Θυρανοίξια Ιερού Ναού στο Βίτσι

Με την συγκινητική συμμετοχή λαού από όλη την Ελλάδα ολοκληρώθηκε η δημιουργία Ιερού Ναού στην μνήμη των πεσόντων αξιωματικών και οπλιτών του Εθνικού Στρατού κατά την απόκρουση της κομμουνιστικής ανταρσίας 1946-1949, στον χώρο του μνημείου στο Βίτσι. Η υπερκομματική πρωτοβουλία αποστράτων και πολιτών (με έδρα την Αθήνα) που στηρίζει την ερανική επιτροπή της Οξυάς Καστοριάς συνεχίζει ασταμάτητα το έργο της για την πραγμάτωση των θυρανοιξίων του Ιερού Ναού Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου και Αγίου Γεωργίου του Ελευθερωτή που καθόρισε ο Μητροπολίτης Καστοριάς Σεραφείμ για το Σάββατο 26 Ιουνίου 2010.

Οι εθελοντές αυτοί, που είναι εξουσιοδοτημένοι από την Ιερά Μητρόπολη Καστοριάς, είναι, οι συμμετάσχοντες στις πολεμικές επιχειρήσεις στη περιοχή Γράμμου-Βίτσι, αντιστράτηγοι ε.α. Αντωνακέας Ιωάννης και Μπίκος Δημήτριος, τα μέλη του Δ.Σ. της Ενώσεως Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού (ΕΑΑΣ), Επιτήδειος Γεώργιος (αντιστράτηγος), Παπακωνσταντίνου Κωνσταντίνος (αντιστράτηγος Χωροφυλακής), Τοτονίδης Νικόλαος (ανθυπολοχαγός), καθώς και οι απόστρατοι αξιωματικοί Βράϊλας Γεώργιος (αντιστράτηγος), Κατσέλη – Μπίκου Ζωή (αντισυνταγματάρχης), Καραχάλιος Γεώργιος (υποστράτηγος), Κοτίνης Κωνσταντίνος (ταξίαρχος), Μαυροδόπουλος Παντελής (αντιστράτηγος, Πρόεδρος Τάξεως ‘69 Πυροβολικού), Σταματόπουλος Σπυρίδωνας (συνταγματάρχης), Φραντζεσκάκης Ελευθέριος (αντιστράτηγος), Χρήστου Πέτρος (συνταγματάρχης) και οι πολίτες Νικολάου Χαράλαμπος (έφεδρος ανθυπολοχαγός καταδρομέας, δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω) και Γιαννάκενας Ιωάννης (εκδότης).

Παρακαλούνται όσοι πατριώτες θέλουν να παραβρεθούν στα θυρανοίξια και να συμμετάσχουν στην ιερή και εθνική αυτή πρωτοβουλία να επικοινωνήσουν στα τηλέφωνα 210-6440021 (καθημερινά 9 π.μ. – 5 μ.μ.) και 6944-574645 (Ιωάννης Γιαννάκενας), 6976-202637 (Νίκος Τοτονίδης) ή να περάσουν από το βιβλιοπωλείο «Η Αλληλεγγύη των Φίλων» (Χαριλάου Τρικούπη 14 & Ακαδημίας, Αθήνα).

Πληροφορίες μετάβασης: αναχώρηση Παρασκευή 25/6 ώρα 8 π.μ. και επιστροφή Σάββατο 26/6 10 μ.μ. Κόστος μεταφοράς: 10 ευρώ την ημέρα κατ’ άτομο. Διανυκτέρευση: μονόκλινο 45 ευρώ, δίκλινο 52 ευρώ και το τρίκλινο 65 ευρώ. Εάν συμπληρωθούν οι απαραίτητες κρατήσεις για δυο διανυκτερεύσεις θα υπάρξει και αυτή η επιλογή. Δηλώσεις έως 11 Ιουνίου.

Επίσης για την ενίσχυση και συνέχιση του έργου (αγιογράφηση, διαμόρφωση εσωτερικού και εξωτερικού χώρου) μπορείτε να συμβάλλετε στους κάτωθι τραπεζικούς λογαριασμούς, στο όνομα της ερανικής επιτροπής: Γενική Τράπεζα 9800559223-2, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο: 00088966767-5.

Αγαπητοί φίλοι, τιμήσετε μαζί μας την Ιερή Μνήμη όλων εκείνων που έδωσαν την ζωή τους το 1946-49, για να μείνουμε εμείς ελεύθεροι και η Πατρίδα μας ακέραια. Αυτό το τάμα έγινε πραγματικότητα!

Για μία νέα Εθνεγερσία

του Χρήστου Χαρίτου
μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του ΛΑ.Ο.Σ.


Θυμάμαι ακόμη τις σκέψεις μου όταν διάβασα το 1995 το βιβλίο του δεξιού δημοσιογράφου Κώστα Κόλμερ «Η χρεοκοπία της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας». Συμφωνούσα απόλυτα με τα επαληθεύσιμα συμπεράσματα του Κόλμερ, ότι το κράτος της μεταπολιτεύσεως ήταν ένα βαθύτατα αριστερό κράτος, ήμασταν «η τελευταία κομμουνιστική χώρα της Ευρώπης». Ένα διεφθαρμένο πελατειακό κράτος στην κατεύθυνση «σε διορίζω – με ψηφίζεις», το οποίο δεν παράγει τίποτα, απομυζά τους πόρους του ιδιωτικού τομέα και ελέγχεται από τις αριστερές συντεχνίες του δημοσίου. Αυτό το κράτος ήταν έως σήμερα η χαρά του κάθε αριστερού.

Επί 36 χρόνια, όλοι εμείς που ανήκουμε στην πατριωτική Δεξιά, υποστηρίζαμε την νομοτελειακή χρεοκοπία της μεταπολιτεύσεως, για να εισπράττουμε ύβρεις και λοιδορίες από την κατεστημένη Αριστερά, συνοδευόμενες από την ιδεολογική δειλία της κρατικοδίαιτης Νέας Δημοκρατίας. Και φθάσαμε σήμερα να ακούμε τον Μανώλη Καψή στο Mega, στις 30 Απριλίου, να κατηγορεί τον Κωνσταντίνο Καραμανλή για τις κρατικοποιήσεις του Ανδρεάδη το 1975! Άνοιξαν οι ντουλάπες της μεταπολιτεύσεως και βγήκαν έξω όλοι οι σκελετοί και μας κυνηγούν.

Ακούμε όλο αυτό το διάστημα τον κ. Παπανδρέου να μας μιλάει για την «επιβίωση του έθνους», για τον «εθνικό αγώνα» και τα ρέστα. Ποιος τα λέει αυτά; Ο άνθρωπος που κατήργησε το επίθετο «Εθνική» από το υπουργείο Παιδείας. Αυτός, που χαρίζει την Ελληνική ιθαγένεια στον κάθε λαθρομετανάστη που βρίσκεται παρανόμως στην πατρίδα μας. Αυτός, που μόνος βγήκε να μιλήσει υπέρ του σχεδίου Ανάν, το οποίο έφτυσαν το 80% των Κυπρίων. Αυτός, που έβαλε υποψήφια υπερνομάρχη πριν 4 χρόνια στην Θράκη την Καραχασάν, μέλος της «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης».

Κάτι τέτοια άκουγε ο συντηρητικός Samuel Johnson το 1775 και είπε το περίφημο «ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο του κάθε απατεώνα». Διότι ο κ. Παπανδρέου ποσώς ενδιαφέρεται για το έθνος. Του είναι άγνωστη η σημασία αυτής της λέξεως, του φαίνεται «ακροδεξιό στερεότυπο». Ο κ. Παπανδρέου ενδιαφέρεται για την διάσωση του πολιτικού κατεστημένου και του ΠΑΣΟΚ. Θέλει να διασώσει όλους αυτούς που παίρνουν μέρος στο πάρτυ των βρικολάκων από το 1974 έως σήμερα, αλλάζοντας το «φαίνεσθαι», όχι το «είναι».

Ποιοι θέλουν να διαχειρισθούν σήμερα την χρεοκοπία του Ελληνικού κράτους; Αυτοί που μας οδήγησαν στην λαιμητόμο, μας λένε να τους αφήσουμε να διαπραγματευθούν την εκτέλεση της ποινής με τον δήμιο! Διότι περί αυτού πρόκειται. Αν όλο το προηγούμενο διάστημα η όλη μας ύπαρξη ήταν μία Ύβρη, σήμερα ήρθε η Νέμεση. Η επόμενη ημέρα του ΔΝΤ πρέπει να είναι μία νέα Εθνεγερσία, όχι μία νέα μεταπολίτευση. Με πρόσωπα και ιδέες που αναγνωρίζουν την αξία της εθνικής συλλογικότητας και της κοινωνικής λογοδοσίας και όχι ανακύκλωση του υπάρχοντος πολιτικού βόθρου, σοσιαλιστικής ή φιλελεύθερης κατευθύνσεως.

Αν γίνει αυτό, τότε η Νέμεση θα έχει νόημα. Διότι θα μας δώσει ταυτότητα και πεπρωμένο. Θα βρούμε ξανά τον Ελληνικό μας εαυτό, θα γίνουμε ξανά έθνος πολεμιστών, φιλοσόφων και εμπόρων. Η μεταπολίτευση θα αποτελεί μία κακή ανάμνηση του χθες. Θα πορευθούμε με πίστη στο εθνικό μας μέλλον. Αν όχι, θα εξαφανισθούμε. Θα γίνουμε αυτό που είπε ο Αχιλλέας στην Ιλιάδα: Άχθος αρούρης.


--------------------------------------------------------------------------------
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 8ης Μαΐου 2010 της εφημερίδας Ελεύθερος Κόσμος.

Εκδήλωση για τον αείμνηστο μητροπολίτη Σεβαστιανό

Ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Βορειοηπειρωτικού Αγώνα (ΠΑΣΥΒΑ) και η Συντονιστική Φοιτητική Ένωση Βορειοηπειρωτικού Αγώνα (ΣΦΕΒΑ) συνδιοργανώνουν εκδήλωση μνήμης και τιμής στον ακρίτα Ιεράρχη αείμνηστο Σεβαστιανό με θέμα «Μητροπολίτης Σεβαστιανός: H διαχρονική συνείδηση της Βορείου Ηπείρου». Στην εκδήλωση, η οποία θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 28 Απριλίου και ώρα 6:30 μ.μ. στο Πνευματικό Κέντρο Κωνσταντινουπολιτών (Δημητρίου Σούτσου 46, Αθήνα, στάση μετρό Αμπελοκήπων), θα μιλήσουν οι μητροπολίτες Δρυινουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Ανδρέας και Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος, καθώς και ο εκπρόσωπος της «Ομόνοιας» Λεωνίδας Παππάς. Ο ανυποχώρητος αγώνας του Σεβαστιανού για την Βόρειο Ήπειρο αποκτά σήμερα, δεκαέξι χρόνια από την εκδημία του, δραματική επικαιρότητα και απαιτεί συνέχεια και συνέπεια μέχρι την πλήρη κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των αδελφών μας.

Παρουσίαση του βιβλίου «Ματωμένες Μνήμες 1940-45» στην Θεσσαλονίκη

Το βιβλιοπωλείο «Αριστοτέλειο» και οι εκδόσεις «Πελασγός» σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Ιωάννη Μπουγά «Ματωμένες Μνήμες 1940-45» που θα γίνει στον χώρο του βιβλιοπωλείου (Ερμού 61) στην Θεσσαλονίκη την Τετάρτη 7 Απριλίου 2010 στις 7:00 μ.μ. Θα μιλήσουν ο δικηγόρος Δημήτρης Γαρούφας και ο δικηγόρος Οδυσσέας Τόσκας. Την εκδήλωση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Νίκος Χιδίρογλου

Ποια σημαία κατέβασε ο κ. Μανώλης Γλέζος;

του Φίλιππου Κρομμύδα

Δύο ήταν τα γεγονότα τα οποία συγκλόνισαν την κοινή γνώμη της χώρας την εβδομάδα που μας πέρασε. Το ένα ήταν η κυκλοφορία του βίντεο της Τζούλιας Αλεξανδράτου, το άλλο ήταν η λιποθυμία του Μανώλη Γλέζου και η εσπευσμένη μεταφορά του στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός. Κάποιος αστυνομικός τον απώθησε βίαια και τον ψέκασε στο πρόσωπο με χημικά στο μνημείο του αγνώστου στρατιώτη όπου «αγωνιζόταν» και «αντιστεκόταν».

Ο άνθρωπος έχει και κάποια ηλικία, κοντεύει τα ενενήντα, έτσι δεν άντεξε την ταλαιπωρία. Τώρα θα μου πείτε τι δουλειά είχε αυτός ο ηλικιωμένος άνθρωπος να σπρώχνει και να βαράει αστυνομικούς που εκτελούσαν την υπηρεσία που τους ανέθεσε η Δημοκρατία μας. Φαίνεται ότι δεν καταλάβατε τι θα πει επαγγελματίας «αντιστασιακός». Αυτή είναι η δουλειά του, να «αντιστέκεται». Κι αυτοί δεν βγαίνουν ποτέ στην σύνταξη.

Πριν συνεχίσω όμως, θα ήθελα να κάνω μια έκκληση στον πρωθυπουργό και σε όλους τους άλλους ευαίσθητους, που αγωνίζονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Να κοιτάξουν όσο το δυνατόν πιο σύντομα να αλλάξουν την ονομασία του νοσοκομείου, από «Ευαγγελισμός» σε κάτι πιο ουδέτερο, κάτι που να μην συνδέεται αναγκαστικά με κάποια εθνικότητα, θρησκεία, πολιτισμό. Ας το ονομάσουν π.χ. νοσοκομείο «Ελευθέριος Βενιζέλος» ή «Μελίνα Μερκούρη» να είναι και πρωτότυπο.

Μετά την χορήγηση Ελληνικής ιθαγένειας σ’ όλο αυτό το πλήθος των αλλοθρήσκων, αλλοεθνών, αλλοφύλων και την μετατροπή της χώρας σε Βαβυλωνία, ασφαλώς θα υπάρχουν συνάνθρωποί μας οι οποίοι θα ενοχλούνται από το όνομα του νοσοκομείου, που του δίνει ρατσιστική χροιά. Πριν λοιπόν κατηγορηθούμε και εμείς ως ρατσιστές, και δεν θέλουν πολύ γι’ αυτό οι «υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», την έχουν ψωμοτύρι αυτή την κατηγορία, ας σπεύσουμε να προλάβουμε.

Τέλος όμως καλό όλα καλά. Μετά από δύο ημέρες ο κ. Γλέζος βγήκε από το νοσοκομείο, με αποκατεστημένη την υγεία του και τότε όλοι θαυμάσαμε, στην δήλωσή που έκανε στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» το μεγαλείο της ψυχής του και την άπειρη καλοσύνη του που ασφαλώς θα οφείλονται στην αριστερή κουλτούρα του. «Δεν ζητώ σε καμία περίπτωση να τιμωρηθεί ο αστυνομικός, δήλωσε, που με ψέκασε με χημικά στο πρόσωπο, από 30 εκατοστά. Δεν το έκανα ποτέ στη ζωή μου, ούτε όταν μου έσπασαν το πόδι, γιατί πιστεύω ότι δεν επιλύονται έτσι τα ζητήματα».

Ευτυχώς που το δήλωσε, διότι δεν ήθελε και πολύ ο υπουργός «Προστασίας του αριστερού Πολίτη» κ. Χρυσοχοίδης, όπως και ο προκάτοχός του κ. Παυλόπουλος να χώσει μέσα δυο-τρεις αστυνομικούς που τόλμησαν να αγγίξουν αριστερό ή λαθρομετανάστη. Σ’ αυτήν την φαιδρή χώρα μόλις γίνεται κάποιο έγκλημα δεν φυλακίζονται συνήθως οι κακοποιοί που το διαπράττουν, αλλά οι αστυνομικοί που τους συλλαμβάνουν. Αυτό καθιερώθηκε πλέον ως έθιμο, γι’ αυτό φθάσαμε σ’ αυτή την φαρσοκωμωδία που λέγεται μεταπολιτευτική Ελλάδα.

Και συνέχισε ο κ. Γλέζος. «Θα ήθελα όμως να συναντηθώ μαζί του απλώς για να τον ρωτήσω, γιατί το έκανε. Θέλω να καταλάβω την ψυχολογία του. Δεν είναι ζήτημα συγνώμης», προσέθεσε ο μεγάλος αγωνιστής. Τι ευγένεια! Σε αφήνει άναυδο! Τι ανωτερότητα! Ούτε καν συγνώμη δεν «απαιτεί». Από καθαρή ευγένεια ο κ. Γλέζος κάνει πως δεν καταλαβαίνει, ότι ο αστυνομικός δεν ευρίσκετο εκεί για να εκτελέσει διατεταγμένη υπηρεσία, όπως πιθανόν να πιστεύετε και εσείς, αλλά για λόγους ψυχολογικούς, για να ικανοποιήσει τα σαδιστικά και φασιστικά του ένστικτα δέρνοντας και βασανίζοντας αθώους δημοκρατικούς πολίτες που δεν είχαν κάνει απολύτως τίποτα.

Ο κ. Γλέζος το ξέρει αυτό, άλλα δεν θέλει να το πει ευθέως από λεπτότητα, για να μην προσβάλει την «ανθρώπινη» προσωπικότητα του αστυνομικού. Εδώ βρίσκεται η μεγαλοθυμία και ανωτερότητα του αγωνιστή. Θεωρεί ακόμα και τον αστυνομικό ... άνθρωπο. Μένω κατάπληκτος από την παραχώρηση. Θέτει το ζήτημα εντελώς παιδαγωγικά, δι’ ερωτήσεως. Θέλει να προβληματίσει τον αστυνομικό σε συνειδησιακό επίπεδο, να τον στρέψει σε μια ενδοσκόπηση σε μια αυτοκριτική να τον κάνει να διερωτηθεί, πώς είναι δυνατόν εγώ Θεέ μου να φθάσω να διαπράξω αυτό το ανοσιούργημα, αυτό το έγκλημα; Να σπρώξω τον Γλέζο; Μήπως μέσα μου ζει ένα τέρας; Μήπως είμαι Ναζί και δεν το ξέρω; Και τότε να μεταμεληθεί, να μετανοήσει πικρά και να ζητήσει συγνώμη από τον Θεό γιατί ο κ. Γλέζος δεν «απαιτεί» όπως έχω προαναφέρει συγνώμη.

Ξέρει ακόμα, ο κ. Γλέζος, ότι παρ’ όλη την βαρβαρότητα και το μίσος που κρύβει η ψυχή του αστυνομικού, κατά βάθος δεν είναι αυτός ο ίδιος, ο αστυνομικός, υπεύθυνος για ότι συνέβη. Υπεύθυνη είναι η πολιτεία, και δη το καπιταλιστικό εκπαιδευτικό μας σύστημα, που δεν φρόντισε να κρεμάσει σε όλα τα σχολεία της χώρας μια ... φωτογραφία του κ. Γλέζου, δίπλα στην φωτογραφία του Κολοκοτρώνη και του Καραϊσκάκη ώστε να μάθει η νεολαία μας να τον αναγνωρίζει και να τον προσέχει. Ίσως δε να έπρεπε να μπαίνει και θέμα στο ΑΣΕΠ ή στις Πανελλήνιες η αναγνωρισιμότητα του κ. Γλέζου, χωρίς την επιτυχία στο οποίο να μην μπορεί κάποιος να προσληφθεί στα σώματα ασφαλείας ή να γίνεται δημόσιος υπάλληλος.

Πράγματι, όλες οι παραπάνω σκέψεις αποδείχτηκαν απόλυτα σωστές, διότι αμέσως μετά την έξοδο από το νοσοκομείο ο αστυνομικός επισκέφθηκε τον Μανώλη Γλέζο στο σπίτι του στο Νέο Ψυχικό, συνοδευόμενος από τον Ταξίαρχό του και φέρεται να ζήτησε πολλές φορές συγνώμη, από την ιστορική προσωπικότητα της Αριστεράς. Ο αστυνομικός απευθυνόμενος στο κ. Γλέζο, του είπε ότι δεν τον γνώριζε και πως ένιωσε ότι κινδύνευε με αποτέλεσμα να δράσει βασιζόμενος στο ένστικτό του, προσθέτοντας επίσης ότι στην σχολή δεν διδάσκονται ιστορία. Ο Μανώλης Γλέζος είχε την καλοσύνη να αποδεχθεί την συγνώμη αλλά δήλωσε, για μια ακόμη φορά, ότι δεν τον ενδιαφέρει η συγνώμη του αστυνομικού για την πράξη του, αλλά τον ενδιαφέρει «να κατανοήσει αυτό το νεαρό παιδί το πρόβλημα».

Απ’ «τ’ αυτί και στον δάσκαλο» λοιπόν. Έτσι σύρθηκε και ταπεινώθηκε ο έρημος ο αστυνομικός και αναγκάστηκε, υπό το βλέμμα του προϊσταμένου του, να ζητήσει συγνώμη επειδή έκανε την δουλειά του με ευσυνειδησία. Σύρθηκε από μια θλιβερή και αλλοτριωμένη φυσική και πολιτική ηγεσία που προκειμένου να εξασφαλίσει το γαλόνι της ή την ψήφο της ξεφτιλίζει τα πάντα και ξεφτιλίζεται και η ίδια.

Ανάγκασαν έναν ευσυνείδητο εργαζόμενο Έλληνα να ζητήσει συγνώμη από τον άνθρωπο ο οποίος το 1959 είχε καταδικαστεί για κατασκοπεία εις βάρος της Ελλάδος σε 5 χρόνια φυλακή, 4 χρόνια εκτόπιση και 8 χρόνια στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων. Να ζητήσει συγνώμη από έναν άνθρωπο ο οποίος «διατράνωνε» από την «φωνή της αλήθειας» ότι η πατρίδα του είναι η Μόσχα. Κι όμως όχι μόνον προσκύνησαν τον άνθρωπο αυτόν αλλά και του απένειμαν τον τίτλο του επίτιμου καθηγητή της Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Πάτρας το 1996 και του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 2001. Στις δε 22 Ιανουαρίου 2008 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αντίθετα κανένας δεν θυμάται αυτούς που άφησαν τις ζωές τους και τα πόδια των από κρυοπαγήματα στην Αλβανία, στον Γράμμο, το Βίτσι, στου Μακρυγιάννη. Αυτούς που πεθαίνουν σήμερα άρρωστοι, ξεχασμένοι, χωρίς ασφάλεια, χωρίς αναγνώριση γιατί είχαν το φιλότιμο να πολεμήσουν για την Ελλάδα το 1974 στην Κύπρο.

Αυτό είναι το δράμα της Ελλάδος. Όποιος στρέφεται εναντίον της γίνεται ανδριάντας ενώ όποιος κάνει καλά την δουλειά του, όποιος έχει φιλότιμο τιμωρείται από τις ανάξιες πολιτικές, πνευματικές, ή φυσικές ηγεσίες, οι οποίες εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων αποτελούνται από περιφερόμενα μηδενικά, τα οποία πουλάν δημοκρατικότητα για να καλύψουν την μηδαμινότητά των. Από περιφερόμενα μηδενικά, τα οποία περιφέρονται σαν νυχτοφύλακες σε μια ατελείωτη πυκνή νύχτα και επιβλέπουν έναν λαό που κοιμάται ύπνο βαθύ βλέποντας τα όνειρα που του σερβίρει η Αριστερά. Περιφερόμενα μηδενικά χωρίς προσωπικότητα, χωρίς γνώσεις, χωρίς άποψη, χωρίς ικανότητες. Ετερόφωτοι, ανασφαλείς, από-ιδεολογικοποιημένοι, όμηροι της αναίδειας και της αυθάδειας της Αριστεράς, μοιραίοι για τον τόπο. Γιατί η Αριστερά είναι η ιδεολογία της αλλοτριώσεως, ο μηχανισμός του εκμηδενισμού της ανθρώπινης προσωπικότητας και ταυτοχρόνως της αναδείξεως των μηδενικών. Όποιος έρχεται σε επαφή μαζί της εκμηδενίζεται όπως οι αριθμοί όταν έρχονται σε επαφή με το μηδέν στον πολλαπλασιασμό.

Είναι νύχτα της 30ης προς την 31η Μαΐου του 1941. Η σκλαβωμένη Αθήνα κοιμάται βαθειά. Δυο σκιές γλιστρούν μέσα στην νύχτα. Τα διαπεραστικά των βλέμματα σχίζουν το σκοτάδι και πετάν σπίθες. Είναι δυο Ελληνόπουλα που η αδούλωτη ψυχή τους δεν τους αφήνει να κοιμηθούν. Θέλουν να ταπεινώσουν και να ξεφτιλίσουν τον κατακτητή της πατρίδας των. Έχουν συλλάβει και καταστρώσει ένα σατανικό σχέδιο. Θα κατεβάσουν την Ναζιστική σημαία που κυματίζει στον ιερό βράχο της Ακροπόλεως.

Τα ονόματά τους, δεν είναι Γιώργος Θαλάσσης και Κατερίνα, όπως πιθανόν να φανταστήκατε, ούτε διαβάζετε τον «Μικρό Ήρωα» του Στέλιου Ανεμοδούρα. Τα ονόματά των είναι Μανώλης Γλέζος και Απόστολος Σάντας. Το εγχείρημα είναι δύσκολο και άκρως επικίνδυνο. Η Ακρόπολη είναι απόρθητη. Έχει μια πρόσβαση μόνον από τα προπύλαια και εκεί βρίσκεται μια διμοιρία από καμιά τριανταριά Γερμανούς. Τώρα, τι χρειάζονται τριάντα Γερμανοί για μια σκοπιά με τέσσερα νούμερα, που απαιτούνται για να φυλάν μια γερμανική σημαία, σε ένα ουσιαστικά απροσπέλαστο μέρος; Άγνωστο!

Μια άλλη απορία που γεννιέται είναι, υπάρχει στρατός στον κόσμο ο οποίος να αφήνει την νύχτα την σημαία του αναπεπταμένη; Την απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα την βρήκα σε μια παραπομπή όπου αναφέρεται ότι στρατηγός της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού, δυστυχώς δεν αναφέρεται το όνομά του, μόνον το αρχικό Κ. επισκέφθηκε στην Γερμανία τον τότε Γερμανό φρούραρχο Αθηνών και τον ρώτησε γι’ αυτό. Η απάντηση που πήρε ήταν αρνητική και κατηγορηματική. Την νύχτα δεν υπάρχουν αναπεπταμένες στρατιωτικές σημαίες.

Τα Ελληνόπουλα όμως έχουν καταστρώσει ένα έξοχο σχέδιο. Πήγαν πρώτα στην Εθνική Βιβλιοθήκη, ή στην Μπενάκειο, δεν έχει διευκρινισθεί ακριβώς πού, σε άλλα κείμενα αναφέρεται η μία, σε άλλα η άλλη, πήραν την Εγκυκλοπαίδεια και πήγαν στην λέξη Ακρόπολη. Εκεί, στην εγκυκλοπαίδεια, με φωτογραφικό εγκέφαλο επεσήμαναν και αποστήθισαν όλες τις ρωγμές, τρύπες, μυστικές σπηλιές που έχει η Ακρόπολη, και με βάση αυτές τις πληροφορίες, από την εγκυκλοπαίδεια, και οπλισμένοι με έναν μικρό φακό κι ένα μαχαιράκι αναρριχήθηκαν στον ιερό βράχο και «με μια ... τελική έλξη έφτασαν επάνω». Πώς ακριβώς έγινε η αναρρίχηση και από πού δεν μπόρεσα να καταλάβω. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές τις οποίες βρήκα με πολλές ασάφειες και αοριστίες οι οποίες ποικίλουν από αφήγηση σε αφήγηση. Η άποψή μου είναι ότι μόνον ο άνθρωπος αράχνη μπορεί να ανέβη στην Ακρόπολη, και μάλιστα νύχτα, χωρίς να περάσει από τα Προπύλαια.

Τέλος πάντων οι δύο αγωνιστές κατά τις εννέα και μισή φθάνουν στον ιστό όπου «κυμάτιζε» η σημαία. Βέβαια για να κυματίζει μια πάνινη σημαία τέτοιου μεγέθους, 4x2 μέτρα αναφέρουν οι ήρωες, πρέπει, να φύσαγαν πολλά μποφόρ. Αφηγείται ο Σάντας: «Ψηλά κυμάτιζε η σημαία τους. Λύσαμε το συρματόσχοινο και τραβήξαμε για να την κατεβάσομε. Μα την είχαν μπλέξει στην κάτω άκρη της με τα τρία συρματόσχοινα που στήριζαν τον κοντό. Κρεμόμαστε κι οι δυο για να την κατεβάσομε μα δεν κατέβαινε. Αρχίσαμε τότε με την σειρά να σκαρφαλώνομε στον σιδερένιο κοντό για να την φτάσομε και να την κόψομε. Μα ήταν 20 μέτρα ο κοντός και λείος κι ήταν αδύνατο να την φτάσομε. Κουρασμένοι σταθήκαμε για λίγο κι απογοητευτήκαμε, σκεφτόμαστε τι να κάνομε. Να φύγομε χωρίς την σημαία τους λάφυρο, δεν το σκεφτήκαμε ούτε μια στιγμή. Και μέσα στην ένταση της σκέψης μας, σκεφτήκαμε ότι πρέπει να σπάσομε τα τρία συρματόσχοινα για να μπορέσομε να την κατεβάσομε. Αρχίσαμε τότε με τα χέρια μας, με τα δόντια μας, με ό,τι μπορούσαμε να προσπαθούμε να ξεκολλήσομε τα συρματόσχοινα απ' τους σκουριασμένους χαλκάδες με τους οποίους κρατιότανε στα γύρω μάρμαρα». Τελικά αφού έκοψαν τα συρματόσχοινα με τα δόντια των, τα κατάφεραν. Η σημαία, «το μισητό σύμβολο του φασισμού κατέβηκε». Δεν έχει διευκρινισθεί ακόμα μέχρι σήμερα ποιος ακριβώς την κατέβασε. Οι δύο ήρωες δεν μιλιούνταν μεταξύ των για περίπου μισό αιώνα γιατί διαφωνούσαν στο σημείο αυτό. Σήμερα όμως έχουν συμφιλιωθεί γιατί συμφώνησαν ότι δεν έχει καμιά σημασία ποιος ακριβώς την κατέβασε, άλλα το ότι κατέβηκε. Εν τούτοις το ποιος παραμένει ακόμα ασαφές.

Αμέσως έσκισαν από ένα κομμάτι από τον αγκυλωτό σταυρό και το υπόλοιπο το τύλιξαν και το πήραν μαζί τους. «Μετά», συνεχίζει ο Σάντας, «κατεβήκαμε απ’ το ίδιο μέρος. Για να την πάρομε μαζί μας, (την σημαία), ήταν αδύνατο γιατί η ώρα της κυκλοφορίας είχε περάσει. Τότε αποφασίσαμε να την κρύψομε μέσα στην ίδια τη σπηλιά, κάτω στο ξεροπήγαδο. Κατεβήκαμε σιγά-σιγά μέχρι κάτω, φτάσαμε στο χείλος του ξεροπήγαδου και την πετάξαμε όπως ήταν, τυλιγμένη σε μπόγο, μέσα». Αν είναι αδύνατο να σκαρφαλώσει κανείς στην Ακρόπολη, είναι εκατό φορές πιο αδύνατο να κατέβη από το «ίδιο μέρος» νύχτα, φορτωμένος με μια τεράστια σημαία. Η αδάμαστη θέληση όμως και η αποφασιστικότητα των ηρώων τους έκανε να τα καταφέρουν.

Η ώρα ήταν μία και μισή. Επί 4 ώρες προσπαθούσαν να κατεβάσουν την σημαία, χωρίς να εμφανισθεί κανένας Γερμανός σκοπός, χωρίς να γίνει καμία αλλαγή σκοπιάς καμία έφοδος. Οι στρατιώτες του πιο πειθαρχημένου και αυστηρού στρατού της Ευρώπης χασκογελούσαν, όπως άκουγαν από τόση απόσταση και παρά τον δυνατό αέρα, έπιναν κρασί και μπύρες, όπως διέκριναν με το αετίσιο μάτι των μέσα στο σκοτάδι, οι ήρωες μας, συζητούσαν για την μάχη της Κρήτης όπως καταλάβαιναν από τα άπταιστα Γερμανικά που γνώριζαν και διασκέδασαν έχοντας συντροφιά Ελληνίδες πόρνες τις οποίες ως πρώτη προτεραιότητα έσπευσαν να βρουν μόλις πάτησαν το πόδι των στην Αθήνα, τρεις μέρες πριν.

Όσο κι αν έψαξα δεν βρήκα κανένα αντικειμενικό στοιχείο το οποίο να θεμελιώνει την άποψη ότι οι Γλέζος και Σάντας κατέβασαν την Γερμανική σημαία από την Ακρόπολη. Πιστεύω δε ότι δεν υπάρχει κάτι τέτοιο, διότι αν υπήρχε θα μας το τρίβανε κάθε μέρα στα μούτρα. Η σημαία που πέταξαν στο ξεροπήγαδο δεν βρέθηκε ποτέ. Τα κομμάτια που πήρανε τα έκαψαν οι γονείς των. Η όλη αφήγηση είναι γεμάτη μελοδραματισμούς, κενά, και εκπέμπει μια ψεύτικη ατμόσφαιρα, όπως μπορεί εύκολα να αντιληφθεί κάποιος. Σκοπός είναι να εγκλωβιστεί ο αφελής Έλληνας στο φιλότιμο του οποίου σκοπεύει.

Το μόνο στοιχείο που επιβεβαιώνει το εγχείρημα είναι η δήλωση του Γλέζου στον «Ριζοσπάστη» της 5/03/45 και του Σάντα στην «Ελευθερία» την ίδια μέρα. Προκαλεί έκπληξη αυτός ο ταυτοχρονισμός, όπως προκαλεί έκπληξη και ο χρόνος της ανακοινώσεως. Έξη μήνες μετά την αποχώρηση των Γερμανών; Γιατί; Γιατί τόσο αργά; Γιατί όχι στα Δεκεμβριανά που μια τέτοια ανακοίνωση θα ήταν πολύ χρήσιμη για τον αντιστασιακό ΕΛΛΑΣ;

Λέγεται ότι το Γερμανικό φρουραρχείο εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση: «Κατά τη νύκτα της 30ης προς την 31η Μαΐου υπεξηρέθη η επί της Ακροπόλεως κυματίζουσα Γερμανική Πολεμική Σημαία παρ' αγνώστων δραστών. Διενεργούνται αυστηραί ανακρίσεις. Οι ένοχοι και οι συνεργοί αυτών θα τιμωρηθώσι διά της ποινής του θανάτου». Πιστεύω ότι είναι πλαστή. Όχι μόνον διότι δεν τεκμηριώνεται από πουθενά, όχι μόνο διότι οι Γερμανοί δεν θα «ανακοίνωναν» κατ’ αυτόν τον τρόπο τα ρεζιλίκια των, άλλα και διότι δεν θα χρησιμοποιούσαν ποτέ την έκφραση «κυματίζουσα γερμανική σημαία», η οποία παραπέμπει σε ελληνικό ρομαντικό πατριωτισμό και όχι σε γερμανική αυστηρότητα.

Η δραματική όμως διάψευση έρχεται από κάπου αλλού, από τον χώρο της Αστρονομίας. Την εποχή εκείνη είχαμε νέα Σελήνη στις 26 Μαΐου, στις επτά περίπου το πρωί. Οπότε στις 30 Μαΐου που έλαβα χώρα το εγχείρημα η Σελήνη ήταν ένα έβδομο, δηλ. πολύ αμυδρή, και όχι ένα τέταρτο που μας λέει ο Σάντας. Περαιτέρω έδυσε στις δέκα και μισή. Οπότε εκφράσεις όπως «το φεγγαράκι μάς κοίταζε με συμπάθεια», «με το λιγοστό φως του φεγγαριού να λάμπει πάνω στα μάρμαρα», ή «σηκώσαμε τα κεφάλια μας να δούμε, ήταν ένα τέταρτο το φεγγάρι» που αναφέρει ο Σάντας είναι εντελώς ψευδείς. Γιατί φεγγάρι ουσιαστικά δεν υπήρχε...

Υπάρχει όμως μια άλλη σημαία που κατέβασε σίγουρα ο Μ. Γλέζος. Αυτή είναι η Ελληνική σημαία από την Μακεδονία. Όπως μετέδωσε το Γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων, «ο κ. Γλέζος ευρισκόμενος εις την Μόσχαν δια την παραλάβει το Βραβείου Λένιν εξεφράσθη επίσης υπέρ της λύσεως του προβλήματος των Μακεδονικών μειονοτήτων δια διαπραγματεύσεων, διετύπωσε δε την ελπίδα ότι τριμερείς βαλκανικαί διαπραγματεύσεις θα επέτρεπον εις δεδομένην στιγμήν την ιδρυσιν μιας αυτονόμου Μακεδονίας».

Θα ήταν ενδιαφέρον να ψάξουμε στα παλαιά τεύχη του «Μικρού Ήρωα». Δεν θα εκπλησσόμουν αν βρίσκαμε εκεί μια παρόμοια περιγραφή του κατεβάσματος της Γερμανικής σημαίας από την Ακρόπολη, όπως την περιγράφουν οι δύο ήρωές μας, οι δύο προσωπικότητες της Αριστεράς, αλλά γραμμένη με την ανεπανάληπτη φαντασία του Στέλιου Ανεμοδουρά, αυτή την φορά...


--------------------------------------------------------------------------------
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 19ης Μαρτίου 2010 της εφημερίδας Πρωινός Λόγος των Ιωαννίνων.

Οι αγώνες και οι μνήμες του 1941-49

Παρουσιάσθηκε με μεγάλη επιτυχία στο ξενοδοχείο President στην Αθήνα στις 29 Μαρτίου, το βιβλίο του ιστορικού Κώστα Μπαρμπή «1941-1949: Έτη αγώνων, θυσιών και αίματος» από τις εκδόσεις «Πελασγός».

Ο στρατηγός Ιωάννης Αντωνακέας αναφέρθηκε στους αγώνες του ελληνικού στρατού το 1940-41, στην ηγεσία του Ιωάννη Μεταξά, στον εγκληματικό ρόλο του ΚΚΕ την περίοδο της εθνικής αντιστάσεως, καθώς και στην 5η ολομέλεια του ΚΚΕ, η οποία χάριζε την Μακεδονία στους Σλάβους.

Ο εκδότης του «Ελευθέρου Κόσμου» Δημήτρης Ζαφειρόπουλος τόνισε τον παιδαγωγικό χαρακτήρα που έχει η γνώση της ελληνικής ιστορίας, κάνοντας μεγάλη αναφορά στον ιδεολογικό πόλεμο της Αριστεράς, η οποία με τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς της έχει αποδομήσει την εθνική μας ιστορία. Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο κ. Ζαφειρόπουλος «πρέπει να πολεμήσουμε και να νικήσουμε την αριστερή πολιτιστική τρομοκρατία». Τέλος, εκθείασε το μεγάλο ιστορικό έργο του Κώστα Μπαρμπή.

Το μέλος της Κ.Ε. του ΛΑ.Ο.Σ. Χρήστος Χαρίτος ανέλυσε την κατάσταση στην Ελλάδα και την Μέση Ανατολή εκείνη την περίοδο, τις ευθύνες του πολιτικού κόσμου που άφησε το ΚΚΕ να μονοπωλήσει την ένοπλη αντίσταση, τα εγκλήματα της Αριστεράς στα Δεκεμβριανά και στον ανταρτοπόλεμο. Παράλληλα, ο κ. Χαρίτος κατέδειξε με παραδείγματα, ότι οι αμερικανικές επεμβάσεις στην Ελλάδα το 1946 ήταν εναντίον της Δεξιάς και υπέρ του Κέντρου και επεσήμανε τους πατριωτικούς αγώνες της Δεξιάς, από τα Νοεμβριανά του 1916 έως το 1974, αγώνες που ξεπούλησε η ΝΔ του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Ο συγγραφέας Κώστας Μπαρμπής παρουσίασε με πηγές που προέρχονται από την ίδια την Αριστερά «τον εγκληματικό και προδοτικό της χαρακτήρα όλη αυτή την περίοδο», ανέλυσε γιατί ο ΟΗΕ χαρακτήρισε με 3 αποφάσεις του τον αγώνα του 1946-49 «συμμοριτοπόλεμο», λέγοντας «δεν είναι δυνατόν οι ηττημένοι του Γράμμου να μονοπωλούν σήμερα την επίσημη ιστορία, διαστρεβλώνοντας πρόσωπα και καταστάσεις». Κατέληξε λέγοντας: «Να συγχωρήσουμε ναι, να λησμονήσουμε όχι».

Την εκδήλωση συντόνισε ο εκδότης του βιβλίου Ιωάννης Γιαννάκενας. Παρόντες στην παρουσίαση, μεταξύ άλλων, ήταν ο βουλευτής Σερρών του ΛΑ.Ο.Σ. Ηλίας Πολατίδης, ο θεατράνθρωπος Κώστας Πρέκας, τα στελέχη του ΛΑ.Ο.Σ. Μιχάλης Βάρδας και Παναγιώτης Αποστόλου και ο δημοσιογράφος Θεόδωρος Χατζηγώγος.

Εορτασμός της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου στην Αθήνα

Με πανηγυρική Δοξολογία και κατάθεση στεφάνου εορτάζεται την προσεχή Κυριακή 21 Φεβρουαρίου 2010 και ώρα 11:00 π.μ. η επέτειος των 96 ετών από την ανακήρυξη της Αυτονόμου Πολιτείας της Βορείου Ηπείρου 1914. Όπως είναι γνωστό, το Φεβρουάριο του 1914 οι Βορειοηπειρώτες, αρνούμενοι να υπαχθούν στο νεότευκτο αλβανικό κράτος, επαναστάτησαν, ανακήρυξαν στο Αργυρόκαστρο την Αυτόνομο Πολιτεία της Βορείου Ηπείρου και σχημάτισαν κυβέρνηση με Πρόεδρο τον Γεώργιο Ζωγράφο και μέλη τους Μητροπολίτες Δρυϊνουπόλεως Βασίλειο, Κορυτσάς Γερμανό και Κονίτσης Σπυρίδωνα. Αποτέλεσμα του Αυτονομιακού Αγώνα ήταν το Πρωτόκολλο της Κερκύρας (17 Μαΐου 1914),που υπογράφηκε από τις κυβερνήσεις των Μεγάλων Δυνάμεων, της Αλβανίας και της Βορείου Ηπείρου και παρείχε καθεστώς Αυτονομίας στου Νομούς Αργυροκάστρου και Κορυτσάς.
Είναι σήμερα επιτακτική ανάγκη, ενθυμούμενοι τον ηρωισμό και την αυτοθυσία των Βορειοηπειρωτών του 1914, να τιμήσουμε όπως αξίζει τους ήρωες του 1914 και να γνωρίσουν οι νεότερες γενιές των Ελλήνων τους μεγάλους αγώνες του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού για να παραμείνουν Έλληνες στις πατρογονικές μας εστίες. Ο Ελληνισμός της Βορείου Ηπείρου δεν μπορεί να συρρικνωθεί και να χαθεί σήμερα σε καιρό ειρήνης και δημοκρατίας. Πρέπει σύσσωμος ο Ελληνισμός να διατρανώσει με την παρουσία του στην σημαντική αυτή εκδήλωση μνήμης και τιμής την απόφαση μας να παραμείνουμε και να αναγεννηθούμε στις πατρογονικές μας εστίες με ελευθερία και ασφάλεια, διατηρώντας τα ήθη και τα έθιμα της Βορειοηπειρωτικής Κοινότητας με εφαρμογή των διεθνών συνθηκών και του πρωτοκόλλου της Κερκύρας του 1914, για τον Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό.
Η εκδήλωση, την οποία όπως κάθε χρόνο οργανώνει ο Σύλλογος Βορειοηπειρωτών, θα αρχίσει με δοξολογία στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου Καρύτση και ώρα 11.30 π.μ. Την πανηγυρική ομιλία για την επέτειο, θα εκφωνήσει ο τομεάρχης της ΕΟΚΑ, καθηγητής Φυσικής, Ρένος Κυριακίδης, ως εκπρόσωπος του «Συνδέσμου Αγωνιστών ΕΟΚΑ 1955-1959». Θα ακολουθήσει κατάθεση στεφάνου στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου. Η φετινή εκδήλωση είναι αφιερωμένη στην Αγωνιζόμενη Νεολαία της Βορείου Ηπείρου. Στεφάνι στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη εκ μέρους της «Νεολαίας Βορειοηπειρωτών» θα καταθέσει ο πρόεδρος Χρήστος Γιωργάκης. Παρακαλείστε όλοι να παρευρεθείτε στην 96η επέτειο από την ανακήρυξη της Αυτονόμου Πολιτείας της Βορείου Ηπείρου ως ελάχιστη ένδειξη τιμής στους ήρωες του 1914.

Ομιλία για την εξωτερική πολιτική του Ιωάννη Μεταξά

Την Πέμπτη 28 Ιανουαρίου στις 7:00 μ.μ. η Ιωάννα Φωκά-Μεταξά, αρχαιολόγος-συγγραφεύς, θα μιλήσει στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Κηφισιάς (Διονύσου και Μυρσίνης) με θέμα «Η εξωτερική πολιτική του Ιωάννη Μεταξά μέχρι την 29η Ιανουαρίου 1941». Η ομιλία αυτή είναι η δεύτερη που γίνεται στο Δήμο Κηφισιάς με ομιλήτρια την κυρία Φωκά-Μεταξά μετά από σχετική πρόταση του δημάρχου Κηφισιάς Νίκου Χιωτάκη.

Συνεργασία ΕΛ.ΑΣ. με ... αναρχικούς

«Έχω φίλους αναρχικούς και αντιεξουσιαστές, μιλώ μαζί τους και συμφωνούμε σε πολλά» Μιχάλης Χρυσοχοΐδης στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» (09.10.2009).

Δεν πάμε καθόλου καλά. Ένας σταλινικός νεοταξίτικος κλοιός κλείνει γύρω από το πολιτικό μας σύστημα. Και τώρα, συλλήψεις πατριωτών και συνεργασία της ΕΛ.ΑΣ., κατόπιν «άνωθεν» εντολών, με αριστεριστές και αντιεξουσιαστές, στην διάρκεια επεισοδίων στους Αμπελόκηπους. Η απόλυτη παρακμή, η απόλυτη έκπτωση για την ΕΛ.ΑΣ., που ανέχεται την χειραγώγησή της από την διεθνιστική κυβέρνηση του εκφυλισμένου ΠΑΣΟΚ. Την ίδια ώρα, ποινικοποιείται η πατριωτική πολιτική δράση.

Αλλά ας κοιτάξουμε πως ξεκίνησαν όλα. Άρχισαν οι σταλινιστές του ΠΑΣΟΚ με χειραγώγηση της διαδικασίας της δημόσιας διαβούλευσης. Συνέχισαν με επιθέσεις κατά των blogs, καθώς ζορίστηκαν στο Διαδίκτυο, αναδεικνύοντας την ολοκληρωτική πολιτική τους λογική. Επιδρομές σε σπίτια, κατασχέσεις σκληρών δίσκων, εύρεση κωδικών και κατέβασμα ιστοσελίδων άνευ αδείας του κατόχου με τους κωδικούς του που παράνομα χρησιμοποίησαν, μετά παλινδρομήσεις, εκβιασμοί στους ιδιοκτήτες και «σεντράρισμα» προσωπικών δεδομένων στα γνωστά διαδικτυακά παπαγαλάκια τους (αυτό είναι έγκλημα, αλλά όχι για τους «πράσινους» και τα φερέφωνά τους). Εισαγγελείς φυσικά, πουθενά. Που να τα βάλουν με την κυβέρνηση. Την ίδια ώρα, η χρησιμοποίηση της ΕΛΑΣ και η μετατροπή της σε δύναμη πραιτοριανών, είναι εξόφθαλμη, με στόχευση μάλιστα στις παρυφές (για αρχή) του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ακολούθησαν μετά διάφορα άλλα... Ακούστε τώρα και τα χειρότερα.

Αντιρατσιστικό συλλαλητήριο με αριστεριστές και αντιεξουσιαστές και αντισυγκέντρωση πατριωτών. Αντισυγκεντρώσεις, σημειωτέον, δικαιούνται να κάνουν μόνο οι αριστεριστές, κατά την ΕΛ.ΑΣ. Έγιναν συμπλοκές, με αποτέλεσμα τραυματισμούς εκατέρωθεν και συλλήψεις. Αυτή την φορά η διαταγή εκ της πολιτικής ηγεσίας, ήταν σαφής: συλλήψεις μόνο «ακροδεξιών». Έχουν και «προβλήματα» με συγκεκριμένη εφημερίδα και «προσέχουν» για να κλείσουν το μέτωπο. Σύμφωνα με την αστυνομία, μόνο οι πατριώτες βιαιοπράγησαν, μόνο αυτοί ήταν «οπλισμένοι». Οι αποδείξεις διαψεύδουν τους εφευρέτες της «φασιστικής απειλής». Επίσης, αξιοσημείωτο είναι ότι μεταξύ των 44 συλληφθέντων που εξακολουθούν να παραμένουν κρατούμενοι, όλοι εκ «δεξιών», βρίσκονται 15 ανήλικοι, ο ένας μόλις 13 ετών!

Εδώ, έχουμε πολλά απίθανα να σας πούμε. Μόλις έγιναν οι συλλήψεις, «πλάκωσαν» στην ΓΑΔΑ πολλοί αριστεριστές και ... αντιεξουσιαστές, από αυτούς που απειλούν συνεχώς ζωές αστυνομικών και προσέφεραν τις «υπηρεσίες» τους στην ΕΛ.ΑΣ. (που τις δέχθηκε με ευχαρίστηση) σε «αναγνωρίσεις» κατά αθώων και αδίκων. Δήλωσαν «αυτόπτες μάρτυρες» οι αναρχικοί και άρχισαν να ρουφιανεύουν. Νεοταξίτικα πράγματα, αηδιαστικά. Φυσικά, στα δικαστήρια θα γελάσει ο κάθε πικραμένος, αλλά αυτή είναι άλλη υπόθεση. Οι αστυνομικοί έλεγαν διάφορα μυστήρια: «Αναγνωρίστηκαν από πολίτες». Εμφανίστηκε και ο γνωστός Στρατούλης του ΣΥΡΙΖΑ (που χειροκροτούσε όταν κατέβαιναν τα ρολά σε καταστήματα, δεν ξεχνιέται αυτή η παρακμιακή εικόνα) και έκανε εμετικές δηλώσεις. Κάτι για «Δημοκρατία» πήρε το αυτί μας. «Αντιεξουσιαστικά» πράγματα, σε συνεργασία με την αστυνομία.

Από την πλευρά της ΕΛ.ΑΣ., το τι ψέματα λέχθηκαν σε δημοσιογράφους που είτε τηλεφώνησαν, είτε έσπευσαν στην ΓΑΔΑ, για να συγκαλυφθούν τα αίσχη που διαπράχθηκαν (όπως η μεροληπτική αντιμετώπιση και η «προστασία» στους αριστεριστές και αντιεξουσιαστές - ούτε μια σύλληψη), δεν περιγράφονται. Αστυνομικοί ή πραίτορες; Και πλέον χωρίς σημαία στην στολή τους, όπως ζητά σύμφωνα με πληροφορίες το αρμόδιο υπουργείο. Σεκιουριτάδες δηλαδή της Ιπποκράτους, της Κουμουνδούρου και της Παγκοσμιοποίησης.

Αλήθεια, αυτή είναι η πατρίδα μας; Η πατρίδα όπου «διώκεται» η ελληνική σημαία; Όπου αφαιρείται ο σταυρός, από τα δημόσια εμβλήματα; Όχι, σε καμία περίπτωση. «Της πατρίδος μου η σημαία έχει χρώμα γαλανό και στην μέση χαραγμένο έναν κάτασπρο σταυρό. Κυματίζει με καμάρι δεν φοβάται τον εχθρό σαν την θάλασσα γαλάζια και λευκή σαν τον αφρό». Έτσι «προοδευτικέ» κ. Χρυσοχοΐδη;

---

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 25ης Ιανουαρίου 2010 της εφημερίδας Ελεύθερη Ώρα.

Γενική Συνέλευση του Ιδρύματος «Ίων Δραγούμης»

Την Τρίτη 19 Ιανουαρίου στις 9 μ.μ. το Ίδρυμα Εθνικών και Κοινωνικών Μελετών «Ίων Δραγούμης» πραγματοποιεί Γενική Συνέλευση και κοπή βασιλόπιτας για το 2010 στο εντευκτήριο του Ιδρύματος (Φιλελλήνων 7, 3ος όροφος).
Η είσοδος είναι ελεύθερη σε όλους τους φίλους.
Θα ακολουθήσει έκτακτη συνεδρίαση του Δ.Σ. του Ιδρύματος στην αίθουσα συνεδριάσεων με θέμα την συλλογή υπογραφών υπέρ της διενέργειας Δημοψηφίσματος για το θέμα της παροχής ιθαγένειας σε αλλογενείς.

Τσάμπα μάγκας

του Μιχάλη Χάνδακα εκδότη της εφημερίδας Εν Πειραιεί

Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, υπουργός Προστασίας του Πολίτη.

Και κερατάς και δαρμένος. Μιλάμε για πλήρη ευνουχισμό της Αστυνομίας μας από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και τον κ. Χρυσοχοΐδη με αφορμή την... «κακοποίηση» από αστυνομικούς του Α.Τ. Ακροπόλεως, Χιλιανού μετανάστη. Ένας επικίνδυνος κακοποιός που έφαγε κατά το κοινώς λεγόμενο, μερικές ψιλές, ενώ είχε συλληφθεί επειδή απειλούσε να σκοτώσει με μαχαίρι στο κέντρο της Αθήνας έναν πολίτη (ποιος ξέρει πόσους ακόμα έχει απειλήσει ή μαχαιρώσει) μετατράπηκε ξαφνικά σε θύμα αδίστακτων, θερμοκέφαλων, ρατσιστών αστυνομικών. Έτσι τους παρουσίασαν στην κοινή γνώμη.

Το καταδικαστικό πόρισμα εξεδόθη πριν ακόμα ακουστεί η πλευρά των φερόμενων ως δραστών του «ξυλοδαρμού». Αρκούσε η αφήγηση του Χιλιανού για να καταδικαστούν στην εσχάτη των ποινών. Ακόμα και από τους συνδικαλιστές, συναδέλφους τους. Τίποτα όμως από όλα όσα ακούσαμε ως εκδοχή για το πώς συνέβη το περιστατικό δεν πείθει. Το στόρυ ήταν κακογραμμένο εξαρχής.

Τι συνέβη; Ο ειδικός φρουρός δέχθηκε απρόκλητη επίθεση από τον «φουκαρά» λαθρομετανάστη, ο συνάδελφός του έσπευσε να τον βοηθήσει και βρήκαν και τον μπελά τους, καθώς και οι υπόλοιποι που βρίσκονταν στο τμήμα! Δηλαδή, πώς έπρεπε να πράξει ο ειδικός φρουρός; Να τον αφήσει να τον λιντσάρει ο Χιλιανός κακοποιός και να τον αφήσει να δραπετεύσει για να επιτεθεί σε όποιον ανύποπτο πολίτη βρισκόταν στο διάβα του;

Ερωτάται ο κ. Χρυσοχοΐδης: Πώς επιτρέπει σε παιδιά που μόλις βγήκαν από τη σχολή να κάνουν τους δεσμοφύλακες σε εγκληματίες που έχουν περάσει από τις μισές φυλακές του πλανήτη και γνωρίζουν του κόσμου τα τεχνάσματα; Δεν είναι τυχαίο ότι οι λαθρομετανάστες βλέπουν ως παράδεισο τη χώρα μας. Και πώς να μη τη βλέπουν όταν ο κάθε επικίνδυνος αλλοδαπός απολαύει της απόλυτης προστασίας της πολιτείας! Τους έχει μη βρέξει και μη στάξει. Ουαί κι αλλοίμονο στον αστυνομικό που τολμήσει να κάνει τη δουλειά του, να υπερασπιστεί τη ζωή των συμπολιτών του ακόμα και τη δική του ζωή. Προσοχή, όχι από τον οποιονδήποτε Έλληνα κακοποιό, αλλά από τον πιο επικίνδυνο αλλοδαπό εγκληματία.

Ειδικός φρουρός μού έλεγε πριν από ένα χρόνο ότι πολλοί από αυτούς που συλλαμβάνονται προκαλούν με τη συμπεριφορά τους προκειμένου να τούς επιτεθούν οι αστυνομικοί, να τούς εκθέσουν και να ηρωοποιηθούν γλιτώνοντας την απέλαση. Ξέρουν ότι στη χώρα τους τούς περιμένουν τα χειρότερα. Ίσως και η θανατική ποινή. Άλλωστε γιατί να φύγει από τη Χιλή ο τύπος; Γιατί ήρθε στην Ελλαδίτσα και δεν πήγε στις ΗΠΑ;

Ο κ. Χρυσοχοΐδης με τις κορώνες του υπέρ του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και με τους βαρείς χαρακτηρισμούς που εξαπέλυσε με ελαφρά τη καρδία κατά των αστυνομικών του Α.Τ. Ακροπόλεως μόνο καλές υπηρεσίες δεν προσφέρει στον τόπο του. Τουναντίον, φέρει ακέραια την ευθύνη για το ξεσάλωμα του κάθε λαθρομετανάστη, που βρίσκει ξέφραγο αμπέλι την Ελλάδα, εκτονώνει την αρνητική του ενέργεια και εκδηλώνει την εγκληματική του συμπεριφορά και δράση. Είδαμε ότι ακολούθησε και ο σφουγγοκωλάριος αρχηγός του στο ίδιο τροπάρι. Άλλος τσάμπα μάγκας κι αυτός. Μπορεί να γίνεται αρεστός ο κ. Χρυσοχοΐδης σε κάποιους κύκλους αλλά στην πλειοψηφία των συμπατριωτών του γίνεται πολύ δυσάρεστος.

Άλλα μάς έλεγε τον περασμένο Οκτώβρη ο υπουργός και άλλα πράττει. Δεν βλέπουμε αποτέλεσμα στην αθρόα λαθρομετανάστευση. Αντιθέτως διαπιστώνουμε ένα πρωτοφανές κανάκεμα που εξοργίζει. Αλλά τι να περιμένεις από μια κυβέρνηση που αντί να προχωρά σε μαζικές απελάσεις, για να διασώσει την εθνική μας ταυτότητα, κυριαρχία και ασφάλεια, παραχωρεί την ελληνική ιθαγένεια σε λαθρομετανάστες!

Διζωνική ή Απελευθέρωση-Επιστροφή;

του Ανδρέα Σταυρίδη ταξίαρχου ε.α. από Τριμίθι Κερύνειας

Η τουρκική και η τουρκοκυπριακή σημαία στον κατεχόμενο Πενταδάκτυλο.

Δεν μας ξάφνιασαν. Τις ζήσαμε και το 2004 και 2008 (Δημοψήφισμα και Προεδρικές Εκλογές αντίστοιχα). Αναφερόμαστε στις δημοσκοπήσεις φυσικά, κυλιόμενες και έκτακτες, επιστημονικές και πρόχειρες-παραπλανητικές. Εργολαβικά κατευθυνόμενες και ανεξάρτητες. Οι πρώτες πλουσιοπάροχα επιδοτημένες από την UNOPS και την USAID προς την πλατφόρμα του ΝΑΙ και άλλους το 2004 και το 2008, από γνωστά κέντρα λήψης αποφάσεων για πολιτική εξόντωση του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου και αποδόμησης της εθνοπρεπούς πολιτικής του.

Επανήλθαν, λοιπόν, στο προσκήνιο δριμύτερες χρονικά και ποιοτικά αυξανόμενες, όσον προχωρούν, οι διεξαγόμενες ενδοκυπριακές συνομιλίες. Αυτό εκτιμούμε ότι δεν είναι τυχαίο. Διαβάσαμε λοιπόν στον ημερήσιο τύπο ότι οι Κερυνειώτες δηλώνουν σε ποσοστό 1 στους 4 σε διενεργηθείσα δημοσκόπηση ότι δεν τους ενοχλεί να επιστρέψουν στον ελληνικό, κατεχόμενο βορρά, υπό Τουρκοκυπριακή διοίκηση. Επισημαίνουμε όμως, υπό Τουρκική διοίκηση και όχι υπό Τουρκοκυπριακή όπως διατείνονται, για να εξηγούμαστε.

Απευθυνόμενος στους συνεπαρχειώτες μου Κερυνειώτες τους καλώ: Να πάτε λοιπόν. Να πάτε διότι θα πάει στο Δίκωμο κι ο Πρόεδρος μας ο κύριος Χριστόφιας. Το έχει εξαγγείλει από το φθινόπωρο του 2008, το μόνο που δεν μας είπε, είναι εάν θα πάει συν γυναιξί και τέκνοις. Γι’ αυτό επαγρυπνεί, αγωνίζεται και προσπαθεί. Μόνο που διερωτώμαι. Όσοι πάτε θα σας δοθεί πίσω άραγε η δική σας περιουσία, το δικό σας σπίτι, το πατρικό σας ή θα σας πετάξουν κάπου σ’ ένα σπίτι, που θα ενοικιάζετε μέσω του διαχειριστή Αχμέτ και θα είναι ίσως το ίδιο το δικό σας σπίτι, γιατί όχι, ή του Καρεφυλλίδη, της Ελένης Σταύρου, μπορεί του Λιβέρδου ή του Σολωμού του πογιατζιή, ποιός ξέρει; Το πρωινό σας γάλα θα σας το φέρνει ο Ταλάτ ή Φατμά, μα δεν θα σας φωνάζει πια «πε εφέντιμ», αλλά «πε κιοπέκ» (ρε γιε του σκύλου), θα το αντέχετε; Ε, δεν θα είναι φυσικά το γάλα, σε γυάλινο δοχείο που θα τριγιαλλοκοπά, φροντισμένο με επιμέλεια από τα χέρια της κυρά Ελένης του Σταυρή του Λόρτου, αλλά σ’ ένα βρώμικο πλαστικό, τσακισμένο, ελεεινό δοχείο του Ταλάτ και της Φατμά, έτοιμο να σας δηλητηριάσει. Αυτό θα είναι το ξημέρωμα σας μα και η τύχη σας.

Πάτε λοιπόν. Δεν θα μπορείτε πια να καλείτε για ταξί τον Ευαγορή, ούτε και τον Παντελή, αλλά τον Αρναούτ και τον Αλή από την Ανατολία. Θα τους λέτε «δεξιά παρακαλώ στον Αρχάγγελο» και θα παίρνετε γι’ απάντηση ορθά κοφτά: «Αρχάγγελο εν έσιει πε κιοπέκ, μόνο μιναρέ τζιαι χότζια αγναντούμ;» Να πάτε, μην αμελήσετε. Μην αναζητήσετε όμως ιερέα. Όχι δεν θα βρείτε. Πού παπάς για να σας λειτουργήσει; Μα πού, σε ποια εκκλησιά να ευλογήσει, εξομολογήσει εσάς, να μεταλάβει, να βαφτίσει τα παιδιά σας, να τα παντρέψει. Α, και τα εγγόνια σας. Πού παπάς για αγιασμό κι ευχέλαιο, μνημόσυνο, κηδεία; Ποια κηδεία, σε ποιο κοιμητήριο; Θ’ ανάβει κανείς από σας, του άλλου το καντήλι; Ποιους και πόσους θ’ αφήσουν από εσάς γι’ αυτά και για τ’ άλλα; Να πάτε λοιπόν. Πάτε, για να φάτε στην μούρη αχόρταγα, την επαναπροσέγγιση, την πολυπολιτισμικότητα και την ανοχή της διαφορετικότητας. Σας ευχόμαστε λοιπόν και εις έτη πολλά, όχι χριστιανικά και ελληνικά, αλλά από τ’ άλλα, είπαμε χωρίς «Σε γνωρίζω από την κόψη», «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ», «Χριστός Ανέστη» και «Χριστός γεννάται δοξάσατε».

Α ναι, ξέχασα τα παιδιά. Τα παιδιά τι θα γίνουν; Θα έχουν σχολείο; Θα το βρουν άραγε; Κι αν το βρουν μήπως θα ‘ναι πλημμυρισμένο από τουρκάκια και εποικάκια; Δεν φταίνε φυσικά αυτά. Αλήθεια, ποιός θα ‘ναι ο δάσκαλος; Ο Κώστας Πατσαλίδης, η Γκλόρια Λοϊζίδου, ο Χιωτέλης ή ο Σολέας; Ποιος; Ποια; Τι ρωτώ. Πόσο αφελής και ρομαντικός είμαι, μα και γραφικός ταυτόχρονα.

Ναι ξέχασα τις πραγματικότητες, έτσι δεν είναι κύριε Πρόεδρε; Σημαία μας ο σεβασμός στις πραγματικότητες. Αυτό λέει κι ο Ερντογάν εξάλλου, κι ο Γκόρντον και ο Μουν. Θα είναι οπωσδήποτε ο Τζιαφέρ. Ποιος άλλος, ο κάθε επιτήδειος Τζιαφέρ. Παλιά του τέχνη κόσκινο και δάσκαλος και πολιτικός αναλυτής και προπαγανδιστής κι εκφωνητής κι εκβιαστής και Τουρκοκύπριος αγωνιστής και μέλος της ΤΜΤ και ανακριτής αιχμαλώτων μα κυρίως εκτελεστής. Τζιαφέρ, Ντενκτάς, Ταλάτ αυτοί λοιπόν θα ‘ναι. Θα σας λένε κάθε λεπτό: «Σκάστε λοιπόν μια κι έξω. Δεν υπάρχει πια εδώ στην Κερύνεια ούτε «Ελευθερία» και «Φιλελεύθερος», ούτε ΡΙΚ, ούτε «η ώρα του Εθνοφρουρού» όπως παλιά. Εδώ υπάρχουν μόνο Τζιαφέρ, Ταλάτ, μιναρές και ημισέληνος, Μπαϋράκ, Βολκάν και Ταξίμ. Καταλάβετέ το».

Να πάτε λοιπόν. Να πάτε και σεις και τα παιδιά σας, βέβαια, εκεί στο Ελληνικό Γυμνάσιο. Μόνο που δεν θα σας υποδεχτεί ο Τάκης ο Κάιζερ γιατί είναι αγνοούμενος. Φρόντισαν βλέπετε και γι’ αυτό. Καταλάβατε; Αγνοούμενος. Έχετε αγνοούμενους στην οικογένειά σας; Εάν όχι πάτε και θα καταλάβετε. Η ελληνική σημαία δεν θα κυματίζει περήφανη στον ψηλό ιστό της. Στην θέση της ένα ασπροκόκκινο πανί με τα γνωστά σύμβολα. Όχι, σας διαβεβαιώνω, δεν θα ανατριχιάσετε ποτέ ξανά, ούτε θα βουρκώσετε από εθνική έξαρση. Ποτέ ξανά. Ένα πνίχτη στο λαιμό, μια μαύρη θολούρα στην σκέψη σας, ντροπή γι’ αυτή σας την πράξη κι ένας ανείπωτος πόνος πάντα θα σας βασανίζουν, κάθε στιγμή, σε κάθε σας βήμα και βλέμμα. Αυτά θα ‘ναι τα δώρα σας που εσείς επιλέξετε.

Πάτε λοιπόν. Δεν θα ξαναδείτε ούτε εσείς, ούτε τα παιδιά σας και τα εγγόνια σας, στον εξώστη του Γυμνασίου τον Αθανάσιο Μερεμέτη, τον Χρίστο Μουρούζη ούτε την Ιωάννα Ιωαννίδου και την Ελένη Σταυρόπουλου ν’ αγναντεύουν την πλημμυρισμένη από ελληνόπουλα πλατεία του Γυμνασίου, αλλά κάποιες ξένες, αλλόκοτες, παράξενες φάτσες να μολύνουν κάθε ιερό, εκπαιδευτικό, χριστιανικό και ελληνικό χώρο, τον Ιμπραχήμ, την Εμινέ, την Αϊσιέ κι άλλους, κι άλλους πολλούς. Και ερωτώ, είναι δικά τους; Τα έφεραν μαζί τους κι από πού; Πάτε λοιπόν, αναγνωρίστε τους, στηρίξτε τους. Ερινύες θα σας συνοδεύουν στον ύπνο και στον ξύπνιο σας.

Τολμήστε λοιπόν. Πάτε εκεί στο Γυμνάσιο. Είπαμε και τα παιδιά και τα εγγόνια σας μην τα ξεχάσετε. Πάτε να μορφωθείτε όλοι για τον Κεμάλ, την ημισέληνο, τους μιναρέδες, το ναμάζι και το νέο σας πολιτισμό που θα «χαίρεστε», διότι αυτόν θα έχετε. Δεν θα χρειάζεται πια να ξέρετε ούτε για Όμηρο, Περικλή, Θουκυδίδη, ‘21 και Κολοκοτρώνη, ‘40 και Δαβάκη, ‘55 και ΕΟΚΑ, ‘74 - Πραξικόπημα και Εισβολή. Γι’ αυτή ειδικά θα σας εκπαιδεύσουν με μαεστρία. Αυτοί δεν εισέβαλαν, δεν σκότωσαν, δεν βίασαν, δεν κατέστρεψαν, δεν έκλεψαν, δεν εξαφάνισαν ούτε σκότωσαν αιχμαλώτους, αυτοί δεν, δεν, πόσα δεν; «Η Αϊσέ ποτέ δεν ήλθε για διακοπές» στην Κύπρο, το ξέρετε; Αυτοί τίποτα δεν έκαναν. Για όλα φταίμε εμείς. Εμείς οι Ελληνοκύπριοι, ο Γρίβας κι ο Μακάριος. Η ΤΜΤ και η Τουρκία καθόλου δεν φταίνε. Ούτε και οι Άγγλοι φυσικά. Το Κυπριακό λένε κάποιοι, κι ο Πρόεδρος μας, είναι πρόβλημα μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων και η λύση από τους Κυπρίους για τους Κυπρίους, μπράβο μας. Πείσαμε τους πάντες. Δεν υπάρχει εισβολή, κατοχή, εποικισμός, νεκροί, αγνοούμενοι, σφετερισμός και τα τόσα άλλα. Αυτές είναι πραγματικότητες, ιερές μάλιστα για κάποιους. Δεν πρέπει να τις αγγίζουμε.

Πάτε λοιπόν μην τυχόν και δεν πάτε και δεν γίνετε ήρωες. Ξέρετε οι ήρωες δεν πεθαίνουν ποτέ. Μόνο που εσείς δεν θα γίνετε ήρωες, γιατί κανένας δεν θα μείνει από εσάς, που να σας ξέρει, να γράψει κάτι για σας και την ιστορία σας. Πάτε και μην ξεχάσετε να κάνετε ένα μνημόσυνο. Ένα μνημόσυνο στον τάφο του Ανδρέα Λιβέρδου και των τόσων άλλων πεσόντων. Λέμε, αν μπορέσετε, ξαναλέμε, και μια δέηση για την τύχη των αγνοουμένων. Αν μπορέσετε, αν θα σας επιτρέψει ο Αλής. Κι αν δεν μπορέσετε, θα τ’ αντέξετε; Οι ψυχές των πεσόντων θα σας περιτριγυρίζουν κι αυστηρά κι επίμονα θα σας ρωτούν, αυτό είναι το χρέος σας; Έτσι το αντιλαμβάνεστε; Μα γιατί; Γιατί;

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κύριος Χριστόφιας και κάποιοι άλλοι, καλούν όλους εμάς, ιδιαίτερα τους εκτοπισμένους να μας κάνουν μάθημα για την λύση και τους όρους της. Για ποια λύση δεν μας είπαν. Ας μας πουν πρώτα ποια θα ‘ναι η λύση καθαρά και ξάστερα όχι με μισόλογα και εμείς θ’ αποφασίσουμε τι θα ρωτήσουμε για να «μορφωθούμε», όχι ανάποδα. Δεν μπορούμε να διαβάζουμε ανάποδα. Αν είναι η Διζωνική, τότε ξέρουμε πολλά, δεν χρειάζονται σπατάλες για «ιδιαίτερα» μαθήματα μέσω της εξαγγελθείσας εθνικής παραπαιδείας. Τρέξετε λοιπόν πρώτοι, γονυπετείς μπροστά στον Πρόεδρο λύσης και τους άλλους ξέρετε, αυτούς, που στηρίζουν την λύση από τους Κυπρίους για τους Κυπρίους, την χωρίς όρους Διζωνική, χωρίς το σωστό περιεχόμενο και της αψυχολόγητης αποδοχής και εφαρμογής μονόδρομων και δουλοπρεπών πρακτικών, της επαναπροσέγγισης, της ευελιξίας, της κατανόησης, της συνύπαρξης, της διαφορετικότητας και της πολυπολιτισμικότητας, χωρίς την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και των εποίκων, της εξασφάλισης επαρκών εγγυήσεων, την εξασφάλιση της ασφάλειας και οπωσδήποτε της πρόταξης, της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της αξιοπρέπειας. Πάρτε λοιπόν τις ευχές των πιο πάνω, λουστείτε με τα «νάματα τους» και ξεκινάτε.

Μην ξεχνάτε, αύριο, μεθαύριο, προ της λύσης μη χάνετε καιρό. Ξεκινάτε! Πάτε να «εξαγνιστείτε» στον ελληνικό κατεχόμενο βορρά, δίπλα στο μνημείο του Κεμάλ και του Καραογλάνογλου. Κερυνειώτες ξυπνάτε! Ενημερωθείτε και ενεργήστε σωστά προτού να είναι αργά. Ειλικρινά όλοι μα όλοι θέλουμε να πάμε, όμως ποτέ υπό το κράτος ζυγού κι εξευτελισμού. Αλήθεια τι σημαίνει μονόδρομη επαναπροσέγγιση - λύση Διζωνικής; Μήπως «βαριά κατάρα στην ψυχή και στο κορμί το ίδιο, στον ύπνο σας, στον ξύπνιο σας, στο σπίτι σας το ίδιο;» Εσείς πάτε. Εμείς μένουμε, μένουμε και επιμένουμε. «Μόν’ η απελευθέρωση δεν θα ‘ναι πια κατάρα ποτέ, ποτέ Διζωνική, κι ας ζούμε στην αντάρα».

Σημείωση: Δεν μας χωρίζει τίποτε με τους αγνούς, φιλήσυχους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας. Η αναφορά σε μουσουλμανικά ονόματα παραπέμπει στους εποίκους, τους εκ Τουρκίας κάθε λογής παράνομους, ένοπλους και άοπλους που έχουν κατακλείσει τον Ελληνικό Βορρά και τα Τουρκοκυπριακά εξτρεμιστικά στοιχεία που από το 1955 μέχρι σήμερα, καταδυναστεύουν τους ίδιους τους απλούς Τουρκοκύπριους με υπόδειξη της Άγκυρας.

Τουρκικά νηπιαγωγεία για τα παιδιά των Πομάκων;

Παιδιά Πομάκων στην αυλή του σχολείου τους.

Ήταν μόλις πριν ένα μήνα και πιο συγκεκριμένα την Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου όταν ύστερα από την πολύ τιμητική για μένα πρόσκληση του δήμου Ασπροπύργου, βρέθηκα στο πνευματικό του κέντρο ως ο κεντρικός ομιλητής σε μια εκδήλωσης με θέμα «Οι πιέσεις που δέχονται οι μουσουλμάνοι της Θράκης προκειμένου να αποδεχτούν την τουρκική ταυτότητα και η αδιαφορία της ελληνικής πολιτείας». Σε κάποιο σημείο της ομιλίας μου, αναφερόμενος στον τομέα της μειονοτικής εκπαίδευσης, εξέφρασα το φόβο ότι μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον μόνο στα χαρτιά Έλληνα Γιώργο Παπανδρέου, τα ελληνόφωνα για την ώρα νηπιαγωγεία στους μουσουλμανικούς οικισμούς της περιοχής θα μετατραπούν σε δίγλωσσα, αφού πρόκειται για ένα πάγιο αίτημα της Άγκυρας και κατά συνέπεια και των μειονοτικών βουλευτών της νέας κυβέρνησης.

Είναι κάτι που δεν θέλει και πολύ σκέψη, όλοι ξέρουμε εδώ και πολλά χρόνια τις θέσεις του ΠΑΣΟΚ για το μειονοτικό ζήτημα της Θράκης, δεν θα τις μάθουμε τώρα. Τους φόβους μου αυτούς λοιπόν ήρθε να επιβεβαιώσει πολύ γρήγορα η υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου η οποία κατά την επίσκεψη της στην Κομοτηνή την Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου, μίλησε καθαρά για προσπάθειες εισαγωγής της τουρκικής γλώσσας στα νηπιαγωγεία που φοιτούν μουσουλμανόπαιδα. Δεν κατάλαβα μόνο γιατί η κυρία Διαμαντοπούλου μέσα στις δηλώσεις της, αποφάσισε να μας πει και το ανέκδοτο της ημέρας, ότι δηλαδή η Τουρκία δεν έχει το δικαίωμα να ζητάει σχολεία στην Θράκη. Η σωστή φράση κυρία Διαμαντοπούλου είναι η εξής: «Η Τουρκία δεν έχει κανέναν λόγο να ζητάει σχολεία στην Θράκη γιατί πολύ απλά η κυβέρνησή μας φροντίζει να κάνει όλα όσα ζητάει η Τουρκία, πριν καν αυτή προλάβει να τα ζητήσει!»

Επίσης δεν κατάλαβα γιατί η κυρία Διαμαντοπούλου τόνιζε και ξανατόνιζε πως βασική προϋπόθεση για να μάθει ένα μουσουλμανόπαιδο την ελληνική γλώσσα, είναι να διδαχτεί σωστά την μητρική του γλώσσα. Μήπως ξεχνά η κυρία Διαμαντοπούλου πως με ευθύνη των κυβερνήσεων του κόμματός της, ορισμένοι μουσουλμάνοι της Θράκης δεν είναι σε θέση να διδαχτούν την μητρική τους γλώσσα; Ή μήπως η κυρία αυτή που την έκαναν και υπουργό είναι τόσο άσχετη με το θέμα, ώστε να μη γνωρίζει ότι στην Θράκη δεν είναι η τουρκική, μητρική γλώσσα όλων των μουσουλμάνων;

Γιατί δεν μας ξεκαθάρισε αν μαζί με τα δίγλωσσα αυτά νηπιαγωγεία θα εξακολουθούν να λειτουργούν και τα ελληνόφωνα ώστε, όπως άλλωστε ορίζουν και οι κανόνες της δημοκρατίας, ο κάθε μουσουλμάνος γονέας να έχει το δικαίωμα της επιλογής, του κατά την γνώμη του καλύτερου σχολείου για το παιδί του; Γιατί δεν είπε ούτε λέξη για το δικαίωμα των μουσουλμάνων να έχουν και ελληνόφωνα δημοτικά σχολεία; Μέχρι εκεί φτάνουν οι ευαισθησίες της κυρίας υπουργού για τα ανθρώπινα δικαιώματα;

Ποιος της είπε της κυρίας Διαμαντοπούλου πως όλοι οι μουσουλμάνοι θέλουν την τουρκική γλώσσα στα σχολεία των παιδιών τους; Ποιος φωστήρας της είπε πως ένα παιδί που μέχρι τα 6 του χρόνια μιλάει μόνο την πομάκικη γλώσσα, μπορεί να διδαχτεί και να μάθει τέλεια δυο ξένες γι’ αυτό γλώσσες, την ελληνική και την τουρκική; Με τέτοιους υπουργούς Παιδείας θα πάει μπροστά η μειονότητα και γενικότερα η χώρα μας; Γιατί η κυρία υπουργός απέφυγε όπως ο διάβολος το λιβάνι, να αναφερθεί στα ήδη υπάρχοντα τέσσερα (4) ιδρυθέντα ελληνόφωνα δημοτικά σχολεία στα πομακοχώρια της ορεινής Ξάνθης; Γιατί δεν μας είπε αν σκοπεύει να τα λειτουργήσει ή όχι; Μήπως δεν ήθελε να διαταράξει την ηρεμία του τουρκικού προξενείου; Αν είναι αυτό, το καταλαβαίνω απόλυτα, 17.000 ψήφοι είναι αυτοί, δεν μπορεί να τις πετάξει έτσι εύκολα.

Αλήθεια, έχει ενημερωθεί η κυρία Διαμαντοπούλου για τον αριθμό των μουσουλμανοπαίδων που φοιτούν σε ελληνόφωνα δημοτικά σχολεία της πόλης και μάλιστα τα περισσότερα από αυτά, διανύουν κάθε πρωί και μεσημέρι δεκάδες χιλιόμετρα αφού κατοικούν σε οικισμούς της ορεινής Ξάνθης; Γιατί δεν μας είπε τίποτα γι’ αυτό;

Τελικά εκδηλώσεις όπως αυτή που προανέφερα για το δήμο Ασπροπύργου, στην θεματολογία τους δεν θα έπρεπε να μιλάνε για αδιαφορία της ελληνικής πολιτείας, αλλά για πόλεμο εναντίον εκείνων που με τόσες θυσίες αγωνίζονται να διασώσουν την μητρική τους γλώσσα και τον πολιτισμό που κληρονόμησαν από τους προγόνους τους. Ας τα δώσουμε λοιπόν όλα στο τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής κυρία Διαμαντοπούλου, ας θυμόμαστε ότι υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα μόνο γι’ αυτούς και ότι οι Πομάκοι της Θράκης εξαιρούνται από αυτά. Να σας χαίρονται αυτοί που σας ψήφισαν, να ξέρετε όμως ότι για τους αληθινούς Πομάκους της Θράκης είστε ανίκανη να διαχειριστείτε σωστά το θέμα της μειονοτικής εκπαίδευσης.

Εδώ μιλάμε για το μέλλον των παιδιών μας και εσάς το μόνο που σας ενδιαφέρει είναι να ικανοποιήσετε τα αιτήματα των μειονοτικών βουλευτών της παράταξης σας. Αν μια ολόκληρη κυβέρνηση αντιλαμβάνεται έτσι το θέμα της Παιδείας και παίζει με τόση ευκολία με το μέλλον των παιδιών μας, τότε εγώ ντρέπομαι που είμαι Έλληνας αλλά παράλληλα καμαρώνω που όπως αποδεικνύεται, είμαι πολύ πιο Έλληνας από εσάς.

Μνημόσυνο για τους μαχητές της αντιστασιακής οργανώσεως «Χ»

20.12.2009: Μνημόσυνο για τους πεσόντες μαχητές της αντιστασιακής οργανώσεως «Χ».

20.12.2009: Πλήθος κόσμου στο μνημόσυνο στον Άγιο Γεώργιο Καρύτση.

20.12.2009: Η φωτογραφία του Γρίβα-Διγενή στο άγαλμα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.

Την Κυριακή 20 Δεκεμβρίου στις 11 π.μ. ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Μαχητών και Φίλων της Εθνικής Αντιστασιακής Οργανώσεως «Χ» τέλεσε μνημόσυνο στον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου στην πλατεία Καρύτση για την ανάπαυση των ψυχών των πεσόντων μαχητών της οργάνωσης κατά την περίοδο 1941-44 και του στρατηγού Γεωργίου Γρίβα-Διγενή.

Η προσέλευση ήταν συγκινητική. Παρόντες αρκετοί μαχητές, φέροντας τα παράσημα που τους έδωσε η Πατρίδα για τις υπηρεσίες τους προς Αυτή, την κρίσιμη περίοδο 1941-44, όπου δοκιμάστηκε σκληρά η Ελευθερία του Έθνους. Μεταξύ των άλλων την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο τέως υπουργός Αριστείδης Μπουλούκος, ο βουλευτής Σερρών του ΛΑ.Ο.Σ. Ηλίας Πολατίδης, ο γ.γ. του Συνδέσμου Επιτελών Εθνικής Αμύνης υποστράτηγος ε.α. Χρήστος Μπολώσης, ο εξαίρετος ηθοποιός Κώστας Πρέκας, ο πρόεδρος του Δικηγορικού Δεσμού Δημήτριος Τσούγκος, ο σμηναγός Θωμάς Βρακάς και ο δημοτικός σύμβουλος Πετρουπόλεως Ιωάννης Αλεφτίρας. Μετά το πέρας της λειτουργίας, εκφωνήθηκε λόγος από τον πρόεδρο Βασίλειο Πρωτόπαπα και ακολούθησε συγκινητικός χαιρετισμός του Θεοφάνη Χαμόδρακα, υιού και αδελφού θυσιασθέντων μαχητών της «Χ» και συγγραφέως του βιβλίου «Θησείο Ιούνιος 1941 - Δεκέμβριος 1944» που κυκλοφόρησε αυτές τις ημέρες.

Στην συνέχεια οι συγκεντρωμένοι σχημάτισαν πομπή, με την φωτογραφία του Γεωργίου Γρίβα επικεφαλής και πορεύτηκαν με ελληνικές σημαίες προς το άγαλμα του έφιππου Αρχιστρατήγου Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στην πλατεία Κολοκοτρώνη. Εκεί πραγματοποιήθηκε Προσκλητήριο Νεκρών και κατάθεση στεφάνου. Το Προσκλητήριο Νεκρών εκφωνήθηκε από τον λυκειάρχη Γ.Χαλιώτη. Ο συντονιστής της εκδηλώσεως εκδότης Ιωάννης Γιαννάκενας, απευθυνόμενος στους παρευρισκόμενους επεσήμανε: «Δεν είναι τυχαίο ότι ο Σύνδεσμός μας πραγματοποιεί την κατάθεση στεφάνου μπροστά στο άγαλμα του Γέρου του Μοριά Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Δυο είναι οι μορφές εκείνες που η Βουλή των Ελλήνων κήρυξε ως «Άξια τέκνα της Πατρίδος», τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τον Γεώργιο Γρίβα–Διγενή».

Στεφάνια κατέθεσαν: η Γεωργία Κυριακοπούλου για τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Μαχητών και Φίλων της Εθνικής Αντιστασιακής Οργανώσεως «Χ», ο στρατηγός Χωροφυλακής Ιωάννης Κάππος (Πανελλήνια Ομοσπονδία Αποστράτων Αξιωματικών Σωμάτων Ασφαλείας), ο Διονύσιος Βουλγαρόπουλος (Πανελλήνια Απελευθερωτική Οργάνωση - Π.Α.Ο.), η οικογένεια μαχητών Δ.Δροσοπούλου, η οικογένεια μαχητών Χρ.Μπουρνιά, ο Ιωάννης Στασινός (Πολιτιστικός Σύλλογος «Αθηνά»- Νίκος Φιδέλης), ο Ιωάννης Τζάνος (εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος»), ο Παν.Παπαδόπουλος (εφημερίδα «Στόχος»), ο Χάρης Παπαδόπουλος (Πατριωτικός Σύνδεσμος Αθηνών «Ιωάννης Καποδίστριας»), ο Χρήστος Γιαννάκενας (εκδόσεις «Πελασγός»), ο Βασίλειος Πρωτόπαπας («Ελληνική Ενότητα») και τέλος ο Ευάγγελος Χανιώτης (εκ μέρους του βουλευτού Αθηνών του ΛΑ.Ο.Σ. Αθανάσιου Πλεύρη).

Η σεμνή αυτή εκδήλωση έκλεισε με τον Εθνικό μας Ύμνο.

Τι δεν ήταν η «εξέγερση του Δεκέμβρη»

του Στάθη Καλύβα καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης στο Υale

Φωτογραφία από τα επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας τον περασμένο Δεκέμβριο.

Επειδή η αναζήτηση του τι ήταν η λεγόμενη «εξέγερση» του περασμένου Δεκεμβρίου είναι σύμφυτη με θεωρητικολογίες που έχουν μεγαλύτερη σχέση με τις επιθυμίες (ή και φαντασιώσεις) του κάθε σχολιαστή και λιγότερη με την πραγματικότητα, είναι ίσως πιο χρήσιμο να αντιστραφεί το ερώτημα: Τι δεν ήταν η «εξέγερση του Δεκέμβρη»;

Εδώ είναι απαραίτητη μια προκαταρκτική διευκρίνιση: ο λόγος που αποκαλούμε τα γεγονότα του περυσινού Δεκεμβρίου «εξέγερση» (και που ασχολούμαστε με αυτά) είναι επειδή ήταν βίαια. Αν οι διαμαρτυρίες για τον φόνο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ήταν ειρηνικές, αν περιορίζονταν στις ρουτινιάρικες και μίζερες καταλήψεις σχολείων και σε αποχές από μαθήματα, δεν θα είχαν προκαλέσει την διεθνή προσοχή και δεν θα γράφαμε γι’ αυτές σήμερα. Επομένως, όταν αναφερόμαστε στην «εξέγερση» και στους «εξεγερμένους», αναφερόμαστε πρωταρχικά στα γεγονότα και στα άτομα που συμμετείχαν στα βίαια επεισόδια.

Τι δεν ήταν, λοιπόν, η «εξέγερση του Δεκέμβρη»;

Δεν ήταν μια «εξέγερση» της νεολαίας. Το σοκ που προκάλεσε ο φόνος του μαθητή ήταν ισχυρό αλλά η συντριπτική πλειονότητα των νέων δεν συμμετείχε στις διαδηλώσεις ούτε άλλωστε ταυτίστηκε με τις καταστροφές και με την ιδεολογία των ομάδων που πρωτοστάτησαν σε αυτές, όπως προκύπτει από τις σχετικές δημοσκοπήσεις. Η συμμετοχή άλλων ομάδων του πληθυσμού ήταν ακόμη πιο περιορισμένη και οι εύκολες γενικεύσεις περί «ασφυξίας» και «οργής» των Ελλήνων ως αιτίων της «εξέγερσης» είναι το λιγότερο υπερβολικές.

Δεν ήταν μαζική. Η συμμετοχή στις διαδηλώσεις δεν φαίνεται να ξεπέρασε τις 8.000 ενώ τα άτομα που συμμετείχαν στις καταστροφές δεν ήταν παραπάνω από μερικές εκατοντάδες, δυσανάλογα μικρός αριθμός σε σχέση με το μέγεθος των καταστροφών και το επικοινωνιακό τους αποτέλεσμα. Η έκταση των καταστροφών γίνεται κατανοητή μόνο αν ληφθεί υπόψη η «κατάσταση παθητικής άμυνας» στην οποία η τότε κυβέρνηση έθεσε την Αστυνομία, η απόφασή της, δηλαδή, να παραδώσει την πόλη στους εχθρούς της (μία από τις αποφάσεις για τις οποίες, άλλωστε, τιμωρήθηκε στις εκλογές).

Δεν ήταν αυθόρμητη. Αν και η προσέλευση στις διαδηλώσεις πολλών νέων, ιδιαίτερα μαθητών, ήταν αυθόρμητη, ο σκληρός πυρήνας που πρωτοστάτησε στις καταστροφές κάθε άλλο παρά αυθόρμητα έδρασε. Γνωρίζουμε πως ο συντονισμός μέσω Διαδικτύου και κινητών έπαιξε κρίσιμο ρόλο στην κλιμάκωση της βίας. Ταυτόχρονα η οργανωμένη βία λειτούργησε ως παράδειγμα για όσους είχαν πρωταρχικό τους κίνητρο το μπάχαλο και την καταστροφή.

Δεν εμπεριείχε ίχνος ρίσκου, αυτοθυσίας ή γενναιότητας. Η συμμετοχή στις καταστροφές ήταν ανέξοδη και εκ του ασφαλούς, μια κλασική περίπτωση «τζάμπα μαγκιάς» που ανθεί σε καθεστώς ανομίας.

Δεν ήταν αποτέλεσμα της διεθνούς οικονομικής κρίσης. Αντίθετα απ’ ό,τι υποστήριξαν ξένοι κυρίως δημοσιογράφοι, τα αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης δεν είχαν φθάσει ακόμη στην Ελλάδα. Τώρα που έφθασαν με καθυστέρηση δεν φαίνεται, παραδόξως, να παράγουν εξεγέρσεις.

Δεν ήταν προοίμιο ενός διεθνούς κύματος εξεγέρσεων, όπως φαντασιώθηκαν ορισμένοι που είδαν στην επανάσταση το νέο εξαγώγιμο προϊόν της χώρας. Κάποιες προσπάθειες μίμησης σε ορισμένες χώρες έπεσαν γρήγορα στο κενό. Η άποψη ότι η ελληνική εξαίρεση οφείλεται στο γεγονός πως η ελληνική νεολαία είναι η πιο δυστυχισμένη στον κόσμο (ναι, γράφτηκε κι αυτό!) είναι κάτι παραπάνω από ανόητη.

Δεν ήταν και τόσο πρωτόγνωρη. Η έκταση των καταστροφών ήταν πρωτοφανής και ο αριθμός των ατόμων που συμμετείχαν σε αυτές μεγαλύτερος απ’ ό,τι συνήθως, αλλά το μοντέλο κινητοποίησης παρέπεμπε στις χρόνιες και επαναλαμβανόμενες κινητοποιήσεις που ταλανίζουν την χώρα και που διακρίνονται από την ανεμπόδιστη δράση των διάφορων «αντιεξουσιαστικών» ομάδων, την σχετική συμπάθεια με την οποία αντιμετωπίζονται από μερίδα των ΜΜΕ, του πολιτικού κόσμου αλλά και των λεγόμενων «ενοχικών μεσηλίκων», την πάγια βεντέτα τους με την Αστυνομία και την εκμετάλλευση του πανεπιστημιακού ασύλου. Το μοντέλο αυτό έχει ως συμβολικό θεμέλιο την τοτεμική λειτουργία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το 1973, που λειτουργεί ως ένα πρότυπο το οποίο η κάθε γενιά θα πρέπει να αναπαράγει αν θέλει να ενηλικιωθεί: κάθε γενιά και το Πολυτεχνείο της. Η Αννα Δαμιανίδη, η οποία συμμετείχε στην πραγματική εξέγερση του 1973, επεσήμανε τον παραλογισμό αυτόν: «Τρελαίνομαι όταν ακούω νέους να λένε πως είχαμε το προνόμιο της εξέγερσης. Θέλαμε να ζήσουμε, να χαρούμε τα νιάτα μας, τις ευρωπαϊκές κατακτήσεις. Να ζούμε όπως εσείς οι νέοι τώρα».

Δεν αμφισβήτησε τις κυρίαρχες νεοελληνικές αξίες. Αντίθετα, υπήρξε μια γνήσια έκφρασή τους: της αδιαφορίας, αν όχι του μίσους, για την περιουσία των άλλων και την δημόσια ιδιοκτησία, της διεκδίκησης δικαιωμάτων δίχως υποχρεώσεις, της ταυτόχρονης απαίτησης για καλοπληρωμένες δουλειές και της αντίδρασης στις μεταρρυθμίσεις που θα τις παραγάγουν, της διαμαρτυρίας ενάντια στο κράτος αλλά και του ονείρου μιας κρατικοδίαιτης ζωής, της ημιμάθειας που εκφράζεται με έναν λόγο κούφιο, κοινότοπο και απόλυτο.

Δεν άφησε κάποιο ίχνος πίσω της. Οι εξεγέρσεις των μαύρων στις αμερικανικές πόλεις το 1968 ή των φοιτητών στο Παρίσι τον Μάη της ίδιας χρονιάς είχαν καταλυτικές συνέπειες. Η «εξέγερση» της Αθήνας δεν είχε καμία απολύτως πολιτική προέκταση, με εξαίρεση την εμφάνιση μιας νέας γενιάς τρομοκρατικών οργανώσεων και την σχεδόν καθημερινή πρακτική του προπηλακισμού πνευματικών ανθρώπων. Θα αποκτήσει ενδεχομένως ιστορική σημασία αν αποδειχθεί ότι κατάφερε να αφυπνίσει την κοινωνία και να την κάνει να αντιληφθεί το κόστος που ενέχει η συντήρηση και αναπαραγωγή μιας ξεπερασμένης κουλτούρας στον κόρφο της οποίας παράγονται φαινόμενα όπως η «εξέγερση του Δεκέμβρη».

---

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 6ης Δεκεμβρίου 2009 της εφημερίδας Το Βήμα.

Μνημόσυνο στου Μακρυγιάννη

Την Κυριακή 6 Δεκεμβρίου στις 10 το πρωί θα τελεσθεί μνημόσυνο στο πρώην στρατόπεδο Χωροφυλακής στην συνοικία Μακρυγιάννη για τους μαχητές οι οποίοι τον Δεκέμβριο του 1944 υπερασπίστηκαν την ελευθερία της Πατρίδας και του Έθνους, αντιμετωπίζοντας νικηφόρα την κομμουνιστική ανταρσία.

Το σύνταγμα χωροφυλακής στο στρατόπεδο Μακρυγιάννη αποκρούει την επίθεση των ανταρτών του ΕΛΑΣ και σώζει την Ελλάδα και την δημοκρατία από τον κομμουνισμό.

20 χρόνια από την πτώση του τείχους του Βερολίνου

Σαν σήμερα συμπληρώνονται 20 χρόνια από την πτώση του τείχους του Βερολίνου. Στην Ελλάδα δεν ακούγεται σχεδόν τίποτε, ενώ στην γερμανική πρωτεύουσα, αλλά και στην υπόλοιπη γερμανική επικράτεια διοργανώνονται μεγαλειώδεις εορταστικές εκδηλώσεις. Σε συνεργασία με τον Jorg Fischer, αρχισυντάκτη διεθνών θεμάτων της γερμανικής εφημερίδας Junge Freiheit, παρουσιάζουμε ένα μικρό ημερολόγιο των ιστορικών γεγονότων του 1989 που οδήγησαν στην κατάρρευση του «Σιδηρού Παραπετάσματος».
19 Ιανουαρίου. Ο Γενικός Γραμματέας του SED (Σοσιαλιστικό Κόμμα Ενότητος Γερμανίας) Έριχ Χόνεκερ ανακοινώνει ότι «το τείχος θα υπάρχει ακόμη σε 50 ή και 100 χρόνια όσο δεν αλλάζουν οι συνθήκες που οδήγησαν στην ανέγερσή του». 5 Φεβρουαρίου. Ο Βερολινέζος Κρις Ζεφρουά θα εκτελεσθεί εν ψυχρώ κατά την απόπειρα αποδράσεώς του. Ο «συνεργός» του, Κρίστιαν Γκάουντιαν, θα τραυματισθεί σοβαρά και θα καταδικασθεί σε τριετή φυλάκιση. 8 Μαρτίου. Ο Βίνφριντ Φρόιντενμπεργκ καταπίπτει με αερόστατο κατά την διαφυγή του. Έχει, ωστόσο, φτάσει στο Δυτικό Βερολίνο. 15 Μαρτίου. Οι Σοβιετικοί ολοκληρώνουν την αποχώρηση των στρατευμάτων τους από το Αφγανιστάν. 1 Απριλίου. Επιτρέπονται και πάλι επισκέψεις συγγενών στην Δύση, ακόμη και για θείες, θείους και ανίψια. Για την αποφυγή κύματος φυγής σύζυγοι και τέκνα θα μένουν πίσω στην ΛΔΓ ως «ενέχυρο». 3 Απριλίου. Ο Χόνεκερ διατάσσει κατάπαυση πυρός για τις απόπειρες διαφυγής, λόγω της επισκέψεως του Φρανσουά Μιτεράν. 18 Απριλίου. Πρώτο ρήγμα στο «Σιδηρούν Παραπέτασμα» από Ούγγρους συνοριοφύλακες στο ακριτικό χωριό Ράγκεντρορφ, στο τριεθνές Αυστρίας-Σλοβακίας-Ουγγαρίας. 2 Μαΐου. Ο Ούγγρος στρατηγός Νοβάκι ανακοινώνει την διάσπαση του «Σιδηρούς Παραπετάσματος». Η είδηση γίνεται γνωστή και στην ΛΔΓ. 16 Μαΐου. Ο πρόεδρος της κρατικής επιτροπής σχεδιασμού, Γκέραρντ Σούρερ (SED) προειδοποιεί εσωτερικά για επικείμενη χρεοκοπία της ΛΔΓ το έτος 1991. 13 Ιουνίου. Κολ και Γκορμπατσώβ διακηρύσσουν το «δικαίωμα όλων των λαών και κρατών, να προσδιορίζουν το πεπρωμένο τους και να οικοδομούν τις μεταξύ τους σχέσεις βάσει του διεθνούς δικαίου». 27 Ιουνίου. Οι υπουργοί Εξωτερικών Μοκ (Αυστρία) και Χορν (Ουγγαρία) κόβουν το «Σιδηρούν Παραπέτασμα» στο Κρόισμπαχ. Από τον Ιανουάριο έχουν διαφύγει στην Δύση πάνω από 7.000 Ανατολικογερμανοί. 31 Ιουλίου. Στην πρεσβεία της Δυτικής Γερμανίας στο Ανατολικό Βερολίνο βρίσκουν άσυλο πάνω από 150 Ανατολικογερμανοί. Ήδη τον Ιούλιο έχουν διαφύγει 2.144 Ανατολικογερμανοί. 8 Αυγούστου. Η πρεσβεία της Δυτικής Γερμανίας στο Ανατολικό Βερολίνο κλείνει, λόγω υπερπληρότητος σε πρόσφυγες. 14 Αυγούστου. Κλείσιμο της Πρεσβείας στην Βουδαπέστη, όπου έχουν καταλύσει 171 Ανατολικογερμανοί. Το πρώτο κατάλυμα για Γερμανούς πρόσφυγες ανοίγει στην Βουδαπέστη. 19 Αυγούστου. «Πανευρωπαϊκό πικνίκ» στα αυστρο-ουγγρικά σύνορα. Πάνω από 600 Ανατολικογερμανοί καταφέρνουν να διαφύγουν. 21 Αυγούστου. Σε μία συμπλοκή με Ούγγρους συνοριοφύλακες πεθαίνει ο αρχιτέκτονας Κουρτ-Βέρνερ Σουλτς. Είναι ο τελευταίος Ανατολικογερμανός που θα εκτελεσθεί κατά την απόπειρα διαφυγής του. 22 Αυγούστου. Κλείσιμο της πρεσβείας στην Πράγα, όπου έχουν καταλύσει 140 Ανατολικογερμανοί. 23 Αυγούστου. Εκατοντάδες χιλιάδες Εσθονοί, Λετονοί και Λιθουανοί διαδηλώνουν με μία ανθρώπινη αλυσίδα στις βαλτικές σοβιετικές δημοκρατίες για την ανεξαρτησία τους. 10 Σεπτεμβρίου. Η Ουγγαρία ανακοινώνει ότι από την 11η Σεπτεμβρίου θα επιτραπεί η έξοδος προς την Αυστρία στους Ανατολικογερμανούς πρόσφυγες. 12 Σεπτεμβρίου. Με απόφαση του Π.Γ., όλες οι αιτήσεις εξόδου θα εξετάζονται από την ίδια την Stasi. 20 Σεπτεμβρίου. Η πρεσβεία στην Βαρσοβία κλείνει λόγω πληρότητος. Η νέα μη-κομμουνιστική κυβέρνηση της Πολωνίας, δεν επιτρέπει στους Ανατολικογερμανούς την έξοδο. 30 Σεπτεμβρίου. Ο υπουργός Εξωτερικών της Δυτικής Γερμανίας Γκένσερ ανακοινώνει από το μπαλκόνι της πρεσβείας στην Πράγα την άδεια εξόδου για τους εκεί Ανατολικογερμανούς. Με ειδικές σφραγισμένες αμαξοστοιχίες φτάνουν την 1η Οκτωβρίου, ταξιδεύοντας μέσω ΛΔΓ, στην Βαυαρία. Το ίδιο γίνεται και με τους Ανατολικογερμανούς της Βαρσοβίας. 21.000 καταλήγουν στην Δύση μέσω Ουγγαρίας και ΛΔΓ. 3 Οκτωβρίου. Η ΛΔΓ διακόπτει τις άδειες ταξιδίου χωρίς βίζα και διαβατήριο προς την Τσεχοσλοβακία. 4 Οκτωβρίου. 7.000 Ανατολικογερμανοί της Πράγας φεύγουν κι αυτοί μέσα σε σφραγισμένες αμαξοστοιχίες. 9 Οκτωβρίου. Στην πρώτη «δευτεριάτικη διαδήλωση» πάνω από 70.000 πολίτες διαδηλώνουν στην Λειψία. Τα κρατικά όργανα δεν παρεμβαίνουν. 16 Οκτωβρίου. Δεκάδες χιλιάδες στην επόμενη «δευτεριάτικη διαδήλωση» διαδηλώνουν σε Λειψία, Δρέσδη, Μαγδεμβούργο, Χάλλε, Πλάουεν και άλλες πόλεις. Στο Ανατολικό Βερολίνο είναι μόνο 3.000. 18 Οκτωβρίου. Το Π.Γ. της SED ρίχνει τον Χόνεκερ. Ο Έγκον Κρεντς γίνεται ο νέος Γ.Γ. και υπόσχεται νέο «νομοσχέδιο για τα ταξίδια πολιτών της ΛΔΓ στο εξωτερικό». 23 Οκτωβρίου. «Δευτεριάτικη διαδήλωση» με 300.000 στην Λειψία, δεκάδες χιλιάδες σε Μαγδεμβούργο, Δρέσδη, Σβέριν, Τσβίκαου, Χάλλε, Στράλσουντ, Πλάουεν, Ρόστοκ και Βερολίνο. 27 Οκτωβρίου. Η ΛΔΓ ανακοινώνει αμνηστία για όλους τους φυγάδες και για όλα τα πολιτικά αδικήματα. 1 Νοεμβρίου. Οι Ανατολικογερμανοί μπορούν και πάλι να ταξιδεύουν χωρίς διαβατήρια στην Τσεχοσλοβακία - ξαναγεμίζει η πρεσβεία της Πράγας. 4 Νοεμβρίου. Το ταξίδι μέσω Τσεχοσλοβακίας προς Βαυαρία γίνεται πλέον ανεμπόδιστα - τεράστιες ουρές στα σύνορα. Στο Βερολίνο διαδηλώνουν εκατοντάδες χιλιάδες για μία καλύτερη ΛΔΓ. 6 Νοεμβρίου. Το νέο ακόμη πιο περιοριστικό ταξιδιωτικό νομοσχέδιο χαρακτηρίζεται ως φάρσα ακόμη και από στελέχη του SED. 8 Νοεμβρίου. Από την αρχή του μήνα πάνω από 40.000 Ανατολικογερμανοί έχουν διαφύγει. 9 Νοεμβρίου.Το Π.Γ., η Κ.Ε. και η κυβέρνηση συνυπογράφουν νέο ταξιδιωτικό νόμο και τον ανακοινώνουν λίγο πριν τις 7 μ.μ. Λίγες ώρες αργότερα πέφτει το τείχος. 10 Νοεμβρίου. Τα σύνορα προς Δυτική Γερμανία ανοίγουν. Αποφασίζεται το άνοιγμα και άλλων διόδων μέχρι 14 Νοεμβρίου. 12 Νοεμβρίου. Ανακοινώνεται επισήμως το άνοιγμα των συνόρων και η ελεύθερη διέλευση του τείχους του Βερολίνου. 13 Νοεμβρίου. Ανατίθεται σχηματισμός νέας κυβερνήσεως στον νέο πρόεδρο του υπουργικού συμβουλίου Χανς Μόντρωβ. 23 Δεκεμβρίου. Από αργά το βράδυ μπορούν πλέον και όλοι οι πολίτες της Δυτικής Γερμανίας να ταξιδεύσουν χωρίς βίζα στην ΛΔΓ.

28η Οκτωβρίου: Το ΟΧΙ είναι πάντα επίκαιρο

του Κώστα Καρδαρά
Προέδρου της Νομαρχιακής Επιτροπής Καρδίτσας του ΛΑ.Ο.Σ.
Προέδρου του Ιατρικού Συλλόγου Καρδίτσας


Ο εθνικός κυβερνήτης Ιωάννης Μεταξάς την 28η Οκτωβρίου 1940.

«Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι να πούνε». Κωνσταντίνος Καβάφης 1901

Το Ελληνικό έθνος στην μακραίωνη ιστορία του γνώρισε πολλές στιγμές δόξας και μεγαλείου. Κοινό στοιχείο των μεγάλων αυτών στιγμών (εκτός από τις εγγενείς δυνατότητες του λαού μας που αυτές είτε ενεργείς είτε εν υπνώσει πάντα υπάρχουν) είναι η ύπαρξη μεγάλων ηγετών. Ηγετών που σε αρμονία με τις απαιτήσεις της χρονικής συγκυρίας και σε διαδραστική επικοινωνία με τον λαό, εκφράζοντας στην ουσία τους μύχιους πόθους και παρορμήσεις του και αποτελώντας ουσιαστικά την προέκταση και την αιχμή του δόρατός του, συνθέτουν με τον καλύτερο τρόπο το σύνολο των υπαρχόντων δεδομένων και οδηγούν το έθνος στο δρόμο της επιτυχίας και της δόξας.

Ποταμοί μελάνης έχουν αναλωθεί από την αριστερή παρα(δια)νόηση για να διαστρέψουν ένα πασίδηλο γεγονός. Ότι το ΟΧΙ στο Ιταλικό τελεσίγραφο τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου το είπε ο Ιωάννης Μεταξάς. Είναι όμως αναμφισβήτητο ότι ο Μεταξάς εκείνη τη μοναχική ώρα της μεγάλης απόφασης, που ήταν δική του αποκλειστικά, εξέφρασε το φρόνημα του συνόλου του Ελληνικού λαού, φρόνημα που μάλιστα είχε από χρόνια φροντίσει να προετοιμάσει και να χαλυβδώσει. Η σύνθεση αυτή είναι εκείνη που οδήγησε στο θαύμα του 1940 που άφησε άναυδη την ανθρωπότητα.

Σήμερα που μια καινούρια Νέα Τάξη, η Παγκοσμιοποίηση, απλώνει την σκιά της πάνω από την ανθρωπότητα προσπαθώντας να μετουσιώσει τις εθνικές οντότητες σε ένα ανεθνικό – πανεθνικό συνονθύλευμα εύκολα χειραγωγήσιμο, μια σειρά από ανοικτά εθνικά θέματα οδηγούνται προς την τελική τους ευθεία σύμφωνα με τα σχέδιά της. Αυτά είναι:

* Το θέμα της καπηλείας του ονόματος της Μακεδονίας από το κράτος των Σκοπίων.
* Το Κυπριακό και η επικείμενη προσπάθεια εφαρμογής ενός νέου σχεδίου Ανάν.
* Το θέμα της εισόδου της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Για όλα τα θέματα αυτά υπάρχει εκπεφρασμένη η άποψη της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού μέσα από δημοσκοπήσεις, αλλά και από το κυπριακό δημοψήφισμα η οποία είναι διαμετρικά αντίθετη, είναι ένα μεγάλο ΟΧΙ στα σχέδια της παγκοσμιοποίησης και υπάρχει η έως τώρα μέχρι κεραίας συμμόρφωση του πολιτικού μας κατεστημένου, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, με το «πολιτικώς ορθό». Στις διαδικασίες της ΕΕ που στο εγγύς μέλλον θα κρίνουν τα μεγάλα αυτά διακυβεύματα του μέλλοντος της χώρας μας η νέα κυβέρνηση και ο νέος πρωθυπουργός έχουν το λόγο. Εδώ θα φανεί εάν ο πρωθυπουργός θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και με το ΟΧΙ του βάλει τέλος στην με κάθε τρόπο υπονόμευση του μέλλοντος του ελληνικού λαού, ανοίγοντας συγχρόνως ένα νέο κεφάλαιο στην πολιτική του ιστορία ή εάν συνεπής στη μέχρι τώρα τακτική του τού συμμορφωτισμού, θα συνεχίσει τα ΝΑΙ του, με πειστικό ή όχι σκεπτικό.

Οι μεγάλες αποφάσεις όμως προϋποθέτουν και μεγάλους ηγέτες ή όπως έχουμε ξαναγράψει:

Τα ΟΧΙ θέλουν Μεταξάδες

Γεγονός ο ιερός ναός Αγ.Γεωργίου στο Βίτσι

Την Τρίτη 13 Οκτωβρίου (που ήταν και η 105η επέτειος από την θυσία του μακεδονομάχου Παύλου Μελά) τοποθετήθηκε ο ιερός ναός του Αγίου Γεωργίου του Ελευθερωτή στο Βίτσι. Τα θεμέλια είχαν ήδη ολοκληρωθεί στα τέλη Αυγούστου, αλλά η μεταφορά του προκατασκευασμένου ναού 80 τόνων και 40 τετραγωνικών (ειδικών προδιαγραφών για τις ειδικές καιρικές συνθήκες του τόπου) αποτέλεσε έναν άθλο.

Η υπερκομματική πρωτοβουλία αποστράτων και πολιτών που εξόρμησε και συγκεντρώνει τις απαραίτητες δωρεές με τα θεωρημένα μπλοκ της επιτροπής (το εν λόγω ποσό που αναγράφεται στην απόδειξη εκπίπτει από το φόρο εισοδήματος) και έχει την υποχρέωση μέχρι τα Χριστούγεννα να εξοφλήσει τον κατασκευαστή κατάφερε ήδη να καλύψει το μεγαλύτερο μέρος της δαπάνης και απομένουν 13.500 ευρώ, ώστε να ολοκληρωθεί αυτή η φάση του έργου (η επόμενη φάση είναι η ανάπλαση του περιβάλλοντα χώρου).

Οι εθελοντές αυτοί, που είναι εξουσιοδοτημένοι από την Ιερά Μητρόπολη Καστοριάς, είναι: οι συμμετέχοντες στις πολεμικές επιχειρήσεις στη περιοχή Γράμμου-Βίτσι, Αντωνακέας Ιωάννης και Μπίκος Δημήτριος (αντιστράτηγοι ε.α.), τα μέλη του Δ.Σ. της Ενώσεως Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού (ΕΑΑΣ), Επιτήδειος Γεώργιος (αντιστράτηγος), Μπουϊκίδης Ελευθέριος (αντισυνταγματάρχης), Παπακωνσταντίνου Κων/νος (αντιστράτηγος χωροφυλακής), Τοτονίδης Νικόλαος (ανθυπολοχαγός), καθώς και οι απόστρατοι αξιωματικοί Βράϊλας Γεώργιος (αντιστράτηγος), Καρασάββας Ιωάννης (αντισυνταγματάρχης), Κοτίνης Κωνσταντίνος (ταξίαρχος), Μαυροδόπουλος Παντελής (αντιστράτηγος, Πρόεδρος Τάξεως 1969 Πυροβολικού), Σταματόπουλος Σπυρίδωνας (συνταγματάρχης), Φραντζεσκάκης Ελευθέριος (αντιστράτηγος), Χρήστου Πέτρος (συνταγματάρχης) και οι πολίτες Νικολάου Χαράλαμπος (καταδρομέας έφεδρος ανθυπολοχαγός, δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω) και Γιαννάκενας Ιωάννης (εκδότης).

Παρακαλούνται όσοι πατριώτες θέλουν να συμβάλλουν στην ιερή και εθνική αυτή πρωτοβουλία να επικοινωνήσουν στα τηλέφωνα 210-6440021 και 6944-574645 (Ι.Γιαννάκενας), 6976-202637 (Ν.Τοτονίδης) ή να περάσουν από το βιβλιοπωλείο «Η Αλληλεγγύη των Φίλων» (Χαριλάου Τρικούπη 14 & Ακαδημίας, Αθήνα). Επίσης στους τραπεζικούς λογαριασμούς, στο όνομα της Ερανικής Επιτροπής: Γενική Τράπεζα 9800559223-2, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο 00088966767-5.

Αγαπητοί φίλοι, τιμήσετε μαζί μας την ιερή μνήμη όλων εκείνων που έδωσαν την ζωή τους το 1946-49, για να μείνουμε εμείς ελεύθεροι και η Πατρίδα μας ακέραια.

Πρόταση για άγαλμα του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου στην Θεσσαλονίκη

Το άγαλμα του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου στην Αθήνα στην πλατεία Μητροπόλεως.

Ο δημοτικός σύμβουλος του ΛΑ.Ο.Σ. στον Δήμο Θεσσαλονίκης Γιάννης Κουριαννίδης και ο τηλεοπτικός παραγωγός του τηλεοπτικού σταθμού ΕΓΝΑΤΙΑ Γιώργος Γεωργιάδης επισκέφθηκαν την Τετάρτη 21 Οκτωβρίου, τον παναγιώτατο μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμο. Σκοπός της επίσκεψής τους ήταν η ενημέρωση του παναγιώτατου για την πρόθεση του κ. Κουριαννίδη, κατόπιν σχετικής παρότρυνσης και του κ. Γεωργιάδη, να εισηγηθεί στο επόμενο Δημοτικό Συμβούλιο την τοποθέτηση αγάλματος του Έλληνα αυτοκράτορα του Βυζαντίου, Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, στην πλατεία Αγίας Σοφίας, μπροστά ακριβώς από τον ιερό ναό της του Θεού Σοφίας.

Σύμφωνα με τον κ. Κουριαννίδη, η φυσιογνωμία της εν λόγω πλατείας αλλά και του πέριξ αυτού χώρου έχει έντονο το θρησκευτικό και εθνικό στοιχείο. Δεν είναι μόνον ο ιερός ναός που αποτελεί ένα μνημείο της Ορθοδοξίας, αλλά εκεί βρίσκεται το επιβλητικό άγαλμα του μάρτυρα μητροπολίτη Χρυσοστόμου Σμύρνης. Ακόμη, εκεί συναντούμε το μνημείο της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού, καθώς και το μαρμάρινο σύμπλεγμα του παπά, του δασκάλου και του Πόντιου μαχητή.

Το μοναδικό παράταιρο γλυπτό που υπάρχει στην περιοχή είναι αυτό που βρίσκεται ακριβώς μπροστά στην κεντρική είσοδο του ναού, καταμεσής της πλατείας, μία μοντέρνα κατασκευή του γλύπτη Μ.Τζομπανάκη, με τίτλο «Πολίτες». Το εν λόγω έργο, ασχέτως της καλλιτεχνικής αξίας του, αποτελεί παραφωνία στη συνολική φυσιογνωμία του χώρου. Ο κ. Κουριαννίδης εξέθεσε την άποψή του στον παναγιώτατο, να μεταφερθεί δηλαδή το εν λόγω άγαλμα σε άλλον χώρο (μία ιδέα θα ήταν να τοποθετηθεί έμπροσθεν του νέου δημαρχιακού μεγάρου, στην πλατεία που βρίσκεται στη συμβολή των οδών 3ης Σεπτεμβρίου, Μανώλη Ανδρόνικου και Μεγάλου Αλεξάνδρου) και στην θέση του να τοποθετηθεί το άγαλμα του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.

Ο κ. Άνθιμος ενθουσιάστηκε με την ιδέα, την οποία υποστήριξε αμέσως. Αποκάλυψε μάλιστα, ότι υφίσταται ήδη έτοιμο άγαλμα του Έλληνα αυτοκράτορα, και μάλιστα του μεγάλου γλύπτη Παππά, του ιδίου που καλλιτέχνησε και το άγαλμα του στρατηλάτη μας Μεγάλου Αλεξάνδρου, που περιμένει κι αυτό την τοποθέτησή του, εδώ και πολλά χρόνια στην Αθήνα. Παρουσία μάλιστα των δύο επισκεπτών του, ο παναγιώτατος τηλεφώνησε στον πρόεδρο της Δημοκρατικής Αναγέννησης Στέλιο Παπαθεμελή, ο οποίος διατηρεί σχέσεις με την οικογένεια Παππά και επιβεβαίωσε την ύπαρξη του γλυπτού, ενημερώνοντάς τον παράλληλα για την πρόθεση του κ. Κουριαννίδη να εισηγηθεί την τοποθέτηση του αγάλματος στην πλατεία Αγίας Σοφίας, με την οποία ο κ. Παπαθεμελής συμφώνησε αμέσως και με ενθουσιασμό.

Η συνάντηση ολοκληρώθηκε σε κλίμα αισιοδοξίας για την αποδοχή από το Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης της πρότασης του κ. Κουριαννίδη, κάτι που συγκεντρώνει ήδη, εκτός από τη στήριξη των κ.κ. Ανθίμου και Παπαθεμελή, και αυτή διαφόρων ομοσπονδιών και σωματείων του προσφυγικού Ελληνισμού.