Kαραθανάσης, Βλαχάκος, Γιαλοψός: Παρόντες!

Πέρασαν ήδη 13 χρόνια. Και όμως είναι σαν να μην περάσει ούτε μία μέρα... Ήταν σαν χθες που ακούσαμε στην τηλεόραση που διέκοψε το πρόγραμμά της ότι υπάρχει σε εξέλιξη θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο. Μετά ακούγονταν οι γνωστές φήμες: τι θα γίνει με την Τουρκία, τι δεν θα γίνει, ο Στόλος έφυγε, έχουμε ετοιμασίες για πόλεμο, και διάφορα άλλα.

Σαν χθες ήταν όταν Τούρκοι, πρώτα "δημοσιογράφοι" και μετά στρατός πάτησαν τα Ιμια. Περίεργο. Όλοι μάθαμε ότι υπάρχει βραχονησίδα με αυτό το όνομα. Πάτησαν τα Ιμια, και ύψωσαν τουρκική σημαία. Η σημαία κατεβαίνει αργότερα και στη θέση της μπαίνει η ελληνική. Σαν χθες ήταν που μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα ήμασταν ένα βήμα πριν την σύγκρουση.

Σαν χθες ήταν που φεύγοντας τα πολεμικά πλοία από τον Ναύσταθμο Σαλαμίνας ο Ευαγγελάτος για να μην ξεχνιόμαστε, περιέγραφε την αναχώρηση από τηλεοράσεως και έδινε στον αέρα τους κωδικούς αριθμούς των πλοίων!
Και το τραγικό συμβάν: ένα ελικόπτερο πέφτει με τρεις αξιωματικούς του Πολεμικού μας Ναυτικού νεκρούς. Θρήνος στις κηδείες τους. Είχαν πονοκέφαλο, λέγανε οι μαϊντανοί των καναλιών και οι αστράτευτοι δημοσιογράφοι. Ζαλίστηκαν και έπεσαν, δεν είχαν φώτα, δεν ήξεραν το δρομολόγιο, και άλλες αηδίες, που τις λένε ακόμα και τις πιστεύουν.

Θλίψη στις κηδείες των νεκρών. Χιλιάδες οι συγκεντρωμένοι. Και η σύγκρουση δεν ήρθε. Ο πόλεμος απεφεύχθη. Οι πολιτικοί αναπνέουν με ανακούφιση. Αντί για τη σύγκρουση ο Σημίτης ευχαριστεί από βήματος κοινοβουλίου τους Αμερικανούς. Αντί για αντίδραση, η ταπείνωση.

Τίποτα δεν άλλαξε

Τον Ιανουάριο του 1996, όσα συνέβησαν στα Ίμια, έχουν μείνει σαν μία κηλίδα στην ιστορία αυτού του τόπου. Είχαμε εισβολή επί ελληνικού εδάφους, ήταν η πρώτη φορά που κατεβάσαμε οι ίδιοι τις σημαίες μας, γιατί η τότε πολιτική ηγεσία δεν είχε το ηθικό ανάστημα να υπερασπιστεί την τιμή και την αξιοπρέπεια αυτού του τόπου. Τα γεγονότα γνωστά, η υπενθύμιση τους όμως μας γεμίζει ακόμα και σήμερα πόνο και οργή.

Πόνο για τους τρεις αδικοχαμένους αξιωματικούς των ελικοπτέρων του Πολεμικού μας Ναυτικού.

Πόνο για την αξιοπρέπεια του Έθνους μας, που χάθηκε μέσα σε μερικές ώρες, με έναν λαό και στρατό με σκυμμένο το κεφάλι στις απειλές των Τούρκων.

Οργή για την πολιτική ηγεσία της μειοδοσίας, της υποτέλειας και του συμβιβασμού.

Οργή για το ότι δεν πολεμήσαμε, οργή για το ότι δεν κάναμε τίποτα, οργή για το ευχαριστώ στους Αμερικανούς.

Οργή για το ότι δεν υπερασπιστήκαμε τη σημαία μας, οργή για όλα όσα έπρεπε να γίνουν και δεν έγιναν.

Οργή γιατί σκύψαμε το κεφάλι υποτασσόμενοι στην μιζέρια, στον ενδοτισμό και στην τουρκική επεκτατικότητα.

Οργή γιά τις δηλώσεις Πάγκαλου για την σημαία μας που "αν αφήσουμε το κύμα θα την πάρει παραπέρα". Για τον Σημίτη που δεν καταδέχθηκε να ανέβει στο κέντρο επιχειρήσεων στο ΓΕΕΘΑ προκειμένου να συντονίσει από εκεί την κρίση, αλλά καθόταν σαν καρεκλοκένταυρος στο γραφείο του στην Βουλή, και φερόταν με απαξιωτικό τρόπο στην στρατιωτική ηγεσία. Αυτός που ευχαρίστησε τους Αμερικανούς...

Δεκατρία χρόνια και η κατάσταση δεν άλλαξε. Η μάλλον, άλλαξε. Προς το χειρότερο. Τώρα οι τούρκοι φτάνουν μέχρι την Ανδρο, τώρα στα πρωϊνάδικα τους βγαίνει ένα σιχαμερό σκουλήκι και λέει πως σκότωσε δέκα Ελληνοκύπριους στην εισβολή. Και δεν αντιδρά κανείς, τουλάχιστον όπως θα έπρεπε. Παθητικοί δέκτες. Δειλοί και άβουλοι συνάμα, όπως λέει και ο ποιητής.

Ο ναύαρχος Καραθανάσης, κατά την τελετή βράβευσής του από το περιοδικό "PATRIA", έκλεισε τον χαιρετισμό του λέγοντας πως: "το ελικόπτερο δεν έπεσε, το ελικόπτερο το ρίξανε.".
Δεν το ξεχνάμε ποτέ. Δεν ξεχνάμε τον Χριστόδουλο Καραθανάση, τον Παναγιώτη Βλαχάκο και τον Έκτορα Γιαλοψό.

Τάσος Δημητρακόπουλος

Χριστούγεννα… άραγε έως πότε;

Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, σε περιόδους μίζερες, με θολό κάθε τοπίο γύρω μας, με μετριότητες να κυριαρχούν, η γιορτή των Χριστουγέννων, έστω και για λίγες μέρες, μας δίνει μία νότα χαράς. Μίας χαράς που όμως δεν έχει καμία σχέση με την χαρά εκείνη που παίρναμε όταν ήμασταν παιδιά. Σε κάθε περίπτωση όμως, ο κάθε ένας από εμάς, βιώνει τις Άγιες αυτές ημέρες με τον δικό του τρόπο, έχοντας στο μυαλό και στην ψυχή του βιώματα, σκέψεις και αναμνήσεις.
Έρχονται λοιπόν τα Χριστούγεννα. Η γέννηση του Χριστού. Η γέννηση της ελπίδας, της χαράς και της αισιοδοξίας για κάθε χριστιανό, για κάθε άνθρωπο. Μία βόλτα στους πολυσύχναστους δρόμους, δρόμους που είναι φωτισμένοι από στολίδια, αλλά που κατά βάθος δείχνουν κάτι το ψεύτικο και το απρόσωπο, μας κάνει να αντιληφθούμε ότι όσο περνάνε τα χρόνια τα Χριστούγεννα του σήμερα δεν είναι τα Χριστούγεννα που κάποτε γιορτάζαμε, τα Χριστούγεννα που κάποτε βιώναμε. Το θρησκευτικό, το μεταφυσικό στοιχείο των Χριστουγέννων δείχνει να μειώνεται ολοένα και περισσότερο. Οι γιορτές, οι διάφορες εκδηλώσεις σε πάρκα και πλατείες, έχουν έναν χαρακτήρα υλιστικό και απρόσωπο. Η φάτνη του Χριστού δεν κυριαρχεί πια στο γιορτινό σκηνικό. Κυριαρχούν τα εφέ, τα ξενόφερτα παιχνίδια και το δήθεν.
Στους δρόμους βλέπεις αλλοδαπούς να πουλάνε σκουφάκια του Άγιου Βασίλη, τα κάλαντα δεν τα λένε ελληνόπουλα με το τρίγωνο, αλλά ξένα παιδιά. Παντού κυριαρχεί μία στημένη γιορτή, μακριά από το αληθινό πνεύμα και νόημα της γέννησης του Θεανθρώπου. Λείπει το στοιχείο της Πίστης, λείπει η ζεστασιά που θα έπρεπε οι ημέρες αυτές να φέρνουν στις ψυχές των ανθρώπων. Και βέβαια οι δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης, οι δυνάμεις που ισοπεδώνουν πολιτισμούς, αξίες και συνειδήσεις, μεθοδικά ετοιμάζουν το επόμενο βήμα τους. Σταδιακά, σε πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, έχει αρχίσει μία συζήτηση για το αν θα πρέπει να υπάρχουν έντονα τα στοιχεία μίας καθαρά χριστιανικής γιορτής, δεδομένου του ότι μπορεί να δημιουργηθεί ζήτημα σε ανθρώπους με άλλες πολιτισμικές ή θρησκευτικές απόψεις. Στις άχρωμες, πολυπολιτισμικές πόλεις που θέλουν να δημιουργήσουν, στις πόλεις που οι άνθρωποι θα είναι μόνο μηχανές παραγωγής και κατανάλωσης, η φάτνη και ο Χριστός περισσεύουν.
Είναι τυχαίο άραγε το γεγονός ότι παντού δίνεται έμφαση στους μετανάστες και στην παρουσία τους σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας; Είναι τυχαίο ότι σε όλες τις διαφημίσεις τονίζονται τα προβλήματα τα κοινωνικά, σε σχέση όμως μόνο με τους μετανάστες; Δεν υπάρχει καμία έμφαση στους έλληνες συμπολίτες μας που κινούνται κάτω από τα όρια της φτώχειας. Στους ανθρώπους δίπλα μας που δεν έχουν τίποτα, στους εκατοντάδες άστεγους που κοιμούνται σε πάρκα και πλατείες, κτυπημένοι από την λαίλαπα της κακιάς μοίρας τους. Για τους φτωχούς της διπλανής πόρτας, φτωχούς όχι μόνο επειδή δεν έχουν αγαθά, αλλά φτωχούς γιατί δεν έχουν όραμα και ελπίδα. Μην τρέφουμε αυταπάτες. Ένα από τα επόμενα βήματα για την αποσύνθεση του εθνικού και κοινωνικού μας ιστού, θα είναι, ανάμεσα σε άλλα άσχημα που θα έρθουν, και η σταδιακή κατάργηση της γιορτής των Χριστουγέννων. Ίσως φαντάζει σενάριο τραβηγμένο, ίσως επιστημονικής φαντασίας, αλλά δυστυχώς προς τα εκεί πάνε τα πράγματα.
Οι καρδιές μας όμως, είναι ακόμα ζεστές. Γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα, βιώνουμε το μεγαλείο της γέννησης του Θεανθρώπου. Γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα των παραδόσεων, των θρύλων και των δοξασιών. Τα δικά μας όμορφα λευκά Χριστούγεννα που σηματοδοτούν το ξεκίνημα της νέας ζωής, τα Χριστούγεννα για τον νέο Άνθρωπο που θα έρθει...

Πολεμική αεροπορία: πάντοτε πολεμική;

Σήμερα 8 Νοεμβρίου, γιορτάζει η Πολεμική μας Αεροπορία. Γιορτάζουν τα ελληνικά φτερά, οι φύλακες του εναέριου χώρου μας, οι πιλότοι που καθημερινά βρίσκονται αντιμέτωποι με την τουρκική επιθετικότητα. Πέρασαν δεκαετίες από την στιγμή εκείνη του Φεβρουαρίου του 1912, οπότε και έγινε η πρώτη στρατιωτική πτήση στην πατρίδα μας, με πιλότο τον Εμμανουήλ Αργυρόπουλο. Από τότε μέχρι σήμερα η Αεροπορία μας, έδωσε και αυτή ονόματα στο Πάνθεον των ηρώων αυτού του τόπου. Μωραϊτίνης, Μουτούσης, Καμπέρος. Στον πόλεμο του 40 ο Μητραλέξης, ο αποκαλούμενος και Έλληνας Καμικάζι. Στην Κύπρο το 1974 ο γενναίος Σκαμπαρδώνης. Και αργότερα οι Σιαλμάς και Ηλιάκης. Κοντά τους και τα γεράκια των ελικοπτέρων του Πολεμικού Ναυτικού Καραθανάσης, Βλαχάκος και Γιαλοψός. Πάντοτε οι αεροπόροι στην πρώτη γραμμή για την υπεράσπιση του εθνικού μας εναέριου χώρου. Σε μία περίοδο που τα εθνικά θέματα βρίσκονται σε κρίσιμη καμπή και που η επιθετικότητα των τούρκων έχει φτάσει στο απροχώρητο, η ύπαρξη μίας σύγχρονης και ισχυρής Πολεμικής Αεροπορίας, αποτελεί εγγύηση για την ασφάλεια όλων των Ελλήνων. Αποτελεί εκτός από αποτρεπτικό παράγοντα και ταυτόχρονα ισχυρό εφόδιο σε διαπραγματεύσεις και συμφωνίες. Η Πολεμική μας Αεροπορία θεωρείται από τις τρεις καλύτερες στον κόσμο. Γιατί εκτός όλων των άλλων οι πιλότοι της εμπλέκονται σε αναχαιτίσεις και επεισόδια σχεδόν καθημερινά. Και βέβαια το πολιτικό κατεστημένο και μέρος των ΜΜΕ σκοπίμως αποφεύγει να τα προβάλλει όλα αυτά. Σε μία εποχή που οι αξίες δοκιμάζονται και πρότυπα καταρρέουν, σε μία εποχή που κυριαρχεί ο καταναλωτισμός, ο ισοπεδωτισμός των πάντων και οι νεοταξικές λογικές, δεν πρέπει να προβάλλονται πρότυπα ηρωικά, πρότυπα καθημερινών ανθρώπων, που όμως είναι ήρωες. Δεν έχει σημασία αν δεν γίνεται επισήμως πόλεμος. Για αυτούς πόλεμος είναι η κάθε ημέρα. Είναι ήρωες γιατί διεξάγουν έναν καθημερινό αγώνα για την υπερηφάνεια αυτού του τόπου. Έναν αγώνα στον οποίον έχουν την ικανότητα να υποτάξουν τα όποια συναισθήματα τους σε εντολές που λαμβάνουν από τις εκάστοτε ηγεσίες. Γιατί θέλει πραγματικά τεράστιο ψυχικό απόθεμα να μην προχωρήσει κάποιος σε κατάρριψη τουρκικού αεροσκάφους. Θέλει τεράστια ψυχική δύναμη. Την οποία οι πιλότοι μας την έχουν. Το ελλαδικό κράτος, δεκαετίες τώρα έχει αρχίσει το γνωστό τροπάριο με την οικονομία. Το κράτος, που έχει την δυνατότητα να ξοδεύει εκατομμύρια ευρώ για διάφορες κουταμάρες, επιδιώκει την οικονομία να την κάνει στα καύσιμα των αεροσκαφών και στις αγορές των οπλικών συστημάτων εν γένει. Εκεί που θα πρέπει να είμαστε θεαματικά ισχυροί, όλα οδηγούν στην μίζερη λύση της μείωσης των αμυντικών δαπανών, από τις οποίες πρωτίστως πλήττεται η Αεροπορία μας. Να μην ξοδεύουμε καύσιμα, θα είναι η επίσημη δικαιολογία. Οι λιμουζίνες των υπουργών, δεν κινούνται με καύσιμα προφανώς, αλλά με ελαιόλαδο. Εκεί δεν τίθεται θέμα οικονομίας. Ούτε στις πολυτελείς δεξιώσεις του προεδρικού μεγάρου. Μόνο η άμυνα θα πρέπει να δείχνει φτωχότερη. Και η μέθοδος του πολιτικού κατεστημένου και των ΜΜΕ γνωστή. Θα αρχίσει μία φιλολογία γύρω από την οικονομία, από τα όσα ξοδεύονται για τις πτήσεις πάνω από το Αιγαίο μας, για το ότι όλα αυτά είναι ανώφελα αφού πόλεμος δεν πρόκειται να γίνει κλπ. Θα βρεθούν και κάποιοι «στρατιωτικοί» να τα στηρίξουν όλα αυτά και σταδιακά θα σταματήσουν να πετούν πολεμικά αεροσκάφη πάνω από το Αιγαίο. Την Πολεμική Αεροπορία θα προσπαθήσουν να την κάνουν «Αεροπορία προστασίας του πολίτη» ή κάτι τέτοιο. Θα επιχειρήσουν να την κάνουν απόλυτα διακοσμητική. Ενώ οι εχθροί μας τούρκοι, θα συνεχίζουν την επιθετική τους τακτική. Μα εμείς είμαστε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην οποία το πολιτικό μας κατεστημένο επιθυμεί να βάλει και τους τούρκους, με αναχαιτίσεις θα ασχολούμαστε; Θα ενοχληθεί ο Τσίπρας, τα ΜΜΕ και διάφοροι νεοταξικοί αριστεροί και φιλελεύθεροι πρακτορίσκοι. Χαιρετούμε τους πιλότους μας. Τους δηλώνουμε ότι η μεγάλη πλειοψηφία του λαού μας και ειδικά η νεολαία μας είναι μαζί τους. Και ξέρουμε ότι σε πείσμα διαφόρων εντολών και νουθετήσεων από τις πολιτικές ηγεσίες, σε δεδομένη στιγμή θα πράξουν το καθήκον τους.

11η Σεπτεμβρίου: Η ημέρα που άλλαξαν πολλά…

Την 11η Σεπτεμβρίου 2001, οι Αμερικανοί δέχθηκαν ένα τεράστιο πλήγμα. Οι δίδυμοι πύργοι της Νέας Υόρκης, ένα σύμβολο του καπιταλιστικού συστήματος, αυτό το τεράστιο οικοδόμημα, πέφτει ύστερα από τρομοκρατικό κτύπημα με αεροπλάνο, το οποίο είχε προηγουμένως καταληφθεί . Οι ισλαμιστές που το κατέλαβαν το οδήγησαν πάνω στους δίδυμους πύργους με αποτέλεσμα την δημιουργία πολλαπλών εκρήξεων και την καταρρευσή τους. Την ίδια ημέρα άλλο αεροπλάνο κατέπεσε στην μία πλευρά του Πενταγώνου!
Και τα δύο κτυπήματα ήταν φοβερά σχεδιασμένα, θα έλεγε κανείς κτυπήματα προπαγανδιστικά, ψυχολογικού πολέμου. Οι αμερικανοί εκείνη την ημέρα, φάνηκαν αδύναμοι. Μία υπερδύναμη που μέχρι εκείνη την στιγμή δεν υπολόγιζε τίποτα και κανέναν, μία υπερδύναμη με ιδεολογία υλιστική, μία χώρα που κυριαρχεί ο καταναλωτισμός και ο ευδαιμονισμός, μία αντίληψη που ποτέ δεν σεβάσθηκε λαούς, θρησκείες, πολιτισμούς, μόνο και μόνο για να επιβάλλει τις απόψεις και τις αντιλήψεις της, εκείνη την ημέρα δοκιμάσθηκε. Το σήμα κατατεθέν της Νέας Υόρκης, μετά τον πύργο της ελευθερίας, καταπέφτει με χιλιάδες νεκρούς. Το Πεντάγωνο, η καρδιά των ενόπλων δυνάμεων των Αμερικανών βάλλεται και εκείνο, απλά ο σχεδιασμός του κτυπήματος εκεί δεν έφερε τα αναμενόμενα, αφού επλήγη μόνο μία πλευρά του Πενταγώνου. Πολλά ακούσθηκαν και γράφτηκαν. Η συνωμοσιολογία ανθεί στις ημέρες μας. Καθένας είχε να πει και κάτι. Υπάρχουν όμως ερωτήματα τα οποία δεν έχουν απαντηθεί ακόμα. Κατά σύμπτωση, οι εβραίοι που δούλευαν στους πύργους, την ημέρα εκείνη δεν πήγαν στις εργασίες τους. Ήξεραν κάτι; Τους είχαν ενημερώσει; Ποιοι και γιατί; Μήπως το κτύπημα βόλευε τα σχέδια των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών; Μήπως ήταν το άλλοθι για να αρχίσουν οι Αμερικανοί τις επεμβάσεις όπου ήθελαν με πρόσχημα την πάταξη της τρομοκρατίας; Μήπως με αυτό τον τρόπο δημιούργησαν ένα ανάλογο κλίμα και στην υπόλοιπη Ευρώπη; Οι ισλαμιστές , οι οποίοι έπραξαν ό,τι έπραξαν, ήταν τελείως ελεύθεροι, ήταν ελεγχόμενοι; Ο Μπιν Λάντεν δεν είχε εκπαιδευθεί από τους αξιωματικούς των ειδικών δυνάμεων και από πράκτορες της CIA την περίοδο που ήταν χρήσιμος στους Αμερικανούς, γιατί πολεμούσε τους «κακούς σοβιετικούς»; Μήπως δεν δημιουργούν τεχνητές εντάσεις και αποσταθεροποιήσεις με κάθε τρόπο, προκειμένου να πετυχαίνουν κάθε φορά τους στόχους τους;
Έτσι λοιπόν οι «κοσμοκράτορες» Αμερικανοί, αυτοί που εκφράζουν την ισοπεδωτική ιδεολογία της Νέας Τάξης πραγμάτων, αυτοί που χώρισαν τον κόσμο σε κομμάτια μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αυτοί που καταδίκασαν ιδεολογίες και απόψεις, βρέθηκαν ξαφνικά να είναι αδύναμοι.
Ένα είναι βέβαιο: ανεξάρτητα από το τι μπορεί να πιστεύει κάποιος σε φιλοσοφικό ή θρησκευτικό επίπεδο η αλαζονεία κάποια στιγμή τιμωρείται. Αυτό ακριβώς συνέβη και με τους Αμερικανούς...

Τα εγκαίνια ενός Μουσείου, μία διαφήμιση για διακοπές και ένας πρόεδρος

Το καλοκαίρι έχει μπει για τα καλά, σε μία πατρίδα που τα προβλήματα της ολοένα και διογκώνονται, σε μία καθημερινότητα που αναδεικνύει το μέτριο και το ευτελές.
Σήμερα το απόγευμα, στις 20 Ιουνίου, θα πραγματοποιηθούν τα εγκαίνια του Mουσείου της Ακροπόλεως, που στεγάζει έναν μεγάλο πλούτο της αρχαιοελληνικής μας κληρονομιάς, και που φιλοδοξούμε, ή μάλλον ελπίζουμε, να φιλοξενήσει εκεί τα μάρμαρα του Παρθενώνα, αν και εφ΄ όσον οι Bρετανοί αποφασίσουν να μας τα δώσουν. Ένα Mουσείο που ανεξάρτητα του ότι σαν κτίριο προσβάλλει την αρχιτεκτονική και το ύφος της περιοχής, δεν παύει να είναι το Mουσείο ενός από τα βασικά σύμβολα της Πατρίδας μας: της Ακρόπολης.
Κοιτάζοντας κανείς στο κέντρο της Αθήνας, αλλά και σε διάφορα άλλα κεντρικά σημεία, βλέπει μία διαφήμιση για καλοκαιρινές διακοπές. Βλέπει ακτές, βλέπει μνημεία, βλέπει μία δόση πολιτισμού, ξεγνοιασιάς και καλοκαιρινής χαλάρωσης, που όμως όλα αυτά φεύγουν αμέσως από το μυαλό, όταν συνειδητοποιεί ότι πρόκειται για διακοπές στην... Τουρκία.
Με αφορμή τα εγκαίνια του Mουσείου της Ακροπόλεως, ανάμεσα στους δεκάδες ξένους ηγέτες που θα παραστούν, θα έρθει στην πατρίδα μας και ο Tούρκος πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν.
Παράξενο στα αλήθεια το δέσιμο αυτών των τριών. Μετά από προσπάθειες δεκαετιών, παίρνει τελικά σάρκα και οστά ένα Mουσείο που τονίζει την αρχαία μας κληρονομιά, ειδικά όμως την Ακρόπολη, το σύμβολο της πόλεως των Αθηνών, και ενός από τα βασικά σύμβολα της πατρίδας μας. Την ίδια στιγμή, εμείς προβαίνουμε σε διαφημιστικές καταχωρήσεις, προκειμένου να προτρέψουμε τους συμπατριώτες μας να πάνε διακοπές στην γειτονική Τουρκία. Στην χώρα των προαιώνιων εχθρών μας, στην χώρα που μας κράτησε υπόδουλους, στην χώρα που ακόμα και τώρα κρατά σκλαβωμένες πατρίδες μας, από τα παράλια της Μικράς Ασίας μέχρι την Κύπρο μας. Στην Τουρκία του σφαγέα Κεμάλ, στην Τουρκία της εισβολής του ‘74, στην Τουρκία που δολοφονεί άνανδρα, παλικάρια σαν τον Ισαάκ και τον Σολωμού, που ρίχνει ελικόπτερα το Αιγαίο μας, που πατά ελληνικές βραχονησίδες και παραβιάζει τον καταγάλανο ουρανό μας. Έρχεται ο πρωθυπουργός της για να δώσει το παρόν για τα εγκαίνια του Μουσείου ενός μνημείου, το οποίο οι πρόγονοί του πάτησαν και ήθελαν να το διαλύσουν για να το κάνουν βόλια για να πολεμήσουν τους Έλληνες αρματολούς. Τους αρματολούς που η ψυχή τους ήταν τόσο λεβέντικη και ελληνική, που έδωσαν οι ίδιοι πυρομαχικά στους τούρκους μογγόλους, προκειμένου να μην χαλάσουν την Ακρόπολη, όπως χαρακτηριστικά είχε πει ο οπλαρχηγός Γκούρας με τα παλικάρια του.
Είμαστε υπερήφανοι για την υπέροχη μας πολιτιστική κληρονομιά, για την οποία πολεμήσαμε ηρωικά. Είμαστε υπερήφανοι για το παρελθόν μας. Και δηλώνουμε πως οι τούρκοι, όσο και αν το θέλουν μερικοί, δεν έχουν σχέση με την Ευρώπη και ότι ήταν, είναι και θα είναι εχθροί της πατρίδας μας και του πολιτισμού μας.

Πατρίδα… Εάλω

Η 29η Μαΐου του 1453, είναι μία ημερομηνία μνήμης, αλλά και θλίψης για τον Ελληνισμό. Ήταν η αρχή της υποδούλωσης του Γένους μας στους τούρκους. Η Κωνσταντινούπολη, η Πόλη μας, η Βασιλεύουσα, την ημέρα εκείνη, κυριεύτηκε από τους τούρκους. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία συγκρούεται με την τουρκική. Στην ουσία, την αποφράδα εκείνη ημέρα υπήρξαν πολύπλευρες συγκρούσεις. Συγκρούστηκε ο Ελληνισμός με τον ισλαμισμό. Οι Χριστιανοί με τους μουσουλμάνους. Κυρίως όμως ήταν η σύγκρουση της Ευρώπης με τους βαρβάρους. Η σύγκρουση πολιτισμών, θρησκειών και κοσμοαντιλήψεων.
Ο τελευταίος Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, μόνος με τους πολεμιστές του, δίνει την τελευταία μάχη. Πέφτει ηρωικά μαχόμενος. Θα γίνει σύμβολο, θα γίνει θρύλος. Που θα εμπνέει και θα καθοδηγεί γενιές και γενιές μέχρι σήμερα. Ο θρύλος του Μαρμαρωμένου Βασιλιά
Η Άλωση του 1453, ήταν προδιαγεγραμμένη. Το Βυζάντιο είχε παραδοθεί στην σήψη, την παρακμή. Η άλλοτε πανίσχυρη αυτοκρατορία είχε περιέλθει σε πλήρη διάλυση. Το εσωτερικό μέτωπο ήταν πλήρως εξασθενημένο, ο Παλαιολόγος είχε μείνει μόνος του, αβοήθητος από τα πολιτικά και οικονομικά κατεστημένα της εποχής και δυστυχώς και από την Εκκλησία. Μία κερκόπορτα, βοήθησε τους μογγόλους εισβολείς να μπουν πιο γρήγορα στην Πόλη.
Ο τούρκος, μπόρεσε να επιβληθεί. Και άρχισε το σκοτάδι για τον Ελληνισμό, το οποίο κράτησε σχεδόν 400 χρόνια, μέχρι την Άνοιξη του Μαρτίου του 1821..
Ελλάδα, Μάιος 2009. Η Ελλάδα στον ρυθμό των ευρωεκλογών. Μία πατρίδα με τεράστια προβλήματα, βυθισμένη στην μιζέρια, στην διαφθορά, μία πατρίδα στην οποία κυριαρχεί το μέτριο, το χυδαίο και το ευτελές. Με τα σκάνδαλα να κυριαρχούν, με αβεβαιότητα για το αύριο.
Μία πατρίδα που ουσιαστικά μέρα με τη μέρα χάνει εθνικά και κυριαρχικά δικαιώματα. Με μία νεολαία απονευρωμένη. Με έναν λαό, που δείχνει να έχει χάσει τον προσανατολισμό του. Με μία κοινωνία στην οποία θέση δεν έχουν οι πολεμιστές και οι φιλόσοφοι, μία κοινωνία στην οποία τα πρότυπα είναι τραγουδιάρες και παρουσιαστές άθλιων ριάλιτυ. Με την εγκληματικότητα να έχει φτάσει στα πιο υψηλά επίπεδα, με συνοικίες ολόκληρες να θεωρούνται πλέον απαγορευμένες.
Η εικόνα της πατρίδας μας δεν διαφέρει πολύ από την εικόνα της Βασιλεύουσας πριν την Άλωση. Η ίδια παρακμή, η ίδια απάθεια η ίδια αδιαφορία. Και σήμερα η κερκόπορτα έχει ανοιχθεί πολύ νωρίτερα. Οι αλλοδαποί έχουν ήδη εισβάλλει, ήδη έχουν αρχίσει τις προπαρασκευαστικές τους επιθέσεις, απομένει μόνο η τελική επίθεση, με στόχο την ολοκληρωτική διάλυση του κοινωνικού μας ιστού. Και οι πολιτικές ηγεσίες ανίκανες και ταυτόχρονα «δειλές και άβουλες συνάμα», όπως γράφει και ο ποιητής.
Η Άλωση του 1453, επίκαιρη λοιπόν και στις ημέρες μας. Η Ιστορία, κάνει κύκλους και επαναλαμβάνεται. Ας γνωρίζουν λοιπόν κάποιοι πως ότι και να συμβεί, όσο άσχημοι καιροί και αν έρθουν, όσες κερκόπορτες και να ανοιχθούν, από την άλλη θα υπάρξουν Παλαιολόγοι και Πολεμιστές...