Η αλήθεια για τα γεγονότα του περασμένου Σαββάτου στην Ερμού.

Μια εβδομάδα μετά τα γεγονότα της Ερμού, με την ομάδα «Παρεμπόριο Stop» να δέχεται την επίθεση των Αφρικανών μικροπωλητών οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες. Η ομάδα, καλά οργανωμένη επικοινωνιακά, διοχέτευσε στον Τύπο φωτογραφίες και πλάνα από τα όσα συνέβησαν. Αυτό βέβαια, δεν εμπόδισε τα κατεστημένα μέσα και ιδιαίτερα κάποια που έχουν ουσιαστικά καταληφθεί από αριστερούς του ΣΥΡΙΖΑ και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, να δώσουν μία εντελώς διαφορετική εικόνα για τα όσα συνέβησαν και να παρουσιάσουν το γεγονός ως ρατσιστική επίθεση. Για άλλη μια φορά, το Indymedia λειτούργησε ως πρακτορείο ειδήσεων, από το οποίο άντλησαν τις προκατασκευασμένες πληροφορίες τους.
Την Δευτέρα το πρωί, ο επικεφαλής του «Παρεμπόριο STOP!», Παναγιώτης Δούμας εκλήθη από τον δημοσιογράφο Γιώργο Παπακωνσταντίνου να απαντήσει σε ερωτήσεις σχετικά με την ομάδα και τα γεγονότα που είχαν προηγηθεί. Ο Παναγιώτης Δούμας συναντήθηκε με τον εν λόγω δημοσιογράφο και απήντησε σε αρκετά ερωτήματα, τα οποία, όπως ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου έλεγε θα μονταρισθούν σε ένα βιντεάκι ενός περίπου λεπτού, από το οποίο θα έβγαινε η ουσία. Του εξήγησε ότι τα μέλη της ομάδος είναι έμποροι, του εξήγησε ότι από μέρους τους δεν ασκήθηκε βία και ότι το μόνο που κρατούσαν στα χέρια τους κατά την διάρκεια των επεισοδίων ήταν κάμερες και τον βεβαίωσε ότι έχουν τραυματισθεί πέντε άτομα, μεταξύ των οποίων ένας εβδομηνταδυάχρονος.

Αίσχος παραπληροφόρησης
Το ίδιο βράδυ, το δελτίο ειδήσεων του σταθμού ξεκινώντας από τον παρουσιαστή Γιάννη Παπαδόπουλο επιδόθηκε σε ένα αίσχος παραπληροφόρησης και αλλοίωσης όσων είχαν ειπωθεί. Με τον τίτλο «Νταήδες ανέλαβαν να βάλουν τάξη στο εμπορικό κέντρο» ο Παπαδόπουλος προλόγισε το ανεκδιήγητο ρεπορτάζ λέγοντας ότι «Κυνηγοί των μεταναστών πήραν τον νόμο στα χέρια τους».
Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου είπε στο ρεπορτάζ του ότι «ομάδα νταήδων αποφάσισε να κάνει επιχείρηση σκούπα για να καθαρίσει την οδό Ερμού από τους παράνομους μικροπωλητές». Καμμία κουβέντα για την ομάδα, καμμία κουβέντα για την μήνυση, καμμία κουβέντα για τα φυλλάδια, ενώ η βιντεοσκόπηση ήταν γι' αυτόν... «πρόφαση». Είχε, βλέπετε, άλλες πιο έγκυρες πηγές, όπως έναν Σενεγαλέζο μικροπωλητή, που δεν διστάζει, ενώ παρανομεί, να βγαίνει με το όνομά του στις κάμερες. Είχε και τον επαγγελματία μεταναστοπατέρα, Πέτρο Κωνσταντίνου, γνωστό από την συμμετοχή του στον ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΣΕΚ, ΓΕΝΟΒΑ 2000, Αντικαπιταλιστική Συμμαχία κλπ., ο οποίος καταδίκασε τον ρατσισμό.
Την ώρα που ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου έλεγε ότι «οι εικόνες» τις οποίες παρεμπιπτόντως το ίδιο το «Παρεμπόριο STOP!» είχε διοχετεύσει, «κατέγραψαν την δίωξη των μεταναστών με καδρόνια και καρέκλες» στην οθόνη μας βλέπαμε έναν Αφρικανό να σηκώνει ένα μαδέρι και να απειλεί αυτούς που τον βιντεοσκοπούσαν. Αποθέωση του αίσχους ήταν η συρραφή των δηλώσεων του Παναγιώτη Δούμα, ο οποίος φέρεται να είπε: «...Δεν είναι δική μας δουλειά να τους διώξουμε. Ακριβώς αυτό ήρθαμε να κάνουμε...».

Οι έμποροι απέναντι στα ΜΜΕ
Στο επίσημο στρατόπεδο των εμπόρων της Αθήνας, τον Εμπορικό Σύλλογο Αθηνών, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Ο Σύλλογος εξέδωσε την περασμένη Δευτέρα δελτίο τύπου, όπου ουσιαστικά έλεγε ότι «τα επεισόδια είναι το αποτέλεσμα της αγανάκτησης όλων εκείνων που πληρώνουν φόρους, που καταβάλλουν ασφαλιστικές εισφορές, που παρέχουν με πλήρη απασχόληση εργασία σε χιλιάδες ανθρώπους, που πληρώνουν υψηλά ενοίκια, που είναι τα μόνιμα θύματα κάθε προγράμματος δημοσιονομικής εξυγίανσης», ενώ ζητούσε την ενεργοποίηση της ειδικής νομοθεσίας της Ολυμπιακής περιόδου. Στην Γενική Συνέλευση της περασμένης Τετάρτης, ο Παναγιώτης Δούμας καταχειροκροτήθηκε στην παρέμβασή του, ενώ εκλήθη και ο πρώην έμπορος Απόστολος Κοκκινόπουλος, θύμα των επιθέσεων των Αφρικανών, να καταθέσει την μαρτυρία του.

Δημήτρης Ζαφειρόπουλος

Πηγη: ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Και μετά το νομοσχέδιο τι;

του Δημήτρη Ζαφειρόπουλου

Οι βάρβαροι που περιμέναμε τόσον καιρό είναι πλέον εδώ. Πέρασαν τις πύλες. Αναφερόμαστε, φυσικά, στην ψήφιση του λαθρονομοσχεδίου από την βουλή την περασμένη εβδομάδα, το οποίο δωρίζει στους «βαρβάρους», μαζί με ένα σωρό άλλα προνόμια και αυτό της ελληνικής ιθαγενείας.
Μετά από αυτήν την ψήφιση του συγκεκριμένου νόμου το ερώτημα που γεννάται αμέσως είναι το τι θέλει και τι μπορεί να κάνει από ‘δω και πέρα ο πατριωτικός χώρος. Η πρώτη καταγραφή, δυστυχώς, δείχνει αυτόν τον χώρο να αναλίσκεται σε μία ατέρμονη ενδοσκόπηση και αναζήτηση ευθυνών. Τα θέματα που ακούγονται είναι τέτοια, όπως: Γιατί ο ΛΑ.Ο.Σ. συγκέντρωσε μόνο υπογραφές και πόσες είναι αυτές; Πόσοι ήταν αυτοί που βρέθηκαν έξω από την βουλή την Τετάρτη; 1000, 1500, 2000, πόσοι; Γιατί κάποιοι έκαναν μόνο ακτιβισμούς και όχι πολιτική και αντιστρόφως;
Αυτό είναι λοιπόν το ζήτημα; Ποιος έχει τις περισσότερες και ποιος τις λιγότερες ευθύνες; Γι' αυτό αγωνίστηκαν τόσοι άνθρωποι, για να μάθουν δηλαδή εκ των υστέρων ποιος έκανε καλύτερα ή χειρότερα το καθήκον του προς το έθνος; Νομίζουμε πως όχι. Αλλά η συζήτηση θα έπρεπε να ξεκινήσει από τους λόγους για τους οποίους αγωνιστήκαμε.
Πιστεύει κάποιος ειλικρινά ότι θα μπορούσε να αποφευχθεί η ψήφιση αυτού του νομοσχεδίου; Όχι! Άρα λοιπόν αγωνισθήκαμε για κάτι άλλο. Τι ήταν όμως αυτό; Η αποκομιδή πολιτικών κερδών, η προβολή του εγώ ορισμένων μέσω της αγωνιστικής παρουσίας ή μήπως ήταν η αφύπνιση του μεγαλύτερου δυνατού τμήματος της ελληνικής κοινωνίας και το πλησίασμα αυτής στις ιδέες μας; Εμείς θεωρούμε ότι ο στόχος θα έπρεπε να είναι ο τελευταίος, ο οποίος όμως δεν επετεύχθη, διότι απλά προτάχθηκαν και προτιμήθηκαν όλα τα υπόλοιπα.
Έτσι λοιπόν, και το νομοσχέδιο πέρασε και χάσαμε την ευκαιρία να πλησιάσουμε πολιτικά και να αγγίξουμε ιδεολογικά την μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων, που στο συγκεκριμένο ζήτημα ταυτίζεται και συμφωνεί μαζί μας. Οπότε, τι μένει να κάνουμε από ‘δω και πέρα; Επανάσταση και αντάρτικο λένε κάποιοι. Εφόσον μπορούν, ας το κάνουν. Να απογοητευθούμε και να παραμείνουμε στη μιζέρια και στην γκρίνια προτρέπουν με τις πράξεις τους οι άλλοι, ειδικά μέσα από την ανωνυμία του διαδικτύου. Είμαστε σίγουροι ότι αυτοί, αυτό θα πράξουν, γιατί μόνο γι' αυτό τους έχει προικίσει η φύση.
Αντίθετα, εμείς προτείνουμε το να καταλάβουμε τα λάθη μας, να τα διορθώσουμε και ν' αγωνισθούμε. Ο νόμος, ο όποιος νόμος δεν είναι παρά ένα κομμάτι τυπωμένο χαρτί που εύκολα αλλάζει, καταργείται και μεταμορφώνεται σε κουρελόχαρτο. Την τέχνη αυτή την ξέρουν άλλωστε καλύτερα απ' τον καθένα οι κυβερνώντες τα τελευταία 35 χρόνια. Για να συμβεί όμως αυτό χρειάζονται να γίνουν πολλά και κυρίως συντονισμένα. Χρειάζονται δηλαδή και η κοινοβουλευτική παρουσία και τα τηλεοπτικά παράθυρα και το κατέβασμα στους δρόμους και ακτιβισμοί. Χρειάζεται να καταλάβουν όλοι πόσο σημαντική είναι η πολιτική κάλυψη αλλά και το ότι το θάρρος που παίρνει ο κόσμος από μία πολιτική επιτυχία πρέπει να εκφράζεται στον δρόμο και όχι στον καναπέ. Κυρίως δε, χρειάζεται διάθεση για αγώνα και όχι γκρίνια και χομπίστικη αντιμετώπιση των πραγμάτων.
Η στάση του Δημήτρη Παπαγεωργίου που βρίσκεται στην φυλακή προς παραδειγματισμόν των υπολοίπων, αυτό μας δείχνει μέσα από τα γραπτά και τον λόγο του. Ας κάνουμε λοιπόν όλοι μας τη χάρη στους αγωνιστές των ιδεών μας και όχι στους εχθρούς τους.

Να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στην διαφορά

Από την πρώτη στιγμή που το προτεινόμενο σχέδιο νόμου το οποίο αποδίδει την ελληνική ιθαγένεια και δικαίωμα ψήφου στους μετανάστες, δόθηκε στην δημοσιότητα, μία σειρά από πρόσωπα και φορείς τάχθηκαν αναφανδόν εναντίον του. Μία σειρά από πρόσωπα και φορείς με διαφορετική πολιτική ιστορία, διαφορετική πολιτική διαδρομή και φαινομενικά τουλάχιστον, διαφορετική ιδεολογική προσέγγιση των πραγμάτων. Γι' αυτό και μόνον, ίσως, θα έπρεπε να ευχαριστήσουμε την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, για το ότι έθεσε δηλαδή σε μια πολιτική και ιδεολογική προσέγγιση διαφορετικούς χώρους δημιουργώντας παράλληλα και τις ανάλογες ζυμώσεις που αφορούν την έννοια του πατριωτισμού αλλά και τις αιτίες της απόρριψης του συγκεκριμένου νομοσχεδίου.
Στα πλαίσια αυτών των ζυμώσεων ακούστηκε από διαφόρους, καλοπροαίρετα πιστεύουμε, η άποψη ότι «ναι μεν απορρίπτουμε την απόδοση ιθαγένειας αλλά αυτό δεν γίνεται για λόγους φυλετικούς» ή επίσης ότι «το στοίχημα του νέου πατριωτισμού είναι η ενσωμάτωση των μεταναστών στον ελληνικό πολιτισμό». Η μεν πρώτη θεώρηση πιστεύουμε ότι οφείλεται στην φοβία των εκφερόντων της να μην κατηγορηθούν ως «ρατσιστές», υπόθεση εκ των προτέρων καταδικασμένη, αφού η κάθε διάθεση απολογίας φέρει το σπέρμα της αποτυχίας. Όσο για την δεύτερη, οφείλεται στην λανθασμένη θεώρηση της έννοιας «πολιτισμός».
Πολιτισμός και μαζί με αυτόν και γλώσσα και θρησκεία δημιουργούν οι άνθρωποι βάση των εθνικών χαρακτηριστικών τους αλλά και των ιστορικών συνθηκών. Όλοι οι άνθρωποι μπορούν να είναι φορείς και δημιουργοί πολιτισμού αλλά ανάλογα με τα εθνολογικά χαρακτηριστικά τους παράγουν τον ελληνικό πολιτισμό, τον αραβικό, τον κινέζικο και ούτω καθ' εξής. Δεν είναι τυχαίο ότι και ο Ηρόδοτος στην πρώτη ιστορικά καταγραφή πολιτισμικών φαινομένων, ιεραρχεί στα δημιουργά αίτια αυτών πρώτα το όμαιμον και μετά το ομόγλωσσο και το ομότροπο. Αλλιώτικα, θα έπρεπε να φανταστούμε τους Έλληνες, αν κατοικούσαν για παράδειγμα στην Πολυνησία να παράγουν πολιτισμό κανιβάλων. Όχι ότι έχουμε κάτι με τους κανίβαλους, αρκεί αυτοί να μένουν στον τόπο τους και εκεί ας κανιβαλίζουν όποιον και όσο θέλουν.
Ο πολιτισμός με την ευρύτερη έννοιά του, ως δημιουργός και γλώσσας και εθίμων και θρησκείας και εικαστικής δημιουργίας, είναι παράγωγο και μόνον της εθνικής καταγωγής και των ιδιαιτέρων χαρακτηριστικών που έχει αυτή, και η ομορφιά του πολιτισμού έγκειται στην ποικιλία των διαφορετικών προσεγγίσεων αυτού από τα έθνη, από τους λαούς του κόσμου.
Είναι δε εξίσου ισοπεδωτικό, παράλληλα με την άποψη των κάθε λογής διεθνιστών, το να θέλουμε σώνει και καλά να κάνουμε μετόχους του δικού μας πολιτισμού τους άλλους. Γιατί όπως οι κοσμοπολίτες του φιλελευθερισμού και οι διεθνιστές της αριστεράς θέλουν μία ομογενοποιημένη κουλτούρα για την ανθρωπότητα, έτσι και οι Έλληνες δεν οφείλουν να μπολιάσουν τον κόσμο με τον δικό τους. Ένα πολιτισμό, ο ξένος, ο αλλογενής, μπορεί να τον ψηλαφίσει, να τον θαυμάσει έστω να προσπαθήσει να τον αντιγράψει. Ποτέ όμως δεν μπορεί να τον παράξει στα ίδια επίπεδα και με την ίδια μορφή. Όσο δε για αυτούς που μηρυκάζουν την ρήση του πλέον ιμπεριαλιστή, σοβινιστή και τοπικιστή ρήτορα της αρχαιότητας Ισοκράτη περί «της ελληνικής παιδείας μετέχοντας», το μόνο που έχουμε να πούμε είναι είτε να μάθουν μελλοντικά είτε να πάψουν να λένε ψέμματα, απομονώνοντας φράσεις.
Το διαχρονικό στοίχημα λοιπόν για τον πατριωτισμό είναι να υπερασπιστεί το δικαίωμα στη διαφορά. Το δικαίωμα δηλαδή κάθε έθνους να είναι ελεύθερο και να μπορεί έτσι να δημιουργεί πολιτισμό και όλα τα παράγωγα αυτού. Το δε στοίχημα για τους Έλληνες είναι να εξακολουθήσουν πλέον να είναι κύριοι του τόπου τους και να μην καταντήσουν ένα άχρωμο πολυπολιτισμικό μόρφωμα. Ίσως δε αυτός ο αγώνας και αυτή η προσπάθεια, να μας βοηθήσουν να καταδυθούμε ξανά στην βαθύτερη έννοια της Ιστορίας και εκτός από κοινωνοί ενός αναμφίβολα, ενδοξου παρελθόντος, να γίνουμε ξανά παραγωγοί και πολιτισμού και ιστορίας. Να πάψουμε να είμαστε αντικείμενα του ιστορικού γίγνεσθαι και ξανά να γίνουμε υποκείμενα της ιστορίας!


Δημήτρης Ζαφειρόπουλος
dzafeiropoulos@elkosmos.gr

Οι παιδικές ασθένειες του «πατριωτικού χώρου»

Ο όρος «πατριωτικός χώρος», ο τόσο προσφιλής στους Ιούς της Ελευθεροτυπίας, χρησιμοποιείται για την οικονομία του κειμένου. Και αυτό γιατί τα πρόσωπα, οι ομάδες, τα κόμματα και οι οργανώσεις που ανήκουν σε αυτόν, συχνά αρνούνται την οποιαδήποτε σχέση, ιδεολογική ή πολιτική, του ενός με τον άλλον. Πολλοί δε χλευάζουν ακόμα και τον ίδιο τον όρο, αρνούμενοι την κατηγοριοποίησή τους σε αυτόν για να τον θυμηθούν όμως, συνήθως την παραμονή κάποιας εκλογικής διαδικασίας.
Και αυτό είναι μία από τις κλασικές ασθένειες του χώρου. Οι υπόλοιπες; Γνωστές και μη εξαιρετέες: αρχηγισμοί, εγωισμοί, μικροφιλοδοξίες, αυτοπροβολή, υπέρμετρα «εγώ», ιδεολογικές αγκυλώσεις, διχόνοιες και προβοκατορισμοί. Ελπίζαμε όμως, μάταια δυστυχώς όπως αποδεικνύεται, ότι μπροστά στο τεράστιο ζήτημα της λαθρομετανάστευσης και της αντίδρασης στην προτεινόμενη ένταξη αυτών στην ελληνική κοινωνία, ότι αυτές οι ασθένειες θα παραμερίζονταν. Γιατί με την πρόταση νόμου του ΠΑΣΟΚ πλήττεται άμεσα η ίδια η ύπαρξή μας ως Έθνους και προτείνεται η δημιουργία ενός πολυφυλετικού αχταρμά με κίνδυνο να δοθεί τέλος στην Ιστορία αλλά και στο μέλλον της πατρίδας μας. Και όμως, αντί στο αίτημα της συλλογής υπογραφών για την διενέργεια δημοψηφίσματος να δούμε σύσσωμο τον πατριωτικό χώρο να πέφτει με τα μούτρα στην πραγμάτωση του, βλέπουμε τις προαναφερθείσες ασθένειες να εκδηλώνονται σε όλο τους το μεγαλείο. Είτε αυτό αρέσει είτε δεν αρέσει, το κόμμα του ΛΑΟΣ είναι ο φορέας που μπορεί να δώσει τη μεγαλύτερη δυναμική στο αίτημα για δημοψήφισμα. Έχει φωνή στην Βουλή, έχει οικονομική δύναμη για διαφήμιση, έχει δικά του ΜΜΕ και πρόσβαση στα «συστημικά». Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί όποιος θέλει αυτόνομα και μεμονωμένα να συγκεντρώνει υπογραφές για το ίδιο αίτημα. Καλοδεχούμενη και θετική η κάθε προσπάθεια αρκεί να μην λειτουργεί διασπαστικά ή υπονομευτικά από για τις υπόλοιπες. Οι επιστολές λοιπόν, που δημοσιεύονται «ανώνυμα» και εκφράζουν φόβο ότι τάχα οι υπογραφές που μαζεύει ο ΛΑΟΣ θα χρησιμοποιούν για φακέλωμα των υπογραφόντων, μόνο ως προβοκατόρικες μπορούμε να τις χαρακτηρίσουμε.
Ήδη η «Ελευθεροτυπία», ποια άλλη, χλευάζει τους «εθνικόφρονες» ότι φοβούνται να υπογράψουν για να μην φανεί το όνομά τους. Ως εδώ κύριοι με τις φοβίες και τις ανωνυμίες σας. Όποιος φοβάται να βγάλει το στήθος του μπροστά στην διάλυση της φυλής μας, ας κάτσει στο σπιτάκι του και ας περιμένει πότε θα τον ληστέψει ή δολοφονήσει η πρώτη τυχούσα συμμορία αλλοδαπών. Όποιος μένει στην ανωνυμία γιατί ετοιμάζει τάχα κάποια «επανάσταση» ας κάτσει να περιμένει πότε ο αλλοδαπός αστυνομικός θα του φέρει την κλήση.
Αυτό που σίγουρα δεν μπορεί να περιμένει είναι το μέλλον της Ελλάδας και των παιδιών μας. Και αυτό μπορούμε να το έχουμε μόνο με αγώνα. Όλα τα άλλα είναι ύποπτες ηλιθιότητες και ανίατες ασθένειες που καλό είναι να μπουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας μαζί με τους φορείς τους.


Δημήτρης Ζαφειρόπουλος
dzafeiropoulos@elkosmos.gr

Κάτω τα ξερά σας από την ιθαγένεια

Λίγοι πρόσεξαν ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, δεν χορηγεί απλά υπηκοότητες στους μετανάστες που εισήλθαν παράνομα στη χώρα μας. «Απονέμει» ιθαγένειες. Δηλαδή, δεν τους χαρίζει μόνο την παραμονή, την ισοπολιτεία και την εκμετάλλευση των όποιων υποδομών του κράτους (υγεία, εκπαίδευση, μεταφορές, μεταξύ πολλών άλλων), που οι πρόγονοί μας δημιούργησαν με πολύ κόπο. Τους «χαρίζει» επίσης την σχέση μας με τη Γη μας και την ιστορία μας, διακόπτοντας τη συνέχεια, τη φυλετική συνέχεια, που νοηματοδοτεί τον όρο «Έλληνας».
Ο όρος ιθαγενής, έχει συγκεκριμένη έννοια. Σημαίνει ο αυτόχθων, σε αντίθεση με τον επήλυδα, «τον ερχόμενο εις τίνα τόπον» (όπως γράφει τουλάχιστον το λεξικό του Ι. Σταματάκου). Δηλαδή, τον μετανάστη. Μπήκαμε όμως στην εποχή του μηδενισμού, όπου ακόμα και οι λέξεις χάνουν την αξία τους και γίνονται χρηστικά εργαλεία. Και αυτό γιατί η πρόθεση και πράξη του ΠΑΣΟΚ στη συγκεκριμένη περίπτωση και της Νέας Τάξης γενικότερα, είναι να χάσουν τα νοήματά τους όροι που «δεσμεύουν» ανθρώπους, λαούς και έθνη σε πλαίσια γενικότερα αποδεκτών αρχών. Όροι μεστοί εννοιών, που λειτουργούν ως φυσικά φράγματα σε υπερεθνικές μεθοδεύσεις και «μηχανικές».
Οι μεθοδεύσεις της κυβέρνησης, αναδεικνύουν και την πρόθεσή της: εθνοκτονία. Θέλουν να «καταργήσουν» την εθνική σημειολογία: το μύθο και την ιστορία (βλέπε Δραγώνα και Ρεπούση), τις αρχές και τις αξίες μας, τους συνεκτικούς δεσμούς των Ελλήνων. Αδυνατούν να καταλάβουν οι κάθε απόχρωσης διεθνιστές, καθ' ότι απλοί μισθοφόροι υπερεθνικών καπιταλιστικών συμφερόντων, ότι ιθαγένεια σημαίνει φυλή, σημαίνει ένα σύνολο πολύ συγκεκριμένων γενετικών, πολιτισμικών, ιστορικών και θρησκευτικών χαρακτηριστικών, σημαίνει συναίνεση σε μια διαδρομή και μια πορεία, σημαίνει ιστορία, σημαίνει συναίσθηση καθήκοντος, προσφοράς και θυσίας, σημαίνει περηφάνια. Η τελευταία είναι πολύ σημαντική και ζωογόνος, καθώς δίνει φτερά στον άνθρωπο, καθιστώντας τον φορέα του παρελθόντος και του δίνει ελπίδα για το μέλλον.
Η ιθαγένεια λοιπόν, με άλλα λόγια η καταγωγή, δεν είναι κάτι που «απονέμεται». Μεταβιβάζεται μέσα από μια μακρά διαδικασία, με τη γέννηση ενός ανθρώπου σε ένα σύνολο, το μεγάλωμά του μέσα σε αυτό, τη ζύμωση με τις αρχές και τις αξίες του. Το ίδιο ισχύει και για την πατρίδα. Η αγάπη για εκείνη, δε μεταβιβάζεται. Αγγίζει το γενετικό μας κώδικα. Ένα κώδικα εθνικό, ιστορικό, αξιακό, ηθικό, θρησκευτικό, που εμπεριέχει όλα αυτά που αγαπάμε, που θα μας οδηγήσουν αύριο να δώσουμε ακόμα και τη ζωή μας για την υπεράσπιση της πατρίδας. Αλήθεια, πιστεύει κανείς ότι ένας αφρικανός ή ένας ασιάτης, θα θυσίαζαν τη ζωή τους για την Ελλάδα;
Αυτό που πάει να κάνει το προτεινόμενο νομοσχέδιο, είναι εθνικό έγκλημα. Χειρότερο έγκλημα όμως θα ήταν όσοι αυτοαποκαλούνται πατριώτες, να τους παρακολουθήσουμε άπραγοι. Το διακύβευμα είναι τεράστιο: όλη μας η ζωή. Ας βροντοφωνάξουμε ότι δεν τη χαρίζουμε σε κανένα, ας ματαιώσουμε τα σχέδιά τους. ΤΩΡΑ.

Δημήτρης Ζαφειρόπουλος
dzafeiropoulos@elkosmos.gr

Το «πρυτανικό» άσυλο

Το πανεπιστημιακό άσυλο, αποτελεί κραυγαλέο αναχρονισμό και πληγή για την κοινωνία μας. Δεκαετίες τώρα, η αριστερά αντιδρά σθεναρά σε κάθε σκέψη έστω για «τροποποιήσεις» στον προβληματικό θεσμό, προϊόν της «αποχουντοποίησης». Και αυτό, παρά τις συνεχείς βιαιότητες και καταστροφές, παρά το γεγονός ότι τα πανεπιστημιακά ιδρύματα χρησιμοποιούνται ως ορμητήρια εκ μέρους αριστερίστικων συμμοριών, για τη διάπραξη κακουργηματικών πράξεων. Αυτό συμβαίνει για έναν απλό λόγο: η αριστερά στη χώρα μας, σε αντίθεση με τη Δεξιά (στις επικρατέστερες τουλάχιστον μορφές έκφρασής της), δεν αποποιήθηκε ποτέ τη βία. Το αντίθετο: στα έντυπά της την προπαγανδίζει, τη «συντηρεί», την αφήνει να εκφράζεται, της παρέχει πολιτική κάλυψη. Εξ ου και η γενικότερη δυστοκία στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας.
Όμως, η όλη υπόθεση λειτούργησε ως μπούμερανγκ. Η ασυδοσία, ως γνωστόν, δημιουργεί ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Κάποιοι εισπράττουν τώρα τα επιτίμια της «ανοχής» τους στην πολιτική βία της αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου. Ο Κωνσταντίνος Μουντζούρης, πρύτανης του ΕΜΠ, αυτός που επέμενε προ καιρού ότι η πανεπιστημιακή κοινότητα «περιφρουρεί» τα ιδρύματα, αρνήθηκε κατ' επανάληψη να αναλάβει τις ευθύνες του για την υπόθεση της «φιλοξενίας» του indymedia στον server του Πολυτεχνείου. Το indymedia που προτρέπει στην τέλεση πράξεων βίας και κακουργημάτων... Και όλα αυτά, στο όνομα της ελευθερίας του λόγου. Τώρα, ο κ. Μουντζούρης χύνει κροκοδείλια δάκρυα για την επίθεση κατά του πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών, Χρήστου Κίττα.
Ορίστε λοιπόν οι βίαιες πράξεις για τις οποίες καλεί το indymedia. Ακόμα και όσοι «ανέχονται» (για να μη χρησιμοποιήσουμε άλλο όρο...) τη δράση των αριστεριστών, δέχονται πλέον επιθέσεις. Ξέρετε όμως τι μας εντυπωσίασε; Ακόμα και τώρα, στην επιστολή παραίτησης του Χρήστου Κίττα, δεν κατονομάζεται ο ιδεολογικοπολιτικός χώρος, που ευθύνεται για την επίθεση εναντίον του. Κοινώς, ακόμα και τώρα χαϊδεύουν την άκρα αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ, μην τυχόν και «θυμώσουν». Αυτό από μόνο του αναδεικνύει την αφόρητη κατάσταση που επικρατεί στα πανεπιστήμια. Τα ιδρύματα, έχουν μετατραπεί σε κοινοβιακούς χώρους φιλοξενίας και δράσης μανιασμένων αριστεριστών και περιθωριακών. Με την επιδότηση του ελληνικού λαού...
Αδιόρθωτοι... Όταν κανείς περιμένει να συνεννοηθεί διαλογικά με τον κάθε Σπάθη, δεν πρόκειται να βγάλει άκρη. Τα περί «συμβολισμού» για το άσυλο που ανέφερε η αριστερή υπουργός (της πάλαι ποτέ Εθνικής) Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου, αποτελούν εκτός από προσβολές της νοημοσύνης μας, κουραφέξαλα. Κοινώς, δεν ισχύουν, δεν αφορούν στο λαό αλλά σε μια εξτρεμιστική και ισχνή (αλλά βίαιη) μειοψηφία και αποτελούν απλή απόπειρα αποφυγής ανάληψης πολιτικών ευθυνών. Εξάλλου, ο νόμος έχει σχετικές πρόνοιες που αφορούν στη διασάλευση της τάξης, που ποτέ δεν εφαρμόστηκαν. Η πολιτική δειλία και η παρασκηνιακή συναλλαγή των διαφόρων κυβερνήσεων και των πανεπιστημιακών αρχών με τους (κυρίως εξωπανεπιστημιακούς) της άκρας αριστεράς, είναι εδώ. Όμως, δεν δικαιούνται να φωνάζουν οι πρυτάνεις όταν δέχονται επιθέσεις, απότοκο της ύποπτης ανοχής που επιδεικνύουν στη δράση κακοποιών και τρομοκρατών της αριστεράς.

Δημήτρης Ζαφειρόπουλος

dzafeiropoulos@elkosmos.gr

Κυβέρνηση καιροσκόπων

Μια απίστευτη (όσο και βρώμικη) παρτίδα πόκερ βρισκόταν χθες σε εξέλιξη, λίγο πριν την άφιξη του αγαπημένου της Νέας Τάξης υπουργού Εξωτερικών των Σκοπίων Α. Μιλοσόσκι στην Κέρκυρα, για τη Σύνοδο Κορυφής του ΟΑΣΕ. Θα έρθει με το Learjet, που όμως «χάλασε», θα έρθει οδικώς, θα έρθει με αεροπλάνο των τοπικών αερογραμμών, που όμως φέρει τα προσβλητικά για εμάς διακριτικά, Macedonian Airlines... Διαρροές, μπρος-πίσω, σκέπουλα, αναγνώριση του εδάφους και μέτρηση αντιδράσεων, από μια κυβέρνηση καιροσκόπων, ιδιαίτερα επικίνδυνη για τα εθνικά μας συμφέροντα.
Τους «γαλάζιους» τους κοροϊδεύει ακόμα και ο Ανδρέας Λοβέρδος, πολιτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής του ΠΑΣΟΚ (ως υφυπουργός στο θέμα των Σκοπίων έχει τη φωλιά του λερωμένη με κάτι «ανθρωπιστικές επισκέψεις» από τα Σκόπια επί «πράσινων» κυβερνήσεων), ο οποίος δήλωσε: «Καμώματα ανεκδιήγητης κυβέρνησης: από εκεί όπου ο κ. πρωθυπουργός στις Βρυξέλες και η κυρία υπουργός Εξωτερικών στο Reuters, δήλωναν πως ό,τι έπραξαν σχετικά με την επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών των Σκοπίων στην Κέρκυρα, είναι σύνηθες και φυσιολογικό και πως υπερβολικοί ήμασταν εμείς που ασκούσαμε κριτική, τώρα κάνουν διαρροές στα κανάλια και στον Τύπο, περί ψευτοπαληκαρισμών στους οποίους επιδόθηκαν κρυφίως (!!!), μήπως αλιεύσουν κάτι θετικό για αυτούς στην κοινή γνώμη. Έχουμε μια κυβέρνηση χωρίς άποψη, χωρίς στρατηγική, χωρίς τακτική και χωρίς συναίσθηση ευθύνης για την εξωτερική μας πολιτική».
Δυστυχώς, έτσι είναι... Έφτασαν μάλιστα οι της κυβέρνησης στο σημείο να καρατομήσουν μια ανώτερη υπάλληλο της ΥΠΑ, η οποία απλά εκτέλεσε εντολές, στην προσπάθειά τους να βρουν ένα εξιλαστήριο θύμα. Και για όσους τυχόν αναρωτηθούν γιατί μιλάμε γενικότερα για κυβέρνηση, τους υπενθυμίζουμε ότι την απόφαση της «θυγατέρας» κάλυψε ο ίδιος ο πρωθυπουργός με σχετικές δηλώσεις του. Επίσης, ουδείς υπουργός ή βουλευτής της ΝΔ διαμαρτυρήθηκε δημόσια ή έστω «μεγαλόφωνα», αλλά αρκέστηκαν να εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους για την εξέλιξη, μιλώντας off the record με δημοσιογράφους. Ακόμα και οι εκλεγόμενοι στην Μακεδονία. Τόσο πολιτικό θάρρος...
Και μπορεί η Σύνοδος του ΟΑΣΕ να είναι άλλη μια υπόθεση που η κυβέρνηση κατάφερε με τους χειρισμούς της να μετατρέψει σε επικοινωνιακό μπούμερανγκ, όμως αυτό είναι το έλασσον. Το μείζον είναι αυτό που διατύπωσε ο εκπρόσωπος Τύπου του ΛΑΟΣ: «Προσγείωση αεροσκάφους των Σκοπίων με χαρακτηριστικά "Δημοκρατία της Μακεδονίας", κινείται στα όρια της de jure αναγνώρισης». Ακριβώς. Η στάση της κυβέρνησης, ακυρώνει, δε, το βέτο που η ίδια άσκησε στο Βουκουρέστι, υπό την πίεση της κοινής γνώμης της χώρας μας και δημιουργεί ένα πολύ επικίνδυνο προηγούμενο.
Όσο για τα περί μικροψυχίας που ανέφερε ο Μακεδόνας στην καταγωγή κατά τα άλλα πρωθυπουργός στην επίμαχη συνέντευξή του (κάτι έχει με τις συνεντεύξεις αυτός ο τύπος, θυμηθείτε τη ΔΕΘ...), του τα επιστρέφουμε. Ο πατριωτισμός σήμερα σε όλη την Ευρώπη, δεν λογίζεται μικροψυχία, όπως μπορεί να του ψιθυρίζει ο Λούλης στο αυτί. Είναι μεγάλο πολιτικό ρεύμα που διογκώνεται και αποκτά πλειοψηφικά χαρακτηριστικά. Ο κ. Καραμανλής δικαιούται να ρίξει στα Τάρταρα την ανίκανη κυβέρνησή του, που έχει γίνει ο περίγελος της Ευρώπης, δεν δικαιούται να κάνει όμως το ίδιο με τη χώρα. Όπως και να έχει, η Ιστορία δεν θα τον συγχωρήσει για τα πεπραγμένα του.

Ντόρα δώστα όλα!

Η υπουργός μας των Εξωτερικών, δίνει πολλές φορές την εντύπωση ότι θεωρεί υπηκόους της άπαντες τους διαβιούντες στην ελληνική επικράτεια. Επίσης, δίνει την εντύπωση ότι πιστεύει πως όλοι οι Έλληνες σκέπτονται σαν αυτήν. Φαίνεται επίσης να πιστεύει ότι δεν θα μας ενοχλήσει η εικόνα ενός αεροσκάφους με τα διακριτικά των Σκοπίων και την ευδιάκριτη λέξη «Makedonia» στην άτρακτό του, ελλιμενισμένο ανάμεσα στα αεροσκάφη των άλλων ηγετών των κρατών-μελών του ΟΑΣΕ, στο διεθνή αερολιμένα της Κέρκυρας. Παρά την πάγια διαταγή προς την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας, να μην επιτρέπεται ο ελλιμενισμός αεροσκαφών με τα παραπάνω διακριτικά.
Όλα, ακόμα και τα εθνικά μας συμφέροντα, στο βωμό των δημοσίων σχέσεων της πολύφερνης νύφης της «φιλελεύθερης» παράταξης. Που αδημονεί να δεχθεί όλους τους ξένους ηγέτες ως προεδρεύουσα του ΟΑΣΕ, στην Κέρκυρα. Πρέπει να είναι όλοι εκεί και δη οι εκλεκτοί των ΗΠΑ στα Βαλκάνια. Κάτι σημαντικό που διέφυγε από πολλούς: η ανακοίνωση της κατ' εξαίρεσης χορήγησης αδείας προσγείωσης στην Κέρκυρα στο αεροσκάφος του επικεφαλής της σκοπιανής διπλωματίας, Αντόνιο Μιλοσόσκι, ανακοινώθηκε από τον εκπρόσωπο Τύπου του ελληνικού ΥΠΕΞ, λίγη ώρα μετά από προγραμματισμένη συνάντηση της Ντόρας Μπακογιάννη με τον Αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα, Ντάνιελ Σπέκχαρντ.
Η κ. Μπακογιάννη δεν κρύβει τις προθέσεις της. Η συνεχής ευθυγράμμισή της με τις επιταγές των Αμερικανών και του διεθνούς παράγοντα γενικότερα, είτε πρόκειται για τη συναίνεση και στήριξή της στο εθνοκτόνο Σχέδιο Ανάν, είτε πρόκειται για την αντιπυραυλική ασπίδα των Αμερικανών, είτε πρόκειται για την υπονόμευση των ελληνορωσικών και ελληνοκινεζικών σχέσεων και γενικότερα η απόλυτη ταύτισή της με τα αμερικανικά συμφέροντα, προκαλούν και στρέφουν την κοινή γνώμη εναντίον της. Χαρακτηριστικό είναι το ότι στη συνάντησή της στην Κωνσταντινούπολη με τον τότε Τούρκο ΥΠΕΞ Αλί Μπαμπατσάν και εν μέσω στρατιωτικών προκλήσεων της Άγκυρας στο Αιγαίο, δεν μπήκε καν στον κόπο να του θέσει το θέμα των συνεχών υπερπτήσεων πάνω από κατοικημένα ελληνικά νησιά.
Η Ντόρα Μπακογιάννη ζει στον κόσμο της και δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται ότι οι πολίτες απορούν με τη στάση της και αναρωτιούνται για πάρα πολλά πράγματα. Κυρίως, για το ποια είναι η κρυφή της ατζέντα και ποιες είναι στην πραγματικότητα οι πολιτικές της προτεραιότητες (εκτός από την άλωση της ηγεσίας της ΝΔ και το γιουρούσι στην εξουσία). Πάνω απ' όλα όμως, ο κόσμος απορεί για αυτό που εκλαμβάνεται ως παθητική στάση της Ντόρας Μπακογιάννη στις τουρκικές προκλήσεις. Για να μην ξεχάσουμε και το χάσμα που τη χώριζε από τον αείμνηστο Πρόεδρο της Κύπρου Τάσσο Παπαδόπουλο, τον ηγέτη του ΟΧΙ...
Η νεοφιλελεύθερη και νεοταξική ατζέντα της Ντόρας, βγάζει μάτι από χιλιόμετρο, όπως και η απρόσκοπτη ταύτισή της με τους ισχυρούς. Οι τακτικές συνεργασίες με τον Αμερικανό πρέσβη και οι συνεχείς και προκλητικές αβάντες στην εβραϊκή κοινότητα, εν μέσω υπηρεσιακών τηλεγραφημάτων που όλως τυχαίως αργούν να φτάσουν στον προορισμό τους, δεν έχουν περάσει απαρατήρητες. Ας μην αναρωτιούνται κάποιοι στα ΜΜΕ για τα υψηλά ποσοστά του ΛΑΟΣ...

Εάλω η Πόλις

Λένε πως η ιστορία, ασχολείται με δυο κατηγορίες ανθρώπων, τους μάρτυρες και τους ήρωες. Μάρτυρες είναι αυτοί που υπομένουν τα όσα τους έχει γράψει η μοίρα, χωρίς να αντιδρούν, χωρίς να προσπαθούν να τα αποφύγουν. Ήρωες πάλι είναι όσοι αντιδρούν στα σχέδια του πεπρωμένου τους, γνωρίζουν τον κίνδυνο αλλά ενεργούν αντιμετωπίζοντάς τον, πιστοί στο καθήκον τους ή στον προσωπικό κώδικα τιμής. Υπάρχει μια ιστορική περίοδος, στην οποία, οι δύο αυτοί ρόλοι συμπλέκονται μεταξύ τους και δεν είναι εύκολος ο διαχωρισμός τους. Γιατί υπερασπιστές της Κωνσταντινούπολης το 1453, υπήρξαν και μάρτυρες και ήρωες. Μάρτυρες, γιατί ξέρανε πιο θα ήταν το τέλος τους και το υπέμειναν καρτερικά στις επάλξεις των τειχών. Ήρωες γιατί ήταν μονάχα εφτά χιλιάδες και τα έβαλαν με εκατόν πενήντα χιλιάδες εχθρούς, πιστοί στον όρκο που είχαν δώσει στον αυτοκράτορά τους, τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο.

Η τελευταία πολιορκία
Είναι ακόμα χειμώνας και η Κωνσταντίνου Πόλις, η πρωτεύουσα της χιλιόχρονης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ετοιμάζεται για την μεγάλη, την τελευταία πολιορκία.
Απ' την παλιά αυτοκρατορία, που ξεκίναγε απ' τη Δύση και έφτανε μέχρι τα βάθη της Μεσοποταμίας, δεν έχουν απομείνει και πολλά πράγματα. Μερικά κάστρα γύρω απ' την πόλη και η Πελοπόννησος, σχεδόν αυτόνομη, με κεφαλή τον Μυστρά. Και η ίδια η Κωνσταντινούπολις δεν είναι πια η ίδια. Πολλές συνοικίες έρημες, καθώς μονάχα ογδόντα χιλιάδες ψυχές την κατοικούν. Τα λιμάνια άδεια, γιατί τα πλοία νιώθουν την απειλητική ανάσα του Τούρκου από όλες τις μεριές.
Τα παλάτια, τα αρχοντικά και οι πολλές, πάρα πολλές εκκλησίες μένουν, για να θυμίζουν κάτι απ' την παλιά αίγλη, κάτι από το μεγαλείο του παρελθόντος. Τα τείχη της, τα τριπλά τείχη που έχουν σταματήσει δεκάδες επιδρομείς μέχρι τώρα, βρίσκονται σε κακά χάλια. Αλλού γκρεμισμένα, αλλού πεσμένοι πύργοι, χορτάρια να φυτρώνουν στις πολεμίστρες. Αφρούρητα σχεδόν, κλείνουν μέσα τους την επιθανάτια αγωνία ενός κόσμου που φαίνεται να φεύγει με γοργούς ρυθμούς. Ότι ο σουλτάνος ετοιμάζεται για πόλεμο το ξέρουν όλοι.
Όλοι γνωρίζουν τις τεράστιες πολεμικές προετοιμασίες, τα καινούργια κανόνια, τις μπομπάρδες που θα είναι μεγαλύτερες από κάθε προηγούμενο, τον ατελείωτο στόλο που θα φτάσει με τριακόσια πλοία, τα φουσάτα που μαζεύονται από κάθε γωνιά της Ανατολής αλλά αλίμονο, και απ' τους υπόδουλους χριστιανούς του σουλτάνου.
Πάνω από όλους όμως στέκουν οι γενίτσαροι, οι τρομεροί αυτοί πολεμιστές που τους πήραν μικρούς απ' τις μανάδες τους και τους μεγαλώσαν στο στρατώνα για να ετοιμάζονται για την μεγάλη μάχη.
Ο εχθρός δεν κρύβει τις προπαρασκευές του, δείχνει τόσο σίγουρος με τη νίκη του, τόσο αλαζόνας από τη δύναμή του. Στη πόλη όλοι φοβούνται, μιλούν για το τέλος, το αναπόφευκτο τέλος, οι καλόγεροι γυρνούν στους δρόμους και ουρλιάζουν πως η Πόλη θα πληρώσει για τα κρίματά της, πως ο Χριστός γύρισε το κεφάλι του απ' την αμαρτωλή Πόλη και οι γυναίκες που τους ακούν πέφτουν στα γόνατα και προσεύχονται, προσεύχονται όλοι αδιάκοπα για να ξορκίσουν το κακό, για να διώξουν την μοίρα τους.
Πάνω απ' όλους αυτούς στέκει μονάχη η φιγούρα του Παλαιολόγου, του τελευταίου αυτοκράτορα, του μοιραίου άρχοντα που στις πλάτες του έπεσαι αυτό το βάρος το ασήκωτο. Και αυτός προσεύχεται, προσεύχεται σιωπηλά και μόνος του, όχι για να ξορκίσει τα αμαρτήματά του, αλλά για να βρει δύναμη και κουράγιο για να τα μεταδώσει και στους άλλους. Όχι, ο Κωνσταντίνος είναι αποφασισμένος, θα πολεμήσει με κάθε μέσο, με ότι βρει, αλλά την Πόλη δεν θα την αφήσει χωρίς ηγεμόνα, ακόμα και στο τραγικό τέλος.
Ψάχνει να βρει στρατιώτες, Ρωμιοί είναι λίγοι αυτοί που θέλουν να πολεμήσουν για τον τόπο τους, οι πολλοί κρύβονται στα μοναστήρια και οι άλλοι πίσω απ' τα χρήματά τους. Ούτε ξένοι θα έρθουν πολλοί, δεν έχει κέρδος αυτός ο πόλεμος και εξάλλου οι περισσότεροι δυτικοί βλέπουν χαιρέκακα το τέλος αυτής της πόλης που τόσο τους ταπείνωσε κατά το παρελθόν.
Αυτοί όμως που αποφάσισαν να αγωνιστούν, είναι αποφασισμένοι να δώσουν και τη ζωή τους, και αυτό είναι πιο σημαντικό και απ' τους αριθμούς καμιά φορά. Έλληνες οπλίτες από την Πόλη, εθελοντές απ' το Μυστρά, τοξότες από τη Χίο και την Κρήτη, κατάφρακτοι γενοβέζοι ιππότες και εμπειροπόλεμοι Βενετοί συνθέτουν τους πολεμιστές που συγκεντρώνει ο Παλαιολόγος.
Το ταμείο είναι άδειο και χρειάζονται χρήματα για τις επισκευές των τειχών, για πολεμοφόδια, για τροφές. Ο Κωνσταντίνος στέλνει τους στρατιώτες του στα μοναστήρια για να πάρουν τα χρυσά σκεύη, και οι μοναχοί τον καταριούνται, μαζί με όσους απ' τους αρχόντους τον αντιπολιτεύονται. Τον κατηγορούν ότι προσβάλει το Θεό και την πίστη τους και ότι προτιμάει τους παπικούς. Κρύβουν τα πλούτη τους για να τους πάρουν αργότερα, σφάζοντάς τους, οι Τούρκοι.
Με την σιδερένια του θέληση ο Αυτοκράτορας, κάνει θαύματα, οι προετοιμασίες παίρνουν μορφή και κάποιο θάρρος αναδύεται στις ψυχές των κατοίκων.
Έγινε πραγματικά ότι ήταν μπορετό να γίνει με αυτές τις συνθήκες. Έτσι όταν στις αρχές του Απρίλη, ο στρατός των Οθωμανών βρίσκεται, μπροστά στην Πόλη, στα κάστρα της ανεμίζουν περήφανα οι σημαίες με τον δικέφαλο αετό, προκλητικές και επικίνδυνες συνάμα.
Οι Τούρκοι αρχίζουν τον βομβαρδισμό με τις μπομπάρδες τους και οι υπερασπιστές απαντούν με ότι έχουν. Την πολιορκία θα την χαρακτηρίσει ένας τρομερός, ατέλειωτος θόρυβος, από τις εκρήξεις, το βουητό των κανονιών και τους θρήνους των λαβωμένων.
Το πρωί οι Τουρκοι γκρεμίζουν τα τείχη με τα όπλα τους, το βράδυ οι υπερασπιστές με όσους από τους κατοίκους έχουν κουράγιο να πλησιάσουν, τα επιδιορθώνουν.
Οι Τούρκοι επιχειρούν γιουρούσια, εκεί που κρίνουν ότι το τείχος είναι πιο αδύναμο και οι υπερασπιστές τους ρίχνουν πίσω, σπρώχνοντας την τάφρο μπροστά στο παρατείχιο με άψυχα κουφάρια. Οι Τούρκοι ορμούν με τα γυρτά σπαθιά τους για να στήσουν τις σκάλες πάνω στα τείχη, και οι Έλληνες από μέσα, τους ρίχνουν βέλη με τις τζάγρες τους, μολύβι με τις πρωτόγονες τουφάκες τους και όταν φτάνουν στο σώμα με σώμα, σπαθιά μπήγονται στις σάρκες των μογγόλων, απελατίκια συντρίβουν τα κεφάλια που πάνε να ανέβουν στις επάλξεις.
Όμως οι άντρες του αυτοκράτορα είναι λίγοι και με κάθε μάχη γίνονται και λιγότεροι. Ελπίδα δεν έχουν πια καμιά, αφού η χριστιανική δύση τους παράτησε μόνους. Μόνος σύμμαχός τους η αντρειοσύνη τους, το πείσμα τους θεριεύει μετά από κάθε αποτυχία του εχθρού και το παράδειγμα των αρχηγών τους, από τον Αυτοκράτορα μέχρι τον τελευταίο δρουγκάριο, πυρώνει τις καρδιές τους.

Η τελική επίθεση
Ο Απρίλης έχει φύγει πια και Μάης προχωράει στο γιόμα του, και όλες οι προσπάθειες των Τούρκων αποτυχαίνουν, οι επιθέσεις τους στα τείχη, τα καράβια τους που φλέγονται απ' το υγρό πυρ στη θάλασσα του Κερατίου, τα λαγούμια που σκάβουν, οι ξύλινοι πύργοι που στήνουν, όλα μάταια, χαμένα πάνε μπροστά στην αποκοτιά των λίγων απίστων που τους κλείνουν το δρόμο.
Ο Σουλτάνος στέλνει πρέσβεις στον Κωνσταντίνο και του προτείνει την ειρηνική αποχώρηση, με όλες τις τιμές, αυτών που θέλουν να φύγουν. Ο τελευταίος που υπογράφει σαν "Αυτοκράτωρ Ρωμαίων και Βασιλέας Ελλήνων", ποτισμένος από την ελληνική διδασκαλία του Πλήθωνα στα νιάτα του, του απαντάει αρνητικά.
Αρχίζουν οι τελευταίες ετοιμασίες. Η μεγάλη και τελική επίθεση των Οθωμανών πλησιάζει. Τα κανόνια τους χτυπούν μανιασμένα τις επάλξεις, προσπαθώντας να ανοίξουν το ρήγμα απ' όπου θα μπουν τα αλαλάζοντα στίφη της Ανατολής, για να σκοτώσουν, να βιάσουν, να καταστρέψουν κάθε ίχνος πολιτισμού Βυζαντινού. Ο Σουλτάνος τους έχει υποσχεθεί τρεις μέρες σφαγής και πλιάτσικου για όσους πατήσουν στην Πόλη και οι δερβίσηδες υπόσχονται ουρί του παραδείσου για όσους πεθάνουν στην προσπάθεια.
Οι υπερασπιστές, μεταλαμβάνουν και περιμένουν την τελική μάχη, είναι αποφασισμένοι να πολεμήσουν και να πεθάνουν για την πατρίδα τους, για την Πίστη και τον Αυτοκράτορά τους, για την υστεροφημία που θα λέει πως τόσοι λίγοι, τα έβαλαν με τόσους πολλούς.
Έχει πέσει η νύχτα της 28ης Μαΐου και στο τούρκικο στρατόπεδο τα πολεμικά ταμπούρλα χτυπούν μανιασμένα, στον αχό τους, ενώνονται και οι κραυγές από χιλιάδες λαρύγγια που ουρλιάζουν για να δώσουν θάρρος ο ένας στον άλλο. Ξαφνικά όλα σταματούν κι μια σιωπή απλώνεται παντού, πιο θανατερή και τρομερή από το βουητό των τελευταίων εβδομάδων.

Λίγο πριν το τέλος
Το πρώτο κύμα των Τούρκων ξεκινάει την επίθεσή του. Είναι οι άτακτοι που τους στέλνουν τροφή στα κανόνια για να στερεώσουν τις πολιορκητικές σκάλες. Πίσω τους, ακολουθούν και άλλα ατέλειωτα κύματα στρατιωτών που όλοι θέλουν να είναι οι πρώτοι που θα μπουν στην πόλη των ρωμιών.
Και όμως, σαν τα κύματα της θάλασσας που σπάνε στους βράχους, έτσι και οι Τούρκοι αφήνουν τα κουφάρια τους, μπροστά στη Βασιλεύουσα. Η αντίσταση των Βυζαντινών δεν σπάει και χιλιάδες εχθρών βρίσκουν τον θάνατο. Όσοι ακολουθούν, πρέπει να σκαρφαλώνουν σε βουνά από πτώματα, που τους έχει μείνει ορθάνοιχτο το στόμα απ' όταν τους βρήκε ο θάνατος.
Η μέρα αρχίζει να ξημερώνει και ελπίδες τρελές γεννιούνται στους υπερασπιστές. Οι πολεμιστές, οι άμαχοι, ο Αυτοκράτωρ ελπίζουν, ελπίζουν στη φονική ικανότητα των σπαθιών τους και στο θάρρος των ψυχών τους.
Όμως αλίμονο, ξαφνικά σε έναν απομακρυσμένο πύργο κυματίζει η σημαία με την καταραμένη ημισέληνο. Κάποιοι Τούρκοι μπήκαν από μια μικρή πόρτα, που θα μείνει αφρούρητη, την Κερκόπορτα. Και οι άλλοι που τους ακολουθούν και σαν τις ύαινες, χτυπούν από πίσω τους πολεμιστές στις επάλξεις, και οι άλλοι έρχονται και χύνονται μέσα στην πόλη όπου οι πρώτες κραυγές της σφαγής που αρχίζει, ακούγονται.
Οργανωμένη αντίσταση πια, δεν υπάρχει, λίγοι Βυζαντινοί εξακολουθούν να αγωνίζονται σε απομονωμένους θύλακες, ένας εναντίον είκοσι, τριάντα Τούρκων. Άλλοι προσπαθούν να ανοίξουν δρόμο, πολεμώντας ανάμεσα στις ορδές του εχθρού, και να φτάσουν στη θάλασσα. Παντού χαλασμός, παντού σφαγή και κραυγές σκοτωμένων. Είναι το τέλος.
Ο τελευταίος Παλαιολόγος ρίχνεται με το άλογό του μέσα στην ανθρωποθάλασσα του εχθρού, λίγοι ζωντανοί πιστοί του, προσπαθούν να τον φτάσουν, σκοτώνοντας και πεθαίνοντας οι ίδιοι. Είναι το τέλος. Πήραν την Πόλη! Και οι δικέφαλοι αετοί πέταξαν μακριά με ποτισμένα από αίμα εχθρών νύχια.
Πήραν την Πόλη! Και οι άγγελοι της Αγιάς Σοφιάς πετούν μακριά απ' τη νίκη των απίστων.
Πήραν την Πόλη! Και γυναίκες, παιδιά και γέροι γεμίζουν τα λιθόστρωτα δρομάκια με τις ξεσκισμένες σάρκες τους.
Πήραν την Πόλη! Και οι ήρωες πολεμιστές της, οι τουρμάρχες οι κόμητες, οι κατάφρακτοι και οι απλοί τοξότες, ξεκουράζονται αγναντεύοντας από τα γυάλινα μάτια τους, τα κορμιά των εχθρών που σκότωσαν. Είναι το τέλος!

Δημήτρης Ζαφειρόπουλος


Σχολιο: Δεν ξεχνω θα εκδικηθω...

Και μην ξεχνατε Ελληνες πρωτευουσα της Ελλαδος η Κωνσταντινουπολις