τους αλληλοεξοντώθηκαν πολλοί Τούρκοι στρατιώτες. Όμως ο υπερβολικά μεγάλος αριθμός τους για μια τέτοια επίθεση, τους επέτρεπε τέτοιες «πολυτέλειες».

Στις 13:35 τα Τούρκικα άρματα έμπαιναν πλέον από όλες τις μεριές στο στρατόπεδο και προσπαθούσαν να κλείσουν σε μία λαβίδα τους υποχωρούντες Ελλαδίτες στρατιώτες. Τότε ο Ανθυπασπιστής Κ.Κέντρας με την Διμοιρία Πολυβόλων έμεινε εκεί να καλύπτει τους υποχωρούντες συναδέλφους του και έκτοτε θεωρείται αγνοούμενος. Με αυτή του την πράξη, έδωσε χρόνο στους συναδέλφους του να απαγκιστρωθούν προς την περιοχή Αρχαγγέλου. Τότε, έφταναν και έφεδροι από την Λεμεσό στο ύψωμα της Σχολής Γρηγορίου.

Δεν θα επεκταθώ σε λεπτομέρειες ηρωικών πράξεων που διαδραματίστηκαν εκείνες τις τελευταίες στιγμές που το στρατόπεδο ακόμα διατηρούσε την Ελληνικότητά του. Υπάρχει μία ενδιαφέρουσα μαρτυρία για τον τελευταίο «αλφαμίτη» της πύλης του στρατοπέδου, «αγνοούμενο» στρατιώτη Κρατημένο. Με την απαγκίστρωση, ο βοηθός πολυβολητής, στρατιώτης Λύνγκος (έως σήμερα «αγνοούμενος») τραυματίστηκε στα πόδια. Έσπευσαν αμέσως κοντά του, οι φίλοι του στρατιώτες Μουλακάκης και Κρατημένος (ο δεύτερος εκείνη την ημέρα είχε υπηρεσία σαν «αλφαμίτης» στην Πύλη). Ο Λύνγκος δεν μπορούσε να κινηθεί. Ο Μουλακάκης κατάλαβε ότι ήταν ανώφελο να παραμείνουν εκεί μια και σε αυτό το σημείο του στρατοπέδου τα Τουρκικά τανκς απείχαν μόλις 50 μέτρα. Είπε στον Κρατημένο να φύγουν. Εκείνος όμως, παρόλο ότι ήταν μάγειρος στην ειδικότητα, του είπε (μαρτυρία του Μουλακάκη στο ΓΕΕΦ): «Φύγε εσύ. Θα μείνω εδώ με τον Λύνγκο». Φεύγοντας ο Μουλακάκης γύρισε για τελευταία φορά και τον είδε στο όρυγμά του, να ρίχνει με το τόμσον ριπές κατά των Τούρκων που προσπαθούσαν να περάσουν το αγκαθωτό συρματόπλεγμα, καθυστερώντας όσο μπορούσε την διείσδυσή τους, έτσι ώστε να καλύψει την υποχώρηση των συντρόφων του. Κανένας δεν είδε ποτέ πια τον τελευταίο «αλφαμίτη» της Πύλης, ο οποίος μαζί με τον Λύνγκο (και τόσους άλλους) από τότε αναφέρεται στην λίστα των «αγνοουμένων».

Οι Τούρκοι στη μανία τους για την ΕΛΔΥΚ που αντιστάθηκε ηρωικά, μάζεψαν τους νεκρούς στρατιώτες της, στον δρόμο μπροστά από το στρατόπεδο και αφού τους απογύμνωναν, τους έκοβαν τα κεφάλια και τους φωτογράφιζαν. Ανάμεσα στους ηρωικά πεσόντες Αξιωματικούς της ήταν οι Λοχαγοί Σταυριανάκος και Σταμπουλής. Ο πρώτος, επικεφαλής της διμοιρίας Μηχανικού της Μονάδας, χάνοντας τους περισσότερους άνδρες του σε μάχες σώμα με σώμα, πυροβολήθηκε από συζυγές πολυβόλο άρματος. Πριν λίγο διέταζε τους άνδρες του (μαρτυρία Λοχία Φλέσσα), να μείνουν στα ορύγματά τους και αν χρειαστεί τα Τουρκικά άρματα να περάσουν από πάνω τους! «Το στρατόπεδο είναι Ελλάδα και θα το υπερασπιστούμε μέχρι ενός» είπε λίγο πριν σκοτωθεί.

Σε αυτήν την μάχη η ΕΛΔΥΚ έχασε πάνω από το 1/3 της δυνάμεως των υπερασπιστών του στρατοπέδου της, που το ξεκίνημα της 14ης Αυγούστου, αριθμούσε περίπου 300 άνδρες. Η διαπίστωση ότι κανείς εκ των υπερασπιστών της δεν «το έβαλε στα πόδια», παρόλο το γεγονός ότι η προσπάθειά τους φαινόταν καταδικασμένη, πρώτον λόγω του όγκου των επιτιθέμενων και δεύτερον λόγω των ισχνών μέσων που διέθεταν για την απώθησή τους, δείχνει τον ηρωισμό τους και το αίσθημα του καθήκοντος που είχαν στην καρδιά τους.

Υπήρξαν στιγμές άμυνας με απαράμιλλη λύσσα από πλευράς Ελλήνων μαχητών. Από αφηγήσεις διασωθέντων, γνωρίζουμε ότι σε ένα όρυγμα όταν οι άντρες που ήταν μέσα σε αυτό, «έμειναν» από πυρομαχικά, βγήκαν έξω και επιτέθηκαν εναντίον του επερχόμενου τουρκικού τανκς, πετώντας με χαρακτηριστική λυσσώδη δύναμη εναντίον του ... τα κράνη τους! Παράκρουση μπροστά στον σίγουρο χαμό; Ίσως! Οι άνδρες της ΕΛΔΥΚ απαγκιστρώθηκαν μόνο όταν διατάχθηκαν για αυτό, αφού πολλοί από αυτούς είχαν καταπλακωθεί μέσα στα ορύγματά τους από τα εφορμούντα Τούρκικα τανκς, έχοντας ξοδέψει πρώτα και τα τελευταία πυρομαχικά τους!

Οι εναπομείναντες στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ, παρόλο που από το απόγευμα της 16ης, μετά την πτώση του στρατοπέδου τους είχε συμφωνηθεί και πάλι κατάπαυση πυρός, απέκρουσαν και την επομένη (17η Αυγούστου) με επιτυχία επιθέσεις των Τούρκων στον Αγ.Παύλο, μαζί με Κύπριους εθελοντές από την Αμμόχωστο που πολέμησαν ηρωικά στο πλευρό τους. Ήταν οι τελευταίες συμπλοκές.

Η μάχη της ΕΛΔΥΚ αναφέρεται στο Μουσείο Ιστορίας του Λονδίνου, ως μία από τις πιο άνισες μάχες που δόθηκαν ποτέ. Και όπως αναφέρει ο στρατιώτης Γώγος, που δακτυλογραφούσε το Ημερολόγιο Μονάδας καθ’ υπαγόρευση του ταγματάρχη Καλλιώρα, διευθυντή του 3ου Ε.Γ.: «Και στις Θερμοπύλες χάσαμε. Όμως δεν αποτελεί μια ένδοξη στιγμή της Ελληνικής Ιστορίας;»