Δημοψήφισμα για την μετανάστευση

του Χρήστου Χαρίτου μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του ΛΑ.Ο.Σ.

Μετανάστες στην πατρίδα τους έχουν καταντήσει οι Έλληνες όλο και περισσότερων περιοχών της Ελλάδος.

Όταν ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. Γιώργος Καρατζαφέρης ζήτησε την διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το απαράδεκτο νομοσχέδιο του ΠΑΣΟΚ για την χορήγηση της Ελληνικής ιθαγένειας στους - εκ των υστέρων - «νομιμοποιηθέντες» λαθρομετανάστες, συνάντησε την εχθρότητα και την άρνηση του πολιτικού κατεστημένου. Ακόμη και ο «κεντροδεξιός» τέως υπουργός της ΝΔ Σωτήρης Χατζηγάκης, σε ένα απίθανο άρθρο του στην Ελευθεροτυπία στις 13/1, καταφέρθηκε εναντίον του δημοψηφίσματος, χαρακτηρίζοντάς το «μετα-δημοκρατικό μόρφωμα»! Με τέτοιους «κεντροδεξιούς» στην Ελλάδα απορώ που δεν μας κυβερνά ακόμη ο κ. Αλαβάνος με την συνιστώσα «Ρόζα Λούξεμπουργκ».

Την απάντηση όμως του Ελληνικού λαού στους αρνητές του δημοψηφίσματος την έδωσε η δημοσκόπηση της Alco στο «Πρώτο Θέμα» στις 10/1, όπου το 52% των Ελλήνων ζητάει δημοψήφισμα για το μεταναστευτικό. Για όσους δεν το γνωρίζουν, το «Πρώτο Θέμα» δεν είναι «ακροδεξιά εφημερίδα», αλλά αποτελεί την κορωνίδα των εκδόσεων του κ. Μπόμπολα και στηρίζει ΠΑΣΟΚ, όπως και ο κ. Παναγόπουλος της Alco.

Το ίδιο και ο κ. Πρετεντέρης στο άρθρο του στο Βήμα στις 13/1: «Η γραμμή λύσης που τράβηξε η κυβέρνηση δύσκολα θα γίνει αποδεκτή από το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Έτσι όσοι αντιτίθενται στη λύση αυτή (μεταξύ τους και ο Σαμαράς και ο Καρατζαφέρης) κινδυνεύουν να συναντήσουν ένα ακροατήριο πολύ ευρύτερο από τη «βαθιά Δεξιά» που εκπροσωπούν». Για να καταλήξει: «Το πρόβλημα λοιπόν, δεν είναι αν ο Σαμαράς κάνει κολιγιά με τον Καρατζαφέρη - με γεια του, με χαρά του. Το πρόβλημα θα προκύψει αν καταφέρουν οι δυο τους να συμπορευτούν με την ελληνική κοινωνία».

Όταν η ΝΔ έφερε προς κύρωση στην βουλή την Συνθήκη της Λισσαβώνος, το ΠΑΣΟΚ και ο κ. Παπανδρέου ζήτησαν δημοψήφισμα, πρόταση που συζητήθηκε τον Ιούνιο του 2008 στην ολομέλεια της Βουλής. Υπέρ του δημοψηφίσματος τότε τάχθηκε και ο ΛΑ.Ο.Σ., διότι εμείς πιστεύουμε ότι σε μείζονος σημασίας πολιτικά θέματα πρέπει να τοποθετείται άμεσα ο λαός και όχι να νοθεύεται η βούλησή του με κοινοβουλευτικά τερτίπια.

Πόσω μάλλον τώρα, που επιχειρείται η εθνολογική αλλοίωση της Ελλάδος, με την ετσιθελική εισαγωγή εκατοντάδων χιλιάδων αλλοδαπών, οι οποίοι θα «βαπτισθούν» με τυπικά κριτήρια «Έλληνες», για να ικανοποιηθούν οι διεθνιστικές ψυχώσεις της Αριστεράς και οι καιροσκοπικές επιδιώξεις του ΠΑΣΟΚ. Διότι όλοι αυτοί θα ψηφίσουν μαζικά ΠΑΣΟΚ στις κάλπες, μόνο ηλίθιοι και πνευματικώς ευνουχισμένοι μπορούν να πιστεύουν κάτι διαφορετικό.

Ο κ. Σαμαράς περίμενε ένα μήνα μέχρι να πάρει κάποια θέση. Κρίμα για όσους τον εξέλεξαν πρόεδρο της Ν.Δ., περιμένοντας μία δεξιά αναγέννηση. Όλα τα θαύματα σε αυτή την χώρα διαρκούν 3 ημέρες. Θα πρέπει όλοι στην Ρηγίλλης να αντιληφθούν την κρισιμότητα της καταστάσεως, καθώς διακυβεύεται πλέον η εθνική μας υπόσταση. Διότι πράγματι κ. Σαμαρά είμαστε έθνος και λαός και όχι «πληθυσμός». Αυτό όμως είναι και η «κόκκινη γραμμή» απέναντι στο νεοταξικό ΠΑΣΟΚ. Δεν σας ζητάμε να γίνεται «ουρά του ΛΑ.Ο.Σ.», αλλά να ταχθείτε καθαρά και με σαφήνεια με τις εθνικές δυνάμεις. Διαβάστε ξανά την κατάληξη του άρθρου του κ. Πρετεντέρη για να καταλάβετε τι φοβούνται στο ΠΑΣΟΚ.

ΥΓ. Για όσους ακόμη υπνοβατούν, να δουν στο επίσημο Associated Press of Pakistan τις ευχαριστίες του Πακιστανού πρωθυπουργού Yusuf Gilani στον Έλληνα πρέσβη Δημήτριο Δόλλη, για την χορήγηση της Ελληνικής Ιθαγένειας και δικαιώματος ψήφου στους εν Ελλάδι Πακιστανούς. Τα χειρότερα έπονται.

---

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 19ης Ιανουαρίου 2010 της εφημερίδας Εν Πειραιεί.

To PASOK και οι μετανάστες

του Χρήστου Χαρίτου μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του ΛΑ.Ο.Σ.

Η προτεραιότητα και η βιασύνη με την οποία ο Γιώργος Παπανδρέου και η κυβέρνηση φέρνει προς ψήφιση την αλλαγή ουσιαστικώς του Κώδικα Ιθαγενείας, βάσει του οποίου θα αποκτούν πλέον υπηκοότητα και πολιτικά δικαιώματα οι μετανάστες στην Ελλάδα, αναδεικνύει τον νεοταξικό χαρακτήρα του ΠΑΣΟΚ. Η Ελλάς πλέον μετατρέπεται σε ένα «πρώην έθνος», χάνοντας οριστικά τα εθνικά, πολιτιστικά και θρησκευτικά της χαρακτηριστικά. Το να είσαι τώρα Έλληνας δεν είναι θέμα καταγωγής, δεν σημαίνει ότι είσαι μέτοχος μίας αδιάσπαστης ιστορικής και πολιτιστικής αλυσίδος, ότι μετέχεις σε μία «κοινότητα πεπρωμένου», αλλά μετατρέπεται σε μία απλή νομική τυπικότητα. Είτε ότι απλώς γεννήθηκες στην Ελλάδα, είτε ότι φοίτησες λίγα χρόνια στα σχολεία της. So what, όπως θα έλεγε η κ. Διαμαντοπούλου.

Η αλλαγή του «δικαίου του αίματος» σε «δίκαιο του εδάφους» σηματοδοτεί το τέλος του Ελληνικού έθνους και την μετατροπή του σε «πληθυσμό», θα γίνουμε οι Ινδιάνοι του 21ου αιώνος. Από μία χώρα μονο-εθνική, μονο-πολιτιστική και μονο-θρησκευτική εδώ και χιλιάδες χρόνια, θα γίνουμε μία «σημαία ευκαιρίας» για τον κάθε αλλοδαπό που ήρθε παράνομα στην Ελλάδα, επιβραβεύοντάς τον τώρα με υπηκοότητα και πολιτικά δικαιώματα! Ο εποικισμός που έχει υποστεί η πατρίδα μας τα τελευταία 20 χρόνια από την ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση αλλοιώνει επικίνδυνα την εθνική μας υπόσταση. Αυτό ή θα το αντιμετωπίσουμε σοβαρά, ή θα μας πνίξει, πολύ πριν το δημόσιο χρέος. Διότι το Ελληνικό έθνος έχει επιζήσει από οικονομικές χρεωκοπίες, από την εισβολή όμως 1,5-2 εκατ. μεταναστών δεν υπάρχει διέξοδο διαφυγής.

Το μόνο κόμμα που αντέδρασε σε αυτές τις άθλιες μεθοδεύσεις του ΠΑΣΟΚ/PASOK είναι ο ΛΑ.Ο.Σ. και ο Γιώργος Καρατζαφέρης. Εμείς δηλώσαμε απερίφραστα ότι είμαστε κατά αυτών των ρυθμίσεων και ζητάμε την διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Δεν μπορεί το ΠΑΣΟΚ να προχωρήσει σε τέτοιες θεμελιακές αλλαγές χωρίς την σύμφωνη γνώμη των Ελλήνων. Όταν πριν 1 μήνα, στην έρευνα της Κάππα Research, το 52% βλέπει τους μετανάστες ως «εθνική απειλή». Η Αριστερά με την σειρά της τάσσεται υπέρ, δέσμια των διεθνιστικών της ψυχώσεων. Στην θέση του γηγενούς προλεταριάτου βάζει τώρα τους μετανάστες και ψυχανεμίζεται νέες «επαναστάσεις».

Η θέση του Αντώνη Σαμαρά και της ΝΔ. είναι προς το παρόν έωλη. Λέει απλώς ότι οι ρυθμίσεις του ΠΑΣΟΚ είναι πολύ ευνοϊκές για τους μετανάστες, χωρίς όμως να θέτει τα τεράστια εθνικά και πολιτιστικά ζητήματα που ανακύπτουν. Είναι δεδομένο ότι ο κ. Σαμαράς προσπαθεί να κερδίσει χρόνο. Μόνο που δεν υπάρχει διαθέσιμος χρόνος ούτε για τον κ. Σαμαρά, ούτε για την Ελλάδα. Σήμερα πρέπει να ορθωθεί ένα τείχος απέναντι στο ΠΑΣΟΚ και την μεταναστευτική πολιτική του. Πριν γίνουμε εμείς οι ίδιοι μετανάστες στην πατρίδα μας. Πριν γίνει η Ελλάς μία πολυφυλετική Βαβέλ, χωρίς εθνική και πολιτιστική ταυτότητα.

Σε αυτή την μάχη θα πρέπει να λάβουμε όλοι θέση. Ή με την Ελλάδα και τους Έλληνες, ή με το μεταλλαγμένο νεοταξικό PASOK. Ή θα υπερασπισθούμε την διαχρονική διαδρομή του Ελληνικού έθνους, ή θα γίνουμε οι νεκροθάφτες του και θα μας οικτίρουν οι μελλοντικές γενεές. Δεν υπάρχει ενδιάμεση στάση. Πρέπει να σταματήσουμε τον Γ.Παπανδρέου και το PASOK. Τελευταίο ανάχωμα, το Ελληνικό Σύνταγμα (άρθρο 120): «Η αφοσίωση στην Πατρίδα και την Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων», ο πατριωτισμός των Ελλήνων. Θα μας βρουν απέναντί τους!

---

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 5ης Ιανουαρίου 2010 της εφημερίδας Εν Πειραιεί.

Η Ορθοδοξία και ο Παπισμός

του Χρήστου Χαρίτου
μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του ΛΑ.Ο.Σ.



Με το πέρας των εκλογών διάβασα το βιβλίο του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ «Αι Αιρέσεις του Παπισμού», το οποίο αποτελεί μία πλήρη ιστορική και δογματική καταγραφή των διαφορών της Ορθοδοξίας με την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία. Για εμάς τους λαϊκούς που δεν έχουμε μία σαφή εικόνα αυτών των διαφορών, το βιβλίο αυτό είναι μία μεγάλη ευκαιρία για να μάθουμε και να εμβαθύνουμε στα θέματα που επισημοποιήθηκαν με το Σχίσμα του 1054.

Το βιβλίο του Σεβασμιότατου επεξηγεί με ευκρίνεια το συνοδικό-δημοκρατικό σύστημα της Ορθοδόξου Εκκλησίας έναντι της Παπικής. Αυτό δεν είναι ένα απλό διαδικαστικό ζήτημα, αλλά σχετίζεται με το ότι η Αλήθεια της Πίστεως ενυπάρχει εις την Εκκλησία ως Σώμα με κεφαλή τον Χριστό και όχι στην ανθρώπινη εξουσία του Πάπα. Τέτοια δε προσωποπαγής εξουσία δεν απορρέει ούτε από την Καινή Διαθήκη, ούτε από την πατερική παράδοση. Αξίζει να διαβαστεί το κεφάλαιο που αναφέρει τον τρόπο με τον οποίο ο Παπισμός ιδεολογικοποίησε και διαστρέβλωσε την παρουσία του Αποστόλου Πέτρου στην Ρώμη προκειμένου να αυτοαναγορευθεί σε «πρώτη Εκκλησία».

Στην συνέχεια του βιβλίου εξιστορείται το Σχίσμα ως μία ιμπεριαλιστική επέμβαση των Λατίνων προκειμένου να επιβάλουν τα πρωτεία της Ρώμης, καθώς και η προσπάθεια αλώσεως της Ορθοδοξίας με την σύνοδο της Φλωρεντίας το 1439, η οποία προσέκρουσε στην πεισματική άρνηση του Μάρκου του Ευγενικού. Αυτό δείχνει ότι ένας μόνος άνθρωπος μπορεί να αναλάβει ένα τεράστιο πνευματικό βάρος, αρκεί να διαθέτει πίστη, θέληση και καθαρή καρδιά.

Στο τέλος του βιβλίου, ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Πειραιώς καταγράφει όλες τις μεγάλες δογματικές διαφορές με την παπική εκκλησία: το filioque, το οποίο επιφέρει σύγχυση και αλλοίωση στην τρισυπόστατη φύση του Θεού, την άσπιλο σύλληψη της Θεοτόκου, στον τρόπο του βαπτίσματος, στην Θεία Κοινωνία (οι καθολικοί δεν λαμβάνουν αίμα Χριστού παρά μόνο σώμα), τα άζυμα, το ευχέλαιο, την αγαμία του κλήρου, την άρνηση της Θείας Ευχαριστίας στα καθολικά παιδιά έως 7 ετών.

Είναι πραγματικά πολύ μεγάλος ο κατάλογος των δογματικών διαφορών με την Παπική εκκλησία, διαφορές που είναι μεγίστης σημασίας, όπως είναι το filioque, το βάπτισμα και η Θεία Κοινωνία. Προφανώς, για όσους δεν ζουν μέσα στο Σώμα της Εκκλησίας αυτά είναι λεπτομέρειες. Για όσους δε εμφορούνται και από τις οικουμενιστικές διδαχές ενός θρησκευτικού συγκρητισμού όλα αυτά είναι πταίσματα. Για την Ορθοδοξία όμως αυτά είναι ζητήματα ουσίας που έχουν να κάνουν με την λατρεία του Θεού και την αληθινή Του υπόσταση.

Διαβάζοντας το βιβλίο του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ο κάθε καλόπιστος αναγνώστης καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα: ότι η Ορθοδοξία αποτελεί την μόνη Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Ότι οι Έλληνες με την γλώσσα τους και το πνεύμα τους διέσωσαν την αληθινή Πίστη. Σε μία εποχή πνευματικής απαξιώσεως κάθε αλήθειας και πτώσεως του ανθρώπου σε μία ατέρμονη χοϊκότητα, το βιβλίο του Σεβασμιότατου έρχεται να ξυπνήσει τις συνειδήσεις μας από τον λήθαργο. Όσο είναι ακόμη καιρός, όσο υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που άνω θρώσκουν.


Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 20ης Οκτωβρίου 2009 της εφημερίδας Εν Πειραιεί.

60 χρόνια από τον Γράμμο

του Χρήστου Χαρίτου
μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του ΛΑ.Ο.Σ.


Συμπληρώνονται 60 χρόνια από την νίκη του Ελληνικού στρατού επί του ΔΣΕ στον Γράμμο. Με την ύψωση της Ελληνικής σημαίας στο ύψωμα Κάμενικ στον Γράμμο, στις 29 Αυγούστου 1949, έληξε επισήμως ο ανταρτοπόλεμος. Δεν θα σταθώ εδώ στο χρονικό αυτού του πολέμου. Ούτε στις εγκληματικές πράξεις του ΚΚΕ, που προτίμησε να σκοτώσει τους χωροφύλακες στο Λιτόχωρο, αντί να συμμετάσχει στις βουλευτικές εκλογές που έγιναν στις 31 Μαρτίου 1946. Αν η κομμουνιστική Αριστερά είχε επιλέξει την ομαλή συμμετοχή στον κοινοβουλευτικό βίο της χώρας, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα και για αυτή και για την Ελλάδα.

Διότι η Ελλάς εξήλθε στο πλευρό των νικητών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και αντί να διεκδικήσουμε τα ιστορικά δικαιώματα του Ελληνισμού σε Κύπρο και Βόρειο Ήπειρο, ως οφείλαμε, έπρεπε να κυνηγάμε τους αντάρτες του Μάρκου και του Ζαχαριάδη. Όπως και έπρεπε να βρούμε τα 28.000 Ελληνόπουλα που είχε στείλει ο ΔΣΕ στις «σοσιαλιστικές δημοκρατίες», για να τα γυρίσουμε πίσω στις μητέρες τους.

«Η Δεξιά δεν σκοτώθηκε στον Γράμμο για την ελευθερία διακινήσεως κεφαλαίων. Σκοτώθηκε για την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδος και την ελληνικότητα της Μακεδονίας» είχε δηλώσει στην παρουσίαση του βιβλίο μου στην Αθήνα ο καλός φίλος Ηλίας Πολατίδης, βουλευτής Σερρών του ΛΑ.Ο.Σ. Πόσο δίκιο έχει! Τελικά, 60 χρόνια από τον Γράμμο, τι έχει απομείνει από την ιδεολογία της Δεξιάς; Ο πατριωτισμός, η έμφυτη υπεράσπιση του Ελληνικού πολιτισμού και της ελευθερίας, η αντιμετώπιση της κοινωνίας ως ένα «εθνικό σώμα», η υπερηφάνεια της ιστορικής της διαδρομής, η θέληση να πολεμήσει για τις ιδέες της, που βρίσκονται όλα αυτά σήμερα; Γιατί, και από ποιους, εγκαταλείφθηκαν αυτές οι αξίες;

Αν παρακολουθήσει κανείς τον πολιτικό διάλογο στην Ελλάδα, θα ανακαλύψει ότι κανείς δεν μιλάει στο «όνομα της Δεξιάς», κανείς δεν τοποθετείται ως δεξιός. Στην Ελλάδα είναι όλοι από κεντρώοι έως ... ακροαριστεροί! Όλη η κομματική ιεραρχία της Νέας Δημοκρατίας αυτοσυστήνεται «φιλελεύθερη». Αν πεις κάποιον από αυτούς «δεξιό» θα σε μηνύσει για «εξύβριση»! Οι δεξιοί στην ΝΔ έχουν τον ρόλο του υποζυγίου, κοινώς γαϊδούρια. Κουβαλάνε στις πλάτες τους τις φιλοδοξίες των ακολούθων του Καραμανλή και του Μητσοτάκη. Και όταν ξυπνήσει κάποιος δεξιός και ψηφίσει τον ΛΑ.Ο.Σ., τότε εγκαλείται διότι εγκατέλειψε την «παράταξη». Παράταξη που θυμούνται μόνο όταν χάνουν ψήφους.

Πριν λίγο καιρό ήμουν στο Κανάλι 10 με τον πρώην βουλευτή της ΝΔ κ. Κωστόπουλο. Όταν τον ρώτησα γιατί η ΝΔ μείωσε την θητεία από 12 μήνες σε 9, μου απήντησε ότι «αυτό ήταν κοινωνικό αίτημα»! Όταν του ανέφερα ότι αυτά τα ωραία τα λέει μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ, μου είπε να μην ανησυχώ, διότι «δεν υπάρχει περίπτωση πολέμου με την Τουρκία»! Ε, τότε του λέω, να καταργήσουμε τον στρατό στο σύνολό του, όχι να περιορισθούμε στην μείωση της θητείας. Το αναφέρω, για να δείξω ως ένα ελάχιστο παράδειγμα, την ιδεολογική αποσύνθεση της ΝΔ σε όλα τα επίπεδα.

Η Ελληνική Δεξιά πριν 60 χρόνια είχε την πίστη και την θέληση να υψώσει την Ελληνική σημαία στον Γράμμο. Μάτωσε για αυτό, άφησε εκατοντάδες νεκρούς στις αφιλόξενες πλαγιές του. Το έθνος όμως ήταν πάνω απ’ όλα. Σήμερα θα πρέπει να βρούμε ξανά αυτή την πίστη και αυτή την θέληση. Η Ελληνική Δεξιά πρέπει να επανιδρυθεί, με πυξίδα τις ιδεολογικές και ιστορικές της παρακαταθήκες. Όπως λέει ο μεγάλος δεξιός διανοούμενος Alain de Benoist «το να μένεις πιστός στις προδομένες ιδέες, σημαίνει να μένεις πιστός στην θέση εκείνων που πρόδωσαν».


Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 29ης Αυγούστου 2009 της εφημερίδας Ελεύθερος Κόσμος

Πηγη: Ελληνικες γραμμες

Η Εθνική Δεξιά και η Κεντροδεξιά

του Χρήστου Χαρίτου
μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του ΛΑ.Ο.Σ.


Η συζήτηση περί Κεντροδεξιάς παρατάξεως και κυβερνήσεως, το τι περιλαμβάνει η Δεξιά ιστορικά, ιδεολογικά και κοινωνικά, έχει ανοίξει με ιδιαίτερο ενδιαφέρον εδώ και εβδομάδες. Ο βουλευτής της Ν.Δ. κ. Μανώλης έφθασε στο σημείο να προτείνει το εγχείρημα Μπερλουσκόνι, να ενταχθούν όλοι σε ένα νέο κεντροδεξιό κόμμα. Όλα αυτά βεβαίως μετά την μεγάλη επιτυχία του ΛΑ.Ο.Σ. στις ευρωεκλογές και την συνεχή πίεση που ασκεί ο Γιώργος Καρατζαφέρης στον κ. Καραμανλή και την Ν.Δ.

Ας ανοίξουμε την συζήτηση. Ο ΛΑ.Ο.Σ. είναι ένα κόμμα που κινείται στους άξονες της Εθνικής Δεξιάς. Προτάσσει μία πατριωτική και κοινωνική πολιτική ατζέντα, η οποία συγκρούεται και με τον φιλελευθερισμό και με τις ιδεοληψίες της Αριστεράς. Στην πολιτική γεωγραφία όμως εντάσσεται στην πολιτική «οικογένεια» της ελληνικής Δεξιάς και αυτό για εμένα δεν είναι αρνητικό ή πρόβλημα. Στον ίδιο χώρο πολιτικά βρίσκεται και η Ν.Δ., έστω και αν εκφράζει τον φιλελεύθερο «μεσαίο χώρο», διότι ο κύριος όγκος των ψηφοφόρων της είναι δεξιοί και συντηρητικοί. Υπάρχει λοιπόν μία ευρύτερη Δεξιά παράταξη που έχει σήμερα 2 πολιτικές εκφράσεις: τον ΛΑ.Ο.Σ. και την Ν.Δ.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο ΛΑ.Ο.Σ. και η Ν.Δ. λένε τα ίδια πράγματα, ασπάζονται τις ίδιες ιδεολογικές αρχές και έχουν τις ίδιες πολιτικές προτεραιότητες. Οι διαφορές του ΛΑ.Ο.Σ. με την Ν.Δ. είναι σε πολλά θέματα σημαντικές και δισεπίλυτες. Τοποθετούνται όμως με διαφορετικό τρόπο στον ίδιο ιστορικά πολιτικό χώρο. Κάτι αντίστοιχο δεν συμβαίνει και στο άλλο στρατόπεδο; Στην Αριστερά τοποθετούνται το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ. Το γεγονός ότι το ΚΚΕ θέλει να κρατάει μόνο για τον εαυτό του αυτό τον τίτλο δεν αλλάζει τα δεδομένα, διότι οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και πολλοί του ΠΑΣΟΚ, νιώθουν ότι ανήκουν στην Αριστερά.

Και θα συμφωνήσω με την παραδοχή της ευρωβουλευτού του ΛΑ.Ο.Σ. κ. Τζαβέλλα, στην συνέντευξή της στον «Ελεύθερο Κόσμο» στις 30 Μαΐου, ότι «η Κεντροδεξιά περιλαμβάνει από το κέντρο του Στέφανου Μάνου έως την Άκρα Δεξιά». Όπως η Αριστερά ξεκινάει από την σοσιαλδημοκρατία του ΠΑΣΟΚ και φθάνει στην μαοϊκή συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ (ΚΟΕ). Προφανώς, το άνοιγμα από την μία άκρη έως την άλλη είναι μεγάλο και πολλοί μπορεί να αρνηθούν την ίδια ταυτότητα σε άλλα μέρη της παρατάξεώς τους, αλλά αυτά συμβαίνουν στην πολιτική. Προκειμένου να δούμε με ποιους θα πάμε και ποιους θα αφήσουμε χρειάζεται να συζητήσουμε δημοσίως τις ιδεολογικές και πολιτικές μας θέσεις. Και ενδεχομένως εκεί να χρειασθεί να ξεβολευτούμε όλοι από τις εύκολες και αφοριστικές μας επιλογές.

Δύο είναι τα κρίσιμα θέματα για εμένα, όσον αφορά τον ΛΑ.Ο.Σ. Πρώτον, να διαφυλάξουμε την κομματική-πολιτική μας αυτονομία. Αυτό δεν είναι διαπραγματεύσιμο, το είπε και ο πρόεδρος, διότι αλλιώς ακυρώνουμε την πολιτική μας παρουσία. Δεύτερον, κάθε συζήτηση για κυβερνητική σύμπλευση με την Ν.Δ. πρέπει να στηρίζεται σε προγραμματική βάση. Η οποία θα είναι διατυπωμένη σε ένα πολιτικό «οδικό χάρτη», θα είναι δημοσιοποιημένη και επεξηγημένη στον ελληνικό λαό.

Η δύναμη του Γιώργου Καρατζαφέρη και της κοινοβουλευτικής μας ομάδος είναι οι 370.000 Έλληνες που ψήφισαν ΛΑ.Ο.Σ. στις εκλογές. Είναι η δέσμευσή μας στην ρήξη και την ανατροπή, είναι ο «πατριωτικός μας παρεμβατισμός». Καταφέραμε με την ηγεσία του Γ.Καρατζαφέρη να πετύχουμε πολλά μέσα σε λίγα χρόνια. Συνεχίζουμε σήμερα ακόμη δυνατότεροι. Με τους Έλληνες για την Ελλάδα.


Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 27ης Ιουνίου 2009 της εφημερίδας Ελεύθερος Κόσμος.

Ο Χρήστος Χαρίτος στην έκθεση βιβλίου στον Πειραιά

Οι εκδόσεις «Πελασγός» σας προσκαλούν την Παρασκευή 26 Ιουνίου στις 8:00 μ.μ. στην έκθεση βιβλίου στο Πασαλιμάνι (περίπτερο 75), όπου ο Χρήστος Χαρίτος, πολιτευτής Α’ Πειραιώς του ΛΑ.Ο.Σ., θα υπογράφει το βιβλίο του «Ριζοσπαστική Δεξιά».

Μνημονεύετε Γιώργο Καρατζαφέρη

του Χρήστου Χαρίτου
μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του ΛΑ.Ο.Σ.

«Μηδενική ανοχή στους λαθρομετανάστες από τον Γιώργο Παπανδρέου» έγραφαν «Τα Νέα» στις 12 Ιουνίου. «Η κ. Μπακογιάννη έδωσε το ΟΚ να απελαθούν οι πρώτοι Πακιστανοί λαθρομετανάστες» έγραψε «Η Χώρα» στις 11 Ιουνίου. Την ίδια ημέρα, ο κ. Χρυσοχοΐδης δήλωσε στο Mega ότι «αν δεν πάρουμε μέτρα κατά της λαθρομετανάστευσης θα χυθεί αίμα»! Αν δεν ζούσαμε όλα αυτά τα χρόνια στην Ελλάδα, θα νομίζαμε ότι μόλις σήμερα προέκυψε το πρόβλημα της λαθρομεταναστεύσεως και για αυτό το πολιτικό σύστημα προσπαθεί να λάβει άμεσα μέτρα αντιμετωπίσεώς του. Τέτοια προνοητικότης!

Αν δεν κάνω όμως λάθος, έως τις 8 Ιουνίου 2009 ο κ. Παυλόπουλος δημοσίως «ευχαριστούσε τους μετανάστες που επέλεξαν την Ελλάδα», έλεγε ότι «θα γονιμοποιήσουν τον πολιτισμό μας» (!), διέθετε μέσω του υπουργείου του εκατομμύρια ευρώ σε προγράμματα «κατά του ρατσισμού». Ο δε κ. Παπανδρέου μιλούσε υπέρ των μαζικών πολιτογραφήσεων των εν Ελλάδι μεταναστών, λέγοντας ότι και ο ίδιος «υπήρξε μετανάστης στην ζωή του». Και όλοι μαζί συνηγορούσαν υπέρ της πολυπολιτισμικής Ελλάδος, διαλύοντας κάθε εθνική ομοιογένεια.

Για να επαναλάβω το ερώτημα του Γιάννη Πρετεντέρη στο Mega και «Το Βήμα», τι άλλαξε από τις 8 Ιουνίου και ανακάλυψαν όλοι ότι η Ελλάς υφίσταται τεράστιο πρόβλημα μεταναστών και ότι γκετοποιούνται δεκάδες συνοικίες των Αθηνών; Η απάντηση είναι οι ψήφοι και το ποσοστό του ΛΑ.Ο.Σ. Ότι ο ΛΑ.Ο.Σ. έλαβε 370.000 ψήφους, 100.000 παραπάνω από τις βουλευτικές, βγήκε τρίτο κόμμα σε 22 νομούς της Ελλάδος, ενώ τα ποσοστά μας σε Άγιο Παντελεήμονα, Μεταξουργείο και Ομόνοια κυμαίνονται μεταξύ 13-20%. Αυτό τους πείραξε, ότι χάνουν ψήφους! Μην έχετε καμία αυταπάτη. Δεν ενδιαφέρονται για τα χάλια της Ελλάδος, της Αθήνας και του Πειραιώς από τους μετανάστες. Τους νοιάζει ότι το εκλογικό σώμα στρέφει την πλάτη σε Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ και ψηφίζει το Πατριωτικό Κίνημα.

Μην πιστεύετε βεβαίως ότι ο κ. Καραμανλής ξύπνησε από τον λήθαργο της 6ετούς πρωθυπουργίας του και αποφάσισε να γίνει Σαρκοζί ή Μπερλουσκόνι. Τέτοια θαύματα δεν γίνονται. Διότι οι Σαρκοζί και Μπερλουσκόνι έχουν ισχυρές δεξιές ιδεολογικές πεποιθήσεις, υπερασπίζονται μία εθνική πολιτική και κτυπούν ανελέητα τις αριστερές ιδεοληψίες. Η Ν.Δ. από την ίδρυσή της και ο κ. Καραμανλής έχουν απίστευτα φοβικά σύνδρομα έναντι της αριστεράς. Για αυτό μην περιμένουμε πολλά πράγματα, μόλις σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας.

Έστω και έτσι όμως, θα πρέπει να ευχαριστήσουμε τον Γιώργο Καρατζαφέρη που επέβαλε στον δημόσιο διάλογο το πρόβλημα της μεταναστεύσεως. Χωρίς τον Γ.Καρατζαφέρη και τον ΛΑ.Ο.Σ. η κυβέρνηση θα συνέχιζε τον μακάριο ύπνο της και το ΠΑΣΟΚ θα μιλούσε για τα αγαθά του πολυπολιτισμού. Σήμερα, όλοι αντιλαμβάνονται την μετανάστευση ως πρόβλημα, ότι προέχει η προστασία της εθνικής ομοιογένειας, ότι χωρίς εθνική συνοχή δεν υπάρχει κοινωνική συνοχή. Να δείτε όταν τα ποσοστά του ΛΑ.Ο.Σ. γίνουν διψήφια, πόσες άλλες «ανακαλύψεις» θα γίνουν από το πολιτικό κατεστημένο. Η δύναμή μας εδράζεται στην ψήφο μας. Για αυτό και η ψήφος στον ΛΑ.Ο.Σ. είναι μία χρήσιμη ψήφος για την Ελλάδα και τους Έλληνες.

Υ.Γ. Αξίζουν συγχαρητήρια στον κ. Βασίλη Κορκίδη και τον Εμπορικό Σύλλογο Πειραιώς για τις επισημάνσεις τους για τα προβλήματα που δημιουργεί η λαθρομετανάστευση στον Πειραιά. Δεν πρέπει να αφήσουμε την πόλη μας να γίνει Καλκούτα. Και αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουν όλοι πλέον, ο κ. Φασούλας, ο κ. Μίχας, η περιφέρεια, τα επιμελητήρια. Το απόστημα της συνωμοσίας της σιωπής επιτέλους έσπασε.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της
20ης Ιουνίου 2009 της εφημερίδας Ελεύθερος Κόσμος.

Ο ΛΑ.Ο.Σ. και ο Τρίτος Πόλος

του Χρήστου Χαρίτου
μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του ΛΑ.Ο.Σ.

Οι ευρωεκλογές είχαν πολλαπλά μηνύματα σε διάφορες κατευθύνσεις. Πρώτον, ηττήθηκε προσωπικώς ο κ. Καραμανλής και όχι μόνο η Ν.Δ. Ο πρωθυπουργός είχε αναγορευθεί ως το δυνατό όπλο της Ν.Δ., προβλήθηκε στην τηλεοπτική εκστρατεία ως «η λύση απέναντι στον λαϊκισμό του ΠΑΣΟΚ» και ηττήθηκε με 4,4%. Δεύτερον, ο ΛΑ.Ο.Σ. όχι μόνο έλαβε 7,2%, νικώντας κατά κράτος τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά έλαβε +100.000 ψήφους περισσότερους από τις βουλευτικές εκλογές του 2007, το μόνο κόμμα που το πέτυχε αυτό, όντας πλέον τρίτο κόμμα σε 22 νομούς της Ελλάδος! Μεταξύ των οποίων και η Α’ Πειραιώς (8.400 ψήφους ο ΛΑ.Ο.Σ., 8.100 το ΚΚΕ, 5.000 ο ΣΥΡΙΖΑ).

Τρίτον, τα αποτελέσματα ανασυνθέτουν την ευρύτερη Δεξιά. Στις εκλογές του 2007 η αναλογία ψηφοφόρων Ν.Δ.-ΛΑ.Ο.Σ. ήταν 11:1, σήμερα έγινε 5:1. Αυτό αποδεικνύει ότι ο ΛΑ.Ο.Σ., μεταξύ άλλων, γίνεται συνεχώς ο φυσικός χώρος υποδοχής των δεξιών ψηφοφόρων. Τέταρτον, ο λαός έδειξε με την ψήφο του ότι τον ενδιαφέρει να τεθεί στον δημόσιο διάλογο και να δοθεί λύση στην λαθρομετανάστευση, την δημόσια τάξη και την εγκληματικότητα. Όπως είπε ο Μάκης Βορίδης «όποιος αγνοεί την κοινωνική πραγματικότητα υφίσταται τις συνέπειες». Πέμπτον, ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε τον κόπο του, καθώς πλήρωσε τον εξτρεμισμό των «νέων Δεκεμβριανών» και την ανοχή που δείχνει σε κάθε συμπεριφορά που προέρχεται από το αριστερό περιθώριο. Οι ακροαριστερές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ αποτελούν εμπόδιο σε κάθε προσπάθεια ανανεώσεως του αριστερού λόγου.

Ο ΛΑ.Ο.Σ. μετατρέπεται πλέον σε ένα διακριτό Τρίτο Πόλο απέναντι στον δικομματισμό και με την δυναμική που επιδεικνύει εμποδίζει την συγκρότηση κυβερνητικής πλειοψηφίας στις επόμενες εκλογές, τουλάχιστον όσον αφορά την Ν.Δ. Η ύπαρξη κεντροδεξιάς κυβερνήσεως στις επόμενες εκλογές περνάει μέσα από τον ΛΑΟ.Σ. και τον Γιώργο Καρατζαφέρη. Αυτό σημαίνει ότι η ιδεολογική και πολιτική ατζέντα του ΛΑ.Ο.Σ. στα εσωτερικά θέματα, την οικονομία και στην εξωτερική πολιτική μπαίνει στην συζήτηση και την δημόσια διαβούλευση. Με ότι αυτό σημαίνει στην πράξη.

Και εδώ φυσικά πρέπει να γίνει ειδική μνεία στον Γιώργο Καρατζαφέρη, που κατάφερε μέσα σε λίγα χρόνια να αναπτύξει ένα πατριωτικό κίνημα και να φέρει τις εθνικές ιδέες στο προσκήνιο της κοινωνίας, ανατρέποντας τις αριστερές μυθοπλασίες δεκαετιών. Και όπως είπε στις δηλώσεις του, «ανεβαίνουν τα ποσοστά, ανεβαίνουν και οι ευθύνες». Ο ΛΑ.Ο.Σ. είναι το μόνο κόμμα που δεν έχει τις δεσμεύσεις του δικομματισμού και τις αγκυλώσεις της Αριστεράς. Είναι το μόνο κόμμα που μπορεί να συνταιριάσει το εθνικό με το κοινωνικό, τον πατριωτισμό με την κοινωνική αλληλεγγύη.

Συνεχίζουμε με γνώμονα την υπεράσπιση του έθνους και του δημοσίου συμφέροντος. Είμαστε η λύση απέναντι στα αδιέξοδα του παλαιοκομματισμού, της οικογενειοκρατίας, της ήσσονος προσπάθειας, του αφελληνισμού. Το 2007 ήταν μία καλή αρχή. Σήμερα πετύχαμε τα καλύτερα εκλογικά μας ποσοστά έως τις επόμενες εκλογές. Αύριο ξημερώνει μία καινούρια ημέρα.

Οι ευρωεκλογές

του Χρήστου Χαρίτου
μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του ΛΑ.Ο.Σ.


Οι ευρωεκλογές έχουν την σημασία τους για όλο το πολιτικό σύστημα. Η Ν.Δ. θέλει να διαχειρισθεί την ήττα της με διαφορά μικρότερη των 3 μονάδων από το ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να μην κατηγορηθεί ως κυβέρνηση μειοψηφίας από την αξιωματική αντιπολίτευση. Το ΠΑΣΟΚ θέλει την μεγαλύτερη, το δυνατόν, νίκη, αν και ο κ. Παπανδρέου επιζητά δημοσίως «νίκη έστω και με μία ψήφο διαφορά». Η Αριστερά κινείται συνολικά σε ποσοστά του 12-14%, χωρίς περαιτέρω δυναμική, ενώ το ξεφούσκωμα του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί εγγύηση για την επάνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Οι Οικολόγοι εμφανίζουν δυναμική, αν και οι θέσεις τους στα εθνικά θέματα είναι παρόμοιες με αυτές του ΣΥΡΙΖΑ και λειτουργούν ως μαξιλαράκι αποσυμπιέσεως του συστήματος.

Ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός διεκδικεί με αξιώσεις την εκλογή 2 ευρωβουλευτών, παγιώνεται συνεχώς ως η εθνική αντιπολίτευση απέναντι στο πολιτικό κατεστημένο και αμφισβητεί στην πράξη την δυνατότητα σχηματισμού μονοκομματικής κυβερνήσεως στις επόμενες εκλογές, πιέζοντας συνεχώς από τα δεξιά την Ν.Δ. Υπό αυτό το πρίσμα, είναι σημαντικό να δούμε την πολιτική καταγραφή του ΛΑ.Ο.Σ. στις 7 Ιουνίου, ως πρόκριμα μελλοντικών εξελίξεων.

Και σε αυτές τις εκλογές τα μεγάλα διακυβεύματα παραμένουν εκτός συζητήσεως. Τα προβλήματα της οικονομίας και το πώς θα μειωθεί ο αντιπαραγωγικός δημόσιος τομέας, η κατάρρευση της δημοσίας τάξεως, τι μέτρα θα λάβουμε κατά της λαθρομεταναστεύσεως, πως θα αναβαθμίσουμε τα πανεπιστήμια από τις αγκυλώσεις της Αριστεράς, όλα είναι εκτός της πολιτικής αντιπαραθέσεως. Η οποία επικεντρώνεται σε επουσιώδη θέματα, αν η κ. Γιαννάκου και ο κ. Παπακωνσταντίνου θα είναι υποψήφιοι στις βουλευτικές εκλογές.

Για άλλη μία φορά ο ελληνικός λαός καλείται να επιλέξει μεταξύ συνθημάτων και επικοινωνιακών τεχνικών. Αντί να συζητάμε το αν θα πρέπει η Τουρκία να γίνει μέλος της Ε.Ε., την σημασία και τον ρόλο του εθνικού κράτους στην Ε.Ε., συζητάμε αν το σύνθημα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» του κ. Παπανδρέου είναι ακραίο, ή αν τα παπαγαλάκια στο τηλεοπτικό μήνυμα της Ν.Δ. είναι ευρηματικά. Λες και απασχολούν κανένα Έλληνα αυτές οι πομφόλυγες.

Οι παθογένειες και τα προβλήματα της πατρίδος μας όμως περιμένουν λύσεις, ρήξεις και ανατροπές. Και αυτές μπορεί να τις εγγυηθεί μόνο ο πατριωτικός χώρος. Και μόνο προς αυτή την κατεύθυνση ο ΛΑ.Ο.Σ. θα κερδίζει συνεχώς σε αξιοπιστία, κτίζοντας το εκλογικό του σώμα με ιδεολογική και πολιτική συνέπεια. Είμαστε η λύση απέναντι στα αδιέξοδα του πολιτικού κατεστημένου.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 30ης Μαΐου 2009 της εφημερίδας Ελεύθερος Κόσμος.

Τα ανοικτά προβλήματα του Πειραιώς

του Χρήστου Χαρίτου
μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του ΛΑ.Ο.Σ.

Μπορεί οι επερχόμενες ευρωεκλογές να έχουν την σημασία τους, ο Πειραιάς όμως αντιμετωπίζει σειρά προβλημάτων, που χρονίζουν και ταλανίζουν την πόλη μας, πολλά για δεκαετίες. Ο Πειραιάς συρρικνώνεται, όχι μόνο δημογραφικά, αλλά πολιτιστικά, οικιστικά, οικονομικά. Παράλληλα, έχει παγιωθεί και ένα έλλειμμα τοπικής ηγεσίας, το οποίο επιτείνει ακόμη περισσότερο τα προβλήματα. Διότι παρά τους 6 βουλευτές, ο ένας δε πρώην πρωθυπουργός, τον δήμαρχο και τον νομάρχη, τους δεκάδες δημοτικούς και νομαρχιακούς συμβούλους, τους προέδρους και τα Δ.Σ. των επιστημονικών και επαγγελματικών ενώσεων, η πόλη μας παραμένει στο περιθώριο των εξελίξεων, ανακυκλώνοντας την γνωστή μοιρολατρία της.

Το Ναυτικό Μουσείο συνεχίζει να αντιμετωπίζει σημαντικά οικονομικά προβλήματα, ενώ η συσταθείσα από τον Δήμο προ ετών διαπαραταξιακή επιτροπή έχει ξεχασθεί. Την ίδια ώρα, η Αθηναϊκή τριήρης βρίσκεται στην κατοχή του δήμου Π. Φαλήρου, αντί να είναι στον Πειραιά. Το Αρχαιολογικό μουσείο φυτοζωεί, παρά τις άοκνες προσπάθειες των φίλων του μουσείου. Η ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων των αστικών πυλών έμεινε στα χαρτιά, ελπίζοντας μόνο στην παρουσία του Δημοτικού Θεάτρου. Για να ολοκληρωθεί η εικόνα παρακμής, έρχεται και η υποβάθμιση των πειραματικών σχολείων της πόλεως, με την μείωση των μαθητών και των τάξεων στην Ιωννίδιο και το Τζάνειο. Ανήκουστη και πρωτοφανή απόφαση, για την οποία οι βουλευτές και τα στελέχη της Ν.Δ. σιωπούν.

Στην οικονομία, οι ναυτιλιακές εταιρίες φεύγουν συνεχώς από τον Πειραιά, ο Πύργος παραμένει αναξιοποίητος, τα Ποσειδώνια πρέπει να επαναδιεκδικηθούν από την αρχή, η ΧΡΩΠΕΙ παραμένει εστία σκουπιδιών, αφού κανείς δεν θέλει να πάρει πρωτοβουλία για την αξιοποίησή της, ο ΟΣΕ θέλει να φτιάξει υπερτοπικό εμπορικό κέντρο στον σταθμό, εξαφανίζοντας κατ’ αυτό τον τρόπο την ανεξάρτητη εμπορική δραστηριότητα σε ακτίνα χιλιομέτρων. Οι μικροπωλητές κυνηγιούνται παράτυπα από τον δήμο, αφού για τα τριτοκοσμικά χάλια του παζαριού ευθύνονται οι κάθε λογής παράνομοι και όχι οι νόμιμοι κάτοχοι των 280 αδειών που χορήγησε η νομαρχία.

Η εγκληματικότητα και η παραβατικότητα έχει αυξηθεί ανησυχητικά, την ώρα που η υπογεγραμμένη συμφωνία συνεργασίας μεταξύ του δήμου Πειραιώς και της ΕΛ.ΑΣ. που είχε υπογραφεί μετά βαΐων και κλάδων, μεταξύ του τέως δημάρχου κ. Αγραπίδη και του κ. Βουλγαράκη, έμεινε στα χαρτιά, με ευθύνη του δήμου. Η δε δημοτική αστυνομία είναι μόνο για να κόβει κλήσεις και λειτουργεί ως φοροεισπρακτικός μηχανισμός, βολεύοντας φυσικά και πλήθος ημετέρων.

Υπάρχει δυνατότητα αντιστροφής της παρακμής; Υπάρχει τρόπος να συγκρατήσουμε τους Πειραιώτες στον Πειραιά, να δώσουμε λύσεις στις ναυτιλιακές εταιρίες, να υπερασπισθούμε τους ισχνούς ελεύθερους χώρους, να είμαστε αρωγοί στους πολιτιστικούς συλλόγους; Προφανώς και μπορούμε. Αλλά αυτό θέλει δουλειά και όχι ευχολόγια. Θέλει να ζεις και να μένεις στην πόλη, όχι να την εγκαταλείπεις στις 3 το μεσημέρι για να πας στην Γλυφάδα ή στα βόρεια προάστια.

Υ.Γ. Η Ν.Δ. κατεβαίνει στις ευρωεκλογές με επικεφαλής την κ. Γιαννάκου, γνωστή από το βιβλίο ιστορίας της κ. Ρεπούση. Οι ψηφοφόροι της Ν.Δ. την έστειλαν σπίτι της και ο κ. Καραμανλής την στέλνει στο Στρασβούργο. Να την χαίρονται. Θα μπορούσαν όμως να βάλουν τον καταξιωμένο Πειραιώτη κ. Κασσιμάτη σε εκλόγιμη θέση και όχι στην τελευταία τιμητική. Αλλά βέβαια που να βρεθεί χώρος, όταν προηγούνται τα «παιδιά» της κ. Μπακογιάννη, ο κ. Σκυλακάκης και ο κ. Κουμουτσάκος...
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 26ης Μαΐου 2009 της εβδομαδιαίας εφημερίδος Εν Πειραιεί.

Homo Nationalis και η μετα-μαρξιστική Αριστερά

του Χρήστου Χαρίτου
μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του ΛΑ.Ο.Σ.

Ζούμε στον αστερισμό της ιδεολογίας των «δικαιωμάτων του ανθρώπου», τα οποία έχουν αναχθεί σε μία νέα θεοκρατία, απέναντι στην οποία δεν μπορεί να ασκηθεί ουδεμία κριτική. Παράλληλα, έχουν εργαλειοποιηθεί, λειτουργούν δηλ. ως ένας μηχανισμός επιβολής και νομιμοποιήσεως διαφόρων πολιτικών, που λίγο έχουν να κάνουν με την προστασία τους. Στόχος είναι πάντοτε τα Ευρωπαϊκά έθνη, οι λευκοί Αμερικανοί (WASP), οι «κυρίαρχοι άνδρες» και «θύματα» οι μειονότητες, ο Τρίτος κόσμος, οι γυναίκες, οι ομοφυλόφιλοι.

Αυτή η κατηγοριοποίηση, ο συλλήβδην δηλ. χαρακτηρισμός κάποιων συλλογικών ταυτοτήτων ως «καλών» ή «κακών», αποτελεί γνώρισμα μίας ολοκληρωτικής ιδεολογίας, χαρακτηριστικό του κομμουνισμού. Αυτό το γεγονός όμως δεν αποτρέπει τους οπαδούς της ιδεολογίας των «δικαιωμάτων του ανθρώπου» να έχουν τον ίδιο τρόπο σκέψεως και να προσπαθούν πρώτα να εξοντώσουν ηθικά-ιδεολογικά τους αντιπάλους τους, όπως ακριβώς έκαναν οι κομμουνιστές με την εφεύρημα του «εχθρού του λαού». Όποιον κατέτασσαν στους «εχθρούς του λαού» κατέληγε στα γκούλαγκ.

Επειδή εγώ πιστεύω ότι ο «ανθρωπισμός» δεν είναι εφεύρεση του φιλελευθερισμού, πόσσω μάλλον του μαρξισμού, καθώς η έννοια και η αξία του ανθρώπινου προσώπου συναντάται τόσο στην Αρχαία Ελλάδα και Ρώμη, όσο και στον χριστιανισμό, είναι χρήσιμο να αποσαφηνίσουμε κάποιες έννοιες και να δώσουμε το στίγμα του δικού μας ανθρώπου, του Homo Nationalis, του «εθνικού ανθρώπου».

Ο Άνθρωπος ως Πρόσωπο

Ο άνθρωπος έχει μία υλική και μία οντολογική πλευρά. Η ανάγκη για τροφή, στέγη και γενικότερα η αυτοσυντήρηση, υπακούει προφανώς στην υλική πλευρά της ζωής. Παράλληλα όμως, ο ίδιος άνθρωπος θέτει ερωτήματα στην ζωή του για την ύπαρξη του Θεού, για τον ρόλο του να ανήκει σε ένα διακριτό εθνικό σύνολο, για το πώς ο εθνικός πολιτισμός που τον συνοδεύει από την γέννησή του προσδιόρισε και την στάση ζωής του και διαμόρφωσε τα προσωπικά αξιολογικά του κριτήρια. Μεταξύ υλικής και οντολογικής πλευράς υπάρχει και μία ενδιάμεση περιοχή, που σχετίζεται με το επάγγελμα και την κοινωνική θέση, την μόρφωση και την εκπαίδευση, που ανατροφοδοτεί και τις δύο πλευρές.

Ο Εθνικισμός και η Δεξιά αντιλαμβάνονται τον άνθρωπο στην ολότητά του. Με τις υλικές του ανάγκες, αλλά κυρίως ως «πρόσωπο», ως φορέα πολιτισμού και ιστορίας. Ο άνθρωπος δεν είναι βιολογικός οργανισμός, διότι τότε δεν θα διέφερε από τα ζώα. Ο άνθρωπος είναι «πρόσωπο» και αποκτάει πνευματική οντότητα – ταυτότητα μέσα από την αλληλεπίδραση του πολιτιστικού του περιβάλλοντος. Το οποίο με την σειρά του έχει εθνικά χαρακτηριστικά, όχι οικουμενικά. Τα έθνη δημιουργούν πολιτισμούς και οι άνθρωποι αναπτύσσουν την συνείδηση, τις αξίες και την μνήμη τους μέσα σε εθνικά περιβάλλοντα, σε οικείους πληθυσμούς, φυλετικά και πολιτιστικά.

Ο Φιλελευθερισμός και ο Μαρξισμός αντιθέτως, εστιάζονται στην υλική πλευρά του ανθρώπου. Ο μεν Φιλελευθερισμός αναπτύσσει μία αγνωστικιστική αντίληψη για τα αξιακά και ηθικά ζητήματα του ανθρώπου, για αυτό θέλει και την εξουσία ηθικά ουδέτερη απέναντι σε αυτά τα διακυβεύματα. Το κράτος δεν πρέπει να λαμβάνει θέση, να είναι ουδέτερο και άχρωμο και να περιορίζεται μόνο στην διασφάλιση των ατομικών-τυπικών δικαιωμάτων.

Ο Μαρξισμός με την σειρά του τοποθετείται αξιακά και ιδεολογικά, ερμηνεύοντας όμως την θρησκευτική πίστη και τον πατριωτισμό, κυρίαρχα γνωρίσματα της εποχής του, ως παράγωγα του καπιταλισμού, που εμποδίζουν την κοινωνική εξέλιξη και εξαπατούν την εργατική τάξη. Την ιδεολογική αδυναμία του Μαρξισμού να εξηγήσει το εθνικό φαινόμενο παραδέχθηκε με ειλικρίνεια ο Νίκος Πουλαντζάς: «Πρέπει να συνηθίσουμε σε τούτο το ολοφάνερο γεγονός: δεν υπάρχει μαρξιστική θεωρία του έθνους. Το να λέμε – παρά τις ζωηρές συζητήσεις πάνω σε τούτο το θέμα μέσα στο εργατικό κίνημα – ότι υπάρχει υποτίμηση από μέρους του μαρξισμού της εθνικής πραγματικότητας, είναι ακόμα παρά πολύ μακριά από την αλήθεια» («Το κράτος, η εξουσία, ο σοσιαλισμός»).

Αυτό όμως που δεν κατόρθωσε ο ιστορικός μαρξισμός, ανέλαβε να το πραγματώσει η μετα-μαρξιστική Αριστερά, μέσα από τους παραμορφωτικούς και ιδεοληπτικούς φακούς της. Ο ιστορικός μαρξισμός δεν κατάλαβε την φύση και την ουσία του έθνους. Η μετα-μαρξιστική Αριστερά όμως το κατάλαβε και για αυτό ανέλαβε να το αποδομήσει στην σκέψη και στην συνείδηση των ανθρώπων.

Ο Γκράμσι και η Σχολή της Φρανκφούρτης

Ο ιστορικός ηγέτης του ΚΚ Ιταλίας Αντόνιο Γκράμσι έθεσε το ζήτημα της «ιδεολογικής ηγεμονίας». Τον Γκράμσι τον απασχόλησε το γεγονός γιατί η Ιταλία έγινε φασιστική και όχι κομμουνιστική, γιατί η εργατική τάξη δεν επαναστάτησε πρώτη και ένα τμήμα της συμπορεύθηκε, ή ανέχθηκε, το φασιστικό καθεστώς.

Αυτό συνέβη κατά τον Γκράμσι, διότι η εργατική τάξη είχε γαλουχηθεί με τις «εθνικές αξίες» της αστικής τάξεως και της Καθολικής Εκκλησίας, για αυτό και δεν μπόρεσε να αναπτύξει μία επαναστατική συνείδηση, επιτρέποντας στον Φασισμό να κατακτήσει την εξουσία. Για να αλλάξει αυτό, ο Γκράμσι είπε ότι θα πρέπει το ΚΚ και η Αριστερά να κατακτήσουν πρώτα την «πολιτιστική εξουσία», τους «οργανικούς διανοουμένους», τους καθηγητές, τους συγγραφείς, τους δημοσιογράφους, όλους αυτούς που διαμορφώνουν την δημόσια σφαίρα στην πολιτική.

Αυτό ονομάσθηκε «ιδεολογική ηγεμονία». Η επικράτηση στον χώρο των ιδεών θα οδηγήσει στην πολιτική επικράτηση. Επειδή αυτή η θέση αντιστρατεύεται την υλιστική θεωρία του Μαρξισμού και αυτονομεί τις ιδέες από τις παραγωγικές σχέσεις, ονομάσθηκε και ως μετα-μαρξιστική. Στα «Τετράδια της φυλακής» γράφει χαρακτηριστικά: «Η υπεροχή μιας κοινωνικής ομάδας παίρνει δύο μορφές: κυριαρχία αλλά και πνευματική και ηθική διεύθυνση. Μία κοινωνική ομάδα κυριαρχεί πάνω σε εχθρικές ομάδες και είναι διευθύνουσα πάνω σε συγγενικές». Αυτή η «διεύθυνση» είναι παράγωγο της ιδεολογικής ηγεμονίας.

Ο Χορκχάϊμερ, ο Αντόρνο και η Σχολή της Φρανκφούρτης με την σειρά τους, ανέπτυξαν την «κριτική θεωρία», για να αποδείξουν ότι ο Καπιταλισμός μετατρέπει τις έννοιες στο ακριβώς αντίθετό τους: η δίκαια ανταλλαγή μετατρέπεται σε ακραία ανισότητα και κοινωνική αδικία, η ελεύθερη οικονομία σε κυριαρχία του μονοπωλίου, η διατήρηση της κοινωνικής ζωής στην πτώχευση των ανθρώπων. Η «κριτική θεωρία» θα αποδομούσε ιδεολογικά τον καπιταλισμό, ανοίγοντας τον δρόμο στον σοσιαλισμό.

Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν γράφει χαρακτηριστικά: «Η ζωή των εργατών βελτιώθηκε, αλλά η εξειδίκευση, η αύξηση της ανεργίας καθώς και η αποδημοσιοποίηση της κοινωνικής ζωής, με τη χρήση των νέων μέσων στην επικοινωνία των ανθρώπων, συνέβαλαν επίσης στη χωρική και ιεραρχική διάσπαση των εργατών, σε σημείο που η κυρίαρχη σε όλο τον προηγούμενο και στο πρώτο μισό του εικοστού αιώνα αντίφαση να εμφανίζεται αποδυναμωμένη, ενώ νέες κοινωνικές αντιφάσεις ήρθαν με οξύτητα στην επιφάνεια και ενέπνευσαν τον ακτιβισμό κοινωνικών κατηγοριών και δραστήριων οργανώσεων, όπως οι φεμινίστριες, οι άνεργοι, οι μετανάστες και οι αντιρατσιστικές οργανώσεις, οι φοιτητές, οι οικολογικές οργανώσεις».

Στα λόγια του Μπένγιαμιν φαίνεται ξεκάθαρα η απόγνωση των θεωρητικών του Μαρξισμού για την ενσωμάτωση της εργατικής τάξεως στο σύστημα και η ανάγκη αναζητήσεως άλλων κοινωνικών υποκειμένων, όπως οι μετανάστες και οι «αντι-ρατσιστές». Η Σχολή της Φρανκφούρτης έθεσε της βάσεις για αυτό που ονομάσθηκε «κοινωνική μηχανική» (social engineering), που σκοπό έχει την οντολογική μετάλλαξη του ανθρώπου, την αποκοπή του από την πατρίδα και τον πολιτισμό του, την αλλοτρίωση της συνειδήσεώς του, προκειμένου να χωρέσει στα πολυπολιτισμικά πειράματα της μετα-μαρξιστικής σκέψεως.

Πολιτικά, η Νέα Αριστερά του Μάη του ’68 βρήκε νέα «κοινωνικά υποκείμενα», στο πρόσωπο των σεξουαλικών μειονοτήτων, στους μετανάστες, στους πεφωτισμένους αριστερούς αστούς, που είχαν εναγκαλισθεί την μαρξιστική μεσσιανική ουτοπία. Τα απόνερα αυτής της Αριστεράς στην Ελλάδα τα συναντάμε στις εθνομηδενιστικές απόψεις της κ. Ρεπούση και του κ. Λιάκου, στο εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η επιστροφή του Homo Nationalis

Η σημερινή εποχή χαρακτηρίζεται από ένα εκρηκτικό μίγμα. Από την μία η οικονομική κρίση που επιτείνεται από την άκριτη Παγκοσμιοποίηση και από την άλλη η έλλειψη ενός αξιακού υποδείγματος, το οποίο θα επέτρεπε στους ανθρώπους και στην εξουσία να έχουν μία ηθική πυξίδα στην πολιτική και τις επιλογές τους. Ο σημερινός άνθρωπος συνθλίβεται οικονομικά και πνευματικά. Οι επιλογές είναι δύο: να χαθεί μέσα στην άβυσσο που διανοίγεται μπροστά του ή να βρει τον μίτο που οδηγεί στο φως.

Στο marketing και την διαφήμιση υπάρχει η φράση «think out of the box», σκέψου έξω από τα καθιερωμένα και χρησιμοποιείται όταν αντιλαμβανόμαστε ότι οι υπάρχουσες λύσεις δεν αντιμετωπίζουν τα προβλήματα και πρέπει να σκεφθούμε διαφορετικούς δρόμους. Νομίζω ότι βρισκόμαστε σε αυτό το στάδιο και κυρίως στην ανάγκη να οριοθετήσουμε ένα νέο «αξιακό υπόδειγμα», το οποίο δεν είναι και τόσο νέο, αλλά αποτελεί σταθερά του Ελληνικού τρόπου σκέψεως.

Αυτό είναι η επιστροφή του Homo Nationalis, του «εθνικού ανθρώπου». Όσο ο άνθρωπος χάνει την αίσθηση του μέτρου, όσο αποδεσμεύεται από τις ηθικές επιταγές της Πατρίδος του και των συμπολιτών του, τόσο οι πράξεις του δεν υπηρετούν το σύνολο, αλλά εξυπηρετούν μόνο τον εγωισμό και το βραχυπρόθεσμο ατομικό του συμφέρον. Κατ’ επέκταση, αν η ίδια η εξουσία δεν λαμβάνει υπόψη της την εθνική διάσταση ως κριτήριο νομιμοποιήσεώς της, αλλά αυτοσυστήνεται ως «οικουμενική», στο όνομα αφηρημένων και αντι-ιστορικών διακηρύξεων, τόσο θα δρα ανεξέλεγκτα, μη σεβόμενη το κοινωνικό σώμα στο οποίο απευθύνεται και στο όνομα του οποίου ασκεί την εξουσία.

Η σύζευξη εθνικού ανθρώπου, εθνικής κοινωνίας και εθνικού κράτους, αποτελεί την μόνη εφικτή και δοκιμασμένη πρόταση για να βγούμε από την κρίση. Διότι η κρίση που βιώνουμε σήμερα είναι πρωτίστως ηθική και αξιακή, πριν εμφανισθεί ως οικονομική. Πρώτα απαξιώσαμε τον ηθικό πυρήνα της ζωής μας και κατόπιν μετατρέψαμε τους οικονομικούς πόρους σε τζόγο, αφήνοντας τον χρηματοπιστωτικό τομέα εκτός πολιτικού και κοινωνικού ελέγχου.

Η ριζοσπαστική Δεξιά έχει την ιδεολογία και το ιστορικό βάθος να ηγηθεί αυτής της αναγεννήσεως σε παν-ευρωπαϊκό επίπεδο. Μπορεί να αντιπαρατεθεί με τις ουτοπίες της αριστεράς, να καλύψει το ηθικό κενό του Νεοφιλελευθερισμού, να δώσει ένα εφικτό όραμα σε έναν ανέλπιδο κόσμο. Εναπόκειται σε εμάς να βγούμε από το τέλμα. Η ριζοσπαστική Δεξιά μας δείχνει τον δρόμο. Την βούληση για να τον διαβούμε πρέπει να την βρούμε μόνοι μας.

Το Ισραήλ και η «Άκρα Δεξιά»

του Χρήστου Χαρίτου
μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του ΛΑ.Ο.Σ.



Όταν στις 4 Φεβρουαρίου 2000 ορκίσθηκε στην Αυστρία κυβέρνηση συνεργασίας με την συμμετοχή του δεξιού Κόμματος της Ελευθερίας του Γιοργκ Χάιντερ, κόντεψε να σταματήσει η γη να περιστρέφεται γύρω από τον ήλιο, από τις αντιδημοκρατικές και υποκριτικές αντιδράσεις της «διεθνούς κοινότητος», προεξεχούσης της Ε.Ε. Η Κομισιόν έστειλε τριμελή επιτροπή στην Αυστρία για να διερευνήσει μήπως παραβιάζονται τα ατομικά δικαιώματα και οι ελευθερίες, από την συμμετοχή της «Άκρας Δεξιάς» στην κυβέρνηση. Εξ όσων γνωρίζω, η δημοκρατία στην Αυστρία χαίρει άκρας υγείας.

Ανάλογο σκηνικό είδαμε και το 2002 με την συμμετοχή του Ζαν Μαρί Λεπέν στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών της Γαλλίας, καθώς το πολιτικό κατεστημένο δεν συμφωνούσε με την ψήφο των 6.000.000 Γάλλων που τον ψήφισαν. Το αποτέλεσμα ήταν να κινητοποιηθούν οι «πάντες», για να αποτρέψουν με κάθε μέσο την εκλογή του, με την Ε.Ε. να δίνει ξανά ωρυόμενη «μαθήματα δημοκρατίας».

Με το ίδιο σκεπτικό, θα περίμενε κανείς η συμμετοχή της ισραηλινής Άκρας Δεξιάς στην κυβέρνηση, να επισείσει τις ίδιες αφόρητες πιέσεις εκ μέρους της «διεθνούς κοινότητος». Ας δούμε τι έγραφε «Το Βήμα» (17/3/09) για το κόμμα του Λίμπερμαν: «Πιο δεξιά δεν γίνεται: ο εντολοδόχος πρωθυπουργός του Ισραήλ Βενιαμίν Νετανιάχου κατέληξε σε συμφωνία για κυβέρνηση συνασπισμού με τους ακροδεξιούς υπερεθνικιστές του Αβιγκντόρ Λίμπερμαν, ο οποίος μάλιστα πιθανότατα αναλαμβάνει και το ισραηλινό υπουργείο Εξωτερικών. Το κόμμα του κ. Λίμπερμαν Ισραέλ Μπεϊτένου, έχει κατηγορηθεί για ρατσισμό, ιδίως διότι αξιώνει όλοι οι αραβικής καταγωγής πολίτες του Ισραήλ να υπογράφουν «δηλώσεις πίστεως στο κράτος και στη σημαία του Ισραήλ» και όσοι αρνούνται να χάνουν την υπηκοότητά τους. Η νέα κυβέρνηση θα πρέπει να εξασφαλίσει και την υποστήριξη εθνικιστικών και ακραίων θρησκευτικών κομμάτων».

Ενώ λοιπόν συνέβησαν όλα αυτά, η Ε.Ε. και η «διεθνής κοινότητα», αίφνης, δεν ανευρέθηκαν πουθενά. Ο Χαβιέρ Σολάνα δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι «η Ε.Ε. θα συνεργαστεί με τη νέα κυβέρνηση του Ισραήλ»! Άκρα του τάφου σιωπή. Δύο τινά συμβαίνουν. Ή η «Άκρα Δεξιά» δεν είναι πλέον ο μπαμπούλας, ή μόνο η Άκρα Δεξιά του Ισραήλ έχει δικαίωμα να συμμετέχει στην διακυβέρνηση της χώρας της. Ας μας πουν τι από τα δύο συμβαίνει. Και αν είναι το πρώτο έχει καλώς, διότι εγώ πιστεύω ότι στην δημοκρατία όλα τα κόμματα διεκδικούν με τους ίδιους όρους την ψήφο των πολιτών, η οποία γίνεται σεβαστή. Αλλιώς, ας κάνουμε εκλογές τύπου Σοβιετικής Ενώσεως, που κατέβαιναν μόνο κομμουνιστικά κόμματα και αυτο-ψηφιζόντουσαν.

Αν συμβαίνει όμως το δεύτερο, τότε η συζήτηση διαφέρει δραματικά. Σε αυτή την περίπτωση, ας μας επιτρέψουν «να γίνουμε όλοι Εβραίοι». Να αποκτήσουμε εμείς, οι λαοί και τα έθνη μας, τα ίδια δικαιώματα που έχει ο λαός του Ισραήλ. Να μπορούμε να έχουμε και εμείς πρωθυπουργό τον αντίστοιχο κ. Νετανιάχου. Να μπορούμε να έχουμε και εμείς υπουργό εξωτερικών τον αντίστοιχο κ. Λίμπερμαν. Να μπορούμε να έχουμε και εμείς στην βουλή την σύνθεση της Ισραηλινής Κνεσέτ. Να μπορούμε και εμείς να σχηματίσουμε κυβέρνηση, χωρίς την άδεια της Ε.Ε. και των ΗΠΑ.

Υστερόγραφο
Προς Ισραηλινούς: δεν μπορεί η ευρωπαϊκή και χριστιανική «Άκρα Δεξιά» να είναι κακή, ενώ η δική σας να κυβερνάει ανενόχλητη...
Προς αριστερούς και φιλελευθέρους: τηρήστε τουλάχιστον τα προσχήματα, εκτίθεστε...
Προς «ακροδεξιούς»: την επόμενη φορά που θα σας κατηγορήσουν οι προαναφερθέντες, να έχετε έτοιμα τα αυτοκόλλητα στο σακάκι σας με το σύνθημα «είμαστε όλοι Εβραίοι» και φωτογραφία του Λίμπερμαν...

Ο Χρήστος Χαρίτος στο ΤΗΛΕΑΣΤΥ

Την Τρίτη 3 Μαρτίου στις 1:30 μ.μ. ο Χρήστος Χαρίτος παρουσιάζει το βιβλίο του «Ριζοσπαστική Δεξιά: η απάντηση στην νεοταξική Αριστερά» στην εκπομπή του Ινστιτούτου «Ίων Δραγούμης» στον τηλεοπτικό σταθμό ΤΗΛΕΑΣΤΥ.