Παρουσίαση του βιβλίου «Εάλω η Κύπρος» στην Λευκωσία

Την Πέμπτη 14 Ιανουαρίου στις 7:30 μ.μ. οι εκδόσεις Επιφανίου και ο συγγραφέας Πανίκος Ελευθερίου σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου «Εάλω η Κύπρος» στην Λευκωσία στο Πολιτιστικό Κέντρο της Marfin-Λαϊκής Τράπεζας (λεωφόρος Μακαρίου και Μπουμπουλίνας 39, τηλ. 99654953, 22679058).

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης:

• Χαιρετισμός από τις εκδόσεις Επιφανίου
• Χαιρετισμός εκ μέρους των φίλων του Πανίκου Ελευθερίου από τον Ανδρέα Μορφίτη
• Παρουσίαση του βιβλίου από τον Ανδρέα Μακρίδη, φιλόλογο-ιστορικό
• Λίγα λόγια από τον συγγραφέα Πανίκο Ελευθερίου

Θα ακολουθήσει δεξίωση.

Να κλείσουν τα οδοφράγματα της ντροπής!

του Πανίκου Ελευθερίου από την Άσσια - κατεχόμενη Αμμόχωστο

Σε εξευτελισμό των εκδρομέων στα οδοφράγματα κατέληξε το τελευταίο προσκύνημα στον Άγιο Μάμα της Μόρφου.

Δεν είναι μόνο τα τελευταία συμβάντα στην υπόθεση της διάνοιξης του οδοφράγματος του Λιμνίτη και οι εξευτελισμοί που υπέστηκαν οι «προσκυνητές» του Αγίου Μάμα (κι ο Κυπριακός Ελληνισμός στο σύνολό του) που μας αναγκάζουν να ζητούμε το κλείσιμο των οδοφραγμάτων της ντροπής. Το πρόβλημα είναι ότι μόνο οι απλοί πολίτες βλέπουν αυτή την άμεση αναγκαιότητα. Σύσσωμη η ηγεσία μας έχει καταληφθεί από πανικό, λόγω αυτής της άποψης των απλών πολιτών και σπεύδει να επαναφέρει την «τάξη» τονίζοντας ότι δεν πρέπει να το παρακάνουμε με τις αντιδράσεις μας.

Έχουν δίκαιο οι προσαρμοσμένοι στην παγίδα Ντενκτάς (που στήθηκε το 2003) ηγέτες; Κατά την άποψη μας, όπως έχουν τα πράγματα σήμερα, με την τουρκική προκλητικότητα να βρίσκεται στο ζενίθ, με ενέργειες που αποσκοπούν μόνο στο να εμφυτεύσουν στα μυαλά των Ελλήνων της Κύπρου την λογική των κατοχικών δεδομένων και την δουλικότητα που αυτή συνεπάγεται, είναι ξεκάθαρο ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το κλείσιμο των οδοφραγμάτων. Το τελευταίο ρεζίλεμα στο οδόφραγμα του Λιμνίτη δεν είναι οι μόνη ένδειξη για τις προθέσεις των Τούρκων. Το κρεσέντο των προκλητικών δηλώσεων κατά την διάρκεια της παράνομης επίσκεψης Νταβούτογλου, είναι αρκετό για να αποδείξει του λόγου το αληθές, ενώ το οδόφραγμα του Λιμνίτη παραμένει κλειστό. Είναι να αναρωτιέται κανείς: Έτσι θα τηρήσουν οι συνεταίροι μας την υπογραφή τους σε μια μελλοντική λύση;

Ο εξευτελισμός των προσκυνητών και των υπολοίπων που περνούν από τα οδοφράγματα για να επισκεφθούν την κατεχόμενη Κύπρο έχει συγκεκριμένους στόχους: Να καταδείξει ότι στον βορρά υπάρχει κράτος, με αρχές ασφαλείας, νομοθεσία, μηχανισμούς ελέγχου και ότι τα οδοφράγματα είναι σύνορα μεταξύ δύο κρατών. Πέραν από αυτό, θέλουν μέσω των εξευτελιστικών ελέγχων να ενσπείρουν την ηττοπάθεια στις τάξεις των πολιτών και να τους κάνουν να σκεφτούν το εξής απλό: Για να επιμένουν σε ελέγχους, με τις διαπραγματεύσεις σε εξέλιξη, σε περίοδο «καλού κλίματος», σημαίνει ότι είναι πράγματι κράτος και η συνομοσπονδία που επιδιώκουν είναι η μόνη οδός. Είναι αφέντες στον βορρά και ότι δεν σηκώνουν τις οποιεσδήποτε παρασπονδίες. Επιπλέον, οι Έλληνες οφείλουν να ταπεινώνονται, να αποδεικνύουν τον σεβασμό τους προς την «νομιμότητα» του ψευδοκράτους επιδεικνύοντας τον ραγιαδισμό ενός γκιαούρη περασμένων αιώνων, κάθε φορά που κάνουν χρήση των οδοφραγμάτων.

Υποβάλλουμε στους ηγέτες μας το πιο απλό ερώτημα: Τι κερδίσαμε από το άνοιγμα των οδοφραγμάτων; Οι μόνοι κερδισμένοι από αυτό το «ψευδοάνοιγμα» των οδοφραγμάτων είναι οι Τούρκοι. Εξάλλου, αν δεν ήταν πράγματι προς το συμφέρον της Τουρκικής πλευράς, ο Ντενκτάς δε θα προχωρούσε σε αυτή την κίνηση (που πράγματι έφερε τους Τούρκους ένα βήμα μπροστά, αιφνιδιάζοντας τους δικούς μας ηγέτες που παρασύρθηκαν από τα γεγονότα).

Γιατί λοιπόν να μην κλείσουν τα οδοφράγματα; Γιατί, μας λένε οι ηγέτες μας, θα κατηγορηθούμε διεθνώς, γιατί θα δώσουμε άλλοθι στην Τουρκία που μιλά για την απομόνωση των Τ/Κ, γιατί έτσι κλείνουμε τις γραμμές επικοινωνίας κ.α. Να κλείσουν γιατί είναι μια γάγγραινα που προχωρά στο σώμα της Κύπρου και γιατί μόνο με δραστικές αποφάσεις σαν κι αυτή υπάρχει η πιθανότητα να προβληθεί το Κυπριακό στις σωστές του διαστάσεις (ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής ευρωπαϊκού εδάφους κι όχι ως πρόβλημα διάνοιξης διασυνοριακών οδοφραγμάτων και καλής γειτονίας).

Ναι, να κλείσουν τα οδοφράγματα της ντροπής και του εξευτελισμού! Στο παρόν στάδιο προέχει να σώσουμε την αξιοπρέπεια ενός λαού που τελεί υπό κατοχή και να προσδώσουμε αγωνιστικότητα στην υπόθεσή μας κι όχι αυτό που βιώνουμε σήμερα που είναι το άκρον άωτο της ηττοπάθειας και του ραγιαδισμού. Τολμούν όμως οι ηγέτες μας; Μπορούν να πουν με θάρρος και παρρησία ότι ευνοούν το κλείσιμο των οδοφραγμάτων γιατί είναι μέτρο επιβίωσης και προφύλαξης ενάντια στην κατοχή, χωρίς να φοβούνται τις αντιδράσεις των άσπονδων φίλων της Κύπρου; Όχι δυστυχώς! Έχοντας απέναντί τους τέτοιους ηγέτες, οι Τούρκοι έχουν εύκολο έργο.

Η Κύπρος σαν θήραμα οδηγείται στην παγίδα

Διαβάζοντας τα δημοσιεύματα του ξένου τύπου που αφορούν το Κυπριακό, μπορεί κάποιος που δεν κατέχει το θέμα, να σχηματίσει την εντύπωση ότι βρισκόμαστε πολύ κοντά στη διευθέτηση του προβλήματος. Ότι επιτέλους οι προσπάθειες των "δύο ηγετών" (έτσι εξισώνεται ο νόμιμος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, με τον παράνομο εγκάθετο της Άγκυρας), θα αποφέρουν καρπούς. Με τα σημερινά δεδομένα, η διαπίστωση αυτή δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Ίσως βρισκόμαστε πολύ πιο κοντά σε λύση, απ' ότι φανταζόμαστε. Το μέγα ερώτημα όμως είναι..., τι είδους λύση;
Η κυβέρνηση θριαμβολογεί γιατί όπως ισχυρίζεται έβγαλε το Κυπριακό από το αδιέξοδο. Βρισκόμαστε στο απόγειο της κινητικότητας που επιδίωξαν ευθύς εξαρχής οι Άγγλοι δολοπλόκοι. Μετά την απομάκρυνση του Τάσσου Παπαδόπουλου, στο τιμόνι της Κ.Δ. βρίσκεται ένας δικής τους προτίμησης "πρόεδρος λύσης", ο οποίος υποτίθεται μπορεί να συνεννοηθεί καλύτερα από οποιονδήποτε με τον "σύντροφο Ταλάτ". Αν ακολουθήσουμε τη συλλογιστική αυτή, υπάρχει το κατάλληλο "μομέντουμ" και δεν σκοπεύουν να το αφήσουν να περάσει ανεκμετάλλευτο. Επιδιώκουν την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων (και της Τουρκίας), μέσω της "λύσης από τους Κυπρίους για τους Κυπρίους" (που δεν είναι παρά ένα αγγλικής προέλευσης σύνθημα) που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Πρόκειται όμως απλώς για παραλλαγή του σχεδίου Ανάν, "εμπλουτισμένη" με τις απαράδεκτες υποχωρήσεις στις οποίες προέβη (μονομερώς και χωρίς να εξασφαλίσει οποιοδήποτε όφελος), ο κατά γενικήν ομολογία "ευέλικτος Χριστόφιας".
Η σκευωρία σε βάρος της Κύπρου οργανώνεται πιο προσεκτικά αυτή τη φορά. Καθώς θα οδεύουμε προς το τέλος του 2009 το σχέδιο θα μπει στην τελική του φάση, ενώ σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες της εφημερίδας "Φιλελεύθερος", το νέο δημοψήφισμα τοποθετείται τον Ιανουάριο του 2010. Τα πάντα θα είναι με τέτοιο τρόπο σχεδιασμένα για να βολέψουν την Τουρκία η οποία για άλλη μια φορά δεν πρέπει να έχει κόστος για το Κυπριακό (ενώ η Κύπρος επιβάλλεται να συρθεί εκ νέου σε νέες υποχωρήσεις, συγκαλυμμένη επιδιαιτησία και νέο δημοψήφισμα). Έχοντας κι άλλα μέτωπα ανοικτά στα Ελληνοτουρκικά (και το Σκοπιανό), η Μητέρα Ελλάδα θα είναι πάλι "δεμένη πισθάγκωνα", έχοντας μειωμένες αντιστάσεις.
Υπάρχουν δηλαδή αυξημένες πιθανότητες, οι σημερινοί ηγέτες του Ελληνισμού να δεχθούν να υπογράψουν μία από κάθε άποψη καταστροφική λύση στο Κυπριακό, που νομοτελειακά θα οδηγήσει στην τουρκοποίηση ολόκληρης της νήσου. Οι συνθήκες θα είναι τέτοιες που ο Δημήτρης Χριστόφιας θα μπορεί εύκολα να αιτιολογήσει την "ευελιξία" του, ισχυριζόμενος ίσως ότι... ήταν αδήριτη ανάγκη ο οδυνηρός συμβιβασμός (κάτι άλλωστε που διατυμπανίζει εκ των προτέρων). Υπάρχει δε το σοβαρό ενδεχόμενο να τον παρουσιάσει ως επίτευγμα (χωρίς να αποκλείεται ένα νέο "νενικήκαμεν", παρόμοιο με αυτό που εκστόμισε ο Καραμανλής το 1959).
Συμπερασματικά, εκτός από το γεγονός ότι λόγω της ανεπάρκειας των ηγετών του Ελληνισμού το Κυπριακό έχει μετατραπεί από θέμα εισβολής και κατοχής σε θέμα διακοινοτικής διαμάχης, οι εχθροί του Ελληνισμού έχουν πετύχει να παρουσιάζεται η σκευωρία που στοχεύει στον οριστικό εξανδραποδισμό του Κυπριακού Ελληνισμού, ως λύτρωση και ως η "μοναδική ευκαιρία" για "λύση". Επανέρχονται δριμύτεροι έχοντας ως στόχο το "τελείωμα" του Κυπριακού, επενδύοντας στα δύο μεγάλα κόμματα (ΔΗ.ΣΥ. και Α.Κ.Ε.Λ.) και στην ψευδαίσθηση της "επανένωσης" μέσω μιας ρατσιστικής (και διαχωριστικής) Διζωνικής Ομοσπονδίας που καλλιεργήθηκε στον λαό.
Αυτού του είδους η κινητικότητα, δεν πρέπει να ενθουσιάζει. Θυμίζει την κινητικότητα που παρατηρείται στην αγορά σε περιόδους ξεπουλημάτων (όπου η χαμηλή τιμή είναι αυτή που προσελκύει το ενδιαφέρον - και την "έξτρα" κινητικότητα). Είναι κινητικότητα που εμπερικλείει τεράστιους εθνικούς κινδύνους. Συμμερίζομαι απόλυτα την εκφρασθείσα άποψη ότι η Κύπρος οδηγείται σαν θήραμα σε μια παγίδα και δύσκολα θα βρεθεί οδός διαφυγής.

Πανίκος Ελευθερίου
Άσσια - Κατεχόμενη Αμμόχωστος