Καθήκον της ψυχής μας

Σε μια κοινωνία που η βίαιη μετάλλαξή της έχει αρχίσει να παγώνει τις καρδιές των ανθρώπων, το μήνυμα της Ανάστασης μετατρέπεται σε μήνυμα επανάστασης. Ίσως αυτό να είναι και το μεγάλο λάθος των αποδομητών της ελληνικότητας, καθώς με το να επιχειρούν να εξαφανίσουν την εθνική και θρησκευτική συνείδηση, την ιστορική μνήμη, τις κοινωνικές δομές αλλά και αυτήν την ίδια την εθνική σύσταση της ελληνικής κοινωνίας, ξύπνησαν το αρχέγονο ένστικτο της επιβίωσης στον Έλληνα.
Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε πως ακόμη και ο ήχος από τις καμπάνες των εκκλησιών αυτές τις μέρες, σε γειτονιές όπως ο Άγιος Παντελεήμονας, η Βικτώρια, η Αττική, η Κυψέλη, η Πατησίων, αλλά και στα ακριτικά χωριά της πατρίδας μας, αποτελούν ένα μεγάλο μήνυμα αντίστασης. Μήνυμα αντίστασης ενάντια σε όλους εκείνους οι οποίοι κατάτρωνε ότι έχει απομείνει από την σάρκα αυτού του τόπου, και μάλιστα έχουν κάνει επάγγελμα αυτή τους την πράξη καθώς εισπράττουν εκατομμύρια ευρώ ως ΜΚΟ αλλά ακόμη και ως στελέχη της κυβέρνησης. Παρηγοριά στον Έλληνα και την Ελληνίδα λοιπόν ο ήχος της καμπάνας. Ίσως αυτό μόνο να έχει απομείνει σε πολλές περιοχές που να θυμίζει ακόμη Ελλάδα, που να θυμίζει ποια είναι η ψυχή αυτού του τόπου, μια ψυχή την οποία κατάντησαν ένα πτώμα περιφερόμενο στα τηλεοπτικά παράθυρα των βραδινών δελτίων και των τηλεσκουπιδιών. Έναν λαό λεβέντη που τον κατάντησαν να παρακαλεί να γίνει stage, έναν λαό περήφανο που τον ταπείνωσαν πετώντας του κατάμουτρα την κατάργηση της εθνικής του περηφάνιας ξεφτιλίζοντας την παρέλαση της εθνικής του εορτής. Έναν λαό που τον έκαναν να αισθάνεται ένοχος να πει ποιος είναι και τι είναι, που τον έκαναν να αισθάνεται ένοχος για την πείνα της Αφρικής και της Ασίας, ένας λαός που παρακολουθεί αποσβολωμένος ένα ολόκληρο κύκλωμα αρρωστημένων μυαλών (γεμάτων με χιλιάδες ευρώ φυσικά) να τον βομβαρδίζει κάθε ώρα και στιγμή για τα δικαιώματα των ξένων, μα ποτέ δεν άκουσε τίποτα για τα δικά του δικαιώματα. Αυτός που έστησε αυτή τη χώρα, που υπηρέτησε στρατιώτης στα χιόνια του Έβρου ή σε κάποιο απομονωμένο νησί του Αιγαίου, αυτός που βλέπει τα ταμεία, τον δήμο, την τράπεζα, το κράτος να του ζητούν να πληρώνει και πάλι να πληρώνει, βλέπει να γίνεται αυτός ένα περιθώριο σε μια νέα πραγματικότητα που δεν τον θέλει στην ίδια του την πατρίδα.
Αυτή νομίζουμε πως είναι και η βαθύτερη ουσία όλων αυτών των καταστάσεων που βιώνουμε όλον αυτόν τον καιρό. Όλα αυτά αποσκοπούν πέρα από κάθε αμφιβολία στην κοινή συνιστάμενη της ολικής μετάλλαξης της ελληνικής κοινωνίας. Είτε αυτό είναι οικονομική κρίση, είτε είναι «δικαιώματα μεταναστών» είτε είναι φορολογική και ασφαλιστική επιδρομή , είτε είναι «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση», όλα τελικώς συγκλίνουν προς τον ίδιο τελικό στόχο. Να δημιουργηθεί ένα κράτος με τους Έλληνες να είναι μια θλιβερός ταπεινωμένος και φοβισμένος πληθυσμός. Ένας εφιάλτης που τον βλέπουμε να φτάνει κάθε μέρα ολοένα και ταχύτερα, χωρίς κανείς να μπορεί να σταθεί απέναντί του με το μίσος της επίθεσης. Ίσως ακόμη και εμείς οι ίδιοι βυθισμένοι μέσα στην τραγικότητα της εφήμερης καθημερινότητας, των αναγκών της στιγμής, των προσωπικών αδυναμιών και της φιλοδοξίας, αδυνατούμε να διακρίνουμε σαφώς την ουσία αυτού που πραγματικά έρχεται.
Κινδυνεύουμε να μας προσπεράσουν οι εξελίξεις που δραματικά πυκνώνουν την κοινωνία, καθιστώντας την οποιαδήποτε φωνή αντίστασης, ένα ποινικό μητρώο.
Ίσως εδώ να κρύβεται και το μεγάλο σφάλμα όλων αυτών των χρόνων ενός αγώνα: Το ότι το λεγόμενο εθνικιστικό κίνημα δεν κατόρθωσε ποτέ να παρουσιάσει στην κοινωνία έναν εναλλακτικό τρόπο ζωής, έτσι ώστε αυτός να καταστεί μέσα από την πολιτική, αγωνιστική, ιδεολογική και κοινωνική ζύμωση, ένα αληθές βίωμα, το οποίο θα γεννούσε τους επαναστάτες του αύριο και θα οδηγούσε την μεγάλη κοινωνική μάζα στην αντίσταση ενάντια στην επερχόμενη καταστροφή της. Αυτή είναι μια σκέψη η οποία κανέναν δεν πρέπει να αφήνει αδιάφορο.
Τις τελευταίες ήμερες βυθισμένος μέσα σε σκέψεις, και αναλογιζόμενος την Εβδομάδα των Παθών, έρχεται και ξανάρχεται στο μυαλό μου ο φίλος μου Δημήτρης Παπαγεωργίου. Αυτός που σηκώνει τον δικό του σταυρό γινόμενος ο ίδιος ένας Μάρτυρας της δικής μας αντίστασης. Οι συζητήσεις μας, οι κοινές μας αναζητήσεις, το πάθος μας για αγώνα περιτριγυρίζουν την σκέψη μου. Σαν επίλογο αντιγράφω μια φράση του «Η δική μας «ρήξη» με το σύστημα δεν δημιουργείται μέσω της «ελίτ» αλλά της καλλιέργειας μίας βαθύτατα συλλογικής και ουσιαστικά πρακτικής συνείδησης αντίστασης». Νομίζω πως τα λόγια αυτά εκφράζουν την ουσία ολόκληρου του αγώνα μας. Βάστα τον σταυρό σου Δημήτρη. Η Ανάσταση ξημερώνει.


Ευάγγελος Χ. Χανιώτης

Αποδομητές της ελληνικότητας

Ανατρέχοντας με τη μνήμη μας λίγα χρόνια πίσω, διακρίνουμε κάποια γεγονότα τα οποία σήμερα έχουν καταστεί σε τέτοιο βαθμό επικίνδυνα, έτσι ώστε να είναι ξεκάθαρη η σχεδιασμένη κατασκευή τους. Άλλωστε, αυτό αποτελεί ένα από τα βασικά στοιχεία της προπαγάνδας, τα γνωστά «κατά συνθήκην ψεύδη».
Έτσι λοιπόν θυμόμαστε καθαρά, το lobby των «εκσυγχρονιστών» το οποίο έκανε την εμφάνισή του στην δημόσια ζωή περίπου το 1996.
Παθιασμένοι ανθέλληνες, άθεοι, και φορείς εθνομηδενιστικών θέσεων, οι οποίες αναμφίβολα αγγίζουν τα όρια της παρανοϊκής ψύχωσης, εφ' όσον είναι σαφές το ότι να μισεί κάποιος την πατρίδα του αγγίζει τα όρια της ψύχωσης. Αυτή η περίεργη elite αρχικά έκανε την εμφάνιση της ως μια μειοψηφία πανεπιστημιακών καθηγητών, έπειτα δημοσιογράφων και λοιπών «διανοουμένων» και συνεχίζεται ως τις μέρες μας με μια πρωτοφανή εξάπλωση σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής. Από την εκπαίδευση μέχρι τον πολιτισμό, και από την πολιτική μέχρι την ενημέρωση. Η μόδα των «εκσυγχρονιστών» πολύ γρήγορα έγινε μια σύφιλη η οποία εξαπλώθηκε στον πολιτικό κόσμο. Σε συνεργασία με εκδότες και ιδιοκτήτες τηλεοπτικών σταθμών κατάφεραν μέσα σε ελάχιστο χρόνο να έχουν υπό τον έλεγχο τους τα δυο σημαντικότερα κομμάτια για την διαμόρφωση της κοινωνίας, την εκπαίδευση και την ενημέρωση. Όλους αυτούς τους χώριζαν κατά περιόδους οι φιλοδοξίες, αλλά τους ένωναν αναμφίβολα πάντοτε τα συμφέροντα.
Ένας ολόκληρος εσμός καθηγητών πανεπιστημίου, δημοσιογράφων και πολιτικών, υπό την σαφή και ξεκάθαρη πλέον καθοδήγηση ξένων κέντρων αποφάσεων, κατάλαβαν κάπου στα 1996 πως η βιομηχανία του «εκσυγχρονισμού» θα είναι εκείνη η οποία όχι μόνο θα τους πλουτίσει χωρίς όρια, αλλά και θα τους ανοίξει τις πύλες της εξουσίας.
Είναι χαρακτηριστικό πως μέχρι τότε η ελληνική κοινωνία, χαρακτηριζόταν από συγκεκριμένα παραδοσιακά, αν θέλετε ακόμη και συντηρητικά, χαρακτηριστικά, τα οποία οριοθετούσαν την δομή, την ηθική, την συνείδηση του συνόλου σχεδόν των Ελλήνων.
Το 1996 χαρακτηρίζεται ως το σημείο εκκίνησης όλων αυτών των δεινών τα οποία σήμερα βιώνουμε, σε αυτό το άθλιο προτεκτοράτο της Ανατολής. Από τους μαθητές του 1996 οι οποίοι πρώτοι απ' όλους δέχτηκαν την προπαγάνδα του πολυπολιτισμού, της ισότητας, των «δικαιωμάτων», του αντιρατσισμού κτλ, στελεχώνονται σήμερα σε μεγάλο βαθμό οι ιδιωτικές πολυεθνικές εταιρείες marketing, ένας από τους πολιορκητικούς κριούς της παγκοσμιοποίησης. Οι νεαροί καθηγητές εκείνης της εποχής είναι σήμερα οι πανεπιστημιακοί προπαγανδιστές του ανθελληνισμού, και τα στελέχη των ΜΚΟ, των υπουργείων, και του συνόλου σχεδόν των δημοσίων οργανισμών. Και τέλος οι πανεπιστημιακοί και οι μεγαλοδημοσιογράφοι, η «πρώτη μαγιά» του εκσυγχρονισμού, είναι σήμερα υπουργοί και βουλευτές, είναι ιδιοκτήτες των μεγαλύτερων εκδοτικών συγκροτημάτων, ή κατέχουν την πρώτη θέση ανάμεσα σε αυτούς οι οποίοι είναι «επιφορτισμένοι» από τα πολυεθνικά αφεντικά τους με την διαμόρφωση της κοινής γνώμης.
Αλλά και αυτό ακόμη το γεγονός του 1996 δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως παρθενογένεση, όπως άλλωστε εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς διαβάζοντας το κατατοπιστικό άρθρο του Δημήτρη Παπαγεωργίου στο τεύχος 19 του Patria, αναφορικά με την ιστορία του think tank της «πολιτικής ορθότητας» και την περιβόητη «Frankfurt Schule». Απλά την συγκεκριμένη εποχή βρέθηκαν οι κατάλληλοι άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις. Και αν τότε ήταν μια μειοψηφία, η οποία εν πολλοίς χαρακτηριζόταν ως «διανόηση», «εναλλακτική πρόταση» και «διαφορετική γνώμη», πολύ γρήγορα εξελίχτηκε σε μια τερατώδη βιομηχανία αποδόμησης της ελληνικότητας. Αποδόμησης η οποία συνίσταται τόσο στην αλλοίωση των βασικών ηθικών και αξιακών αρχών του μέσου Έλληνα, αλλά και κάτι ακόμη βαθύτερο: στην αλλοίωση και μετάλλαξη της ελληνικής συνείδησης.
Τι αλήθεια μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτήν την εφιαλτική κατάσταση; Αναμφίβολα το οικονομικό κέρδος είναι ένα πολύ σοβαρό επιχείρημα. Όχι μόνο τα ιλιγγιώδη χρηματικά ποσά τα οποία έχουν διατεθεί όλα αυτά τα χρόνια προς ΜΚΟ, οργανισμούς, σωματεία, προγράμματα, και πανεπιστήμια, από τον κρατικό προϋπολογισμό, την ΕΕ και άγνωστες πηγές, αλλά και κάτι ακόμη σημαντικότερο, ίσως και τρομακτικό. Το γεγονός πως οι αποδομητές της ελληνικής κοινωνίας, κατάφεραν να καταστήσουν πολύ γρήγορα σαφές σε όλους τους επίδοξους να ασχοληθούν με την δημόσια ζωή, πως δεν θα έχουν καμία θέση σ' αυτήν εάν δεν ακολουθήσουν την συγκεκριμένη τάξη πραγμάτων. Κάτι παρόμοιο δηλαδή με τους διαιτητές στο ποδόσφαιρο, όπου όποιος δεν συμμορφώνεται με την εύνοια του ισχυρού αποβάλλεται από το πρωτάθλημα. Έτσι λοιπόν δεν μπορεί να υπάρξει δάσκαλος σε σχολείο ο οποίος δεν θα υμνεί τον αντιρατσισμό και τον πολυπολιτισμό. Δεν μπορεί να υπάρξει καθηγητής σε πανεπιστήμιο ο οποίος θα μιλάει για την ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού. Δεν μπορεί να υπάρξει δημοσιογράφος ο οποίος να μην εντάσσεται σε έναν συγκεκριμένο τρόπο ενημέρωσης και λεκτικών αναφορών.
Κόντρα σε όλους και σε όλα, οφείλουμε να σταθούμε απέναντί τους, αν δεν θέλουμε να λέγεται μελλοντικά στην γεωγραφία ότι «εδώ υπήρξε κάποτε η Ελλάδα».