Ποια σημαία κατέβασε ο κ. Μανώλης Γλέζος;

του Φίλιππου Κρομμύδα

Δύο ήταν τα γεγονότα τα οποία συγκλόνισαν την κοινή γνώμη της χώρας την εβδομάδα που μας πέρασε. Το ένα ήταν η κυκλοφορία του βίντεο της Τζούλιας Αλεξανδράτου, το άλλο ήταν η λιποθυμία του Μανώλη Γλέζου και η εσπευσμένη μεταφορά του στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός. Κάποιος αστυνομικός τον απώθησε βίαια και τον ψέκασε στο πρόσωπο με χημικά στο μνημείο του αγνώστου στρατιώτη όπου «αγωνιζόταν» και «αντιστεκόταν».

Ο άνθρωπος έχει και κάποια ηλικία, κοντεύει τα ενενήντα, έτσι δεν άντεξε την ταλαιπωρία. Τώρα θα μου πείτε τι δουλειά είχε αυτός ο ηλικιωμένος άνθρωπος να σπρώχνει και να βαράει αστυνομικούς που εκτελούσαν την υπηρεσία που τους ανέθεσε η Δημοκρατία μας. Φαίνεται ότι δεν καταλάβατε τι θα πει επαγγελματίας «αντιστασιακός». Αυτή είναι η δουλειά του, να «αντιστέκεται». Κι αυτοί δεν βγαίνουν ποτέ στην σύνταξη.

Πριν συνεχίσω όμως, θα ήθελα να κάνω μια έκκληση στον πρωθυπουργό και σε όλους τους άλλους ευαίσθητους, που αγωνίζονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Να κοιτάξουν όσο το δυνατόν πιο σύντομα να αλλάξουν την ονομασία του νοσοκομείου, από «Ευαγγελισμός» σε κάτι πιο ουδέτερο, κάτι που να μην συνδέεται αναγκαστικά με κάποια εθνικότητα, θρησκεία, πολιτισμό. Ας το ονομάσουν π.χ. νοσοκομείο «Ελευθέριος Βενιζέλος» ή «Μελίνα Μερκούρη» να είναι και πρωτότυπο.

Μετά την χορήγηση Ελληνικής ιθαγένειας σ’ όλο αυτό το πλήθος των αλλοθρήσκων, αλλοεθνών, αλλοφύλων και την μετατροπή της χώρας σε Βαβυλωνία, ασφαλώς θα υπάρχουν συνάνθρωποί μας οι οποίοι θα ενοχλούνται από το όνομα του νοσοκομείου, που του δίνει ρατσιστική χροιά. Πριν λοιπόν κατηγορηθούμε και εμείς ως ρατσιστές, και δεν θέλουν πολύ γι’ αυτό οι «υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», την έχουν ψωμοτύρι αυτή την κατηγορία, ας σπεύσουμε να προλάβουμε.

Τέλος όμως καλό όλα καλά. Μετά από δύο ημέρες ο κ. Γλέζος βγήκε από το νοσοκομείο, με αποκατεστημένη την υγεία του και τότε όλοι θαυμάσαμε, στην δήλωσή που έκανε στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» το μεγαλείο της ψυχής του και την άπειρη καλοσύνη του που ασφαλώς θα οφείλονται στην αριστερή κουλτούρα του. «Δεν ζητώ σε καμία περίπτωση να τιμωρηθεί ο αστυνομικός, δήλωσε, που με ψέκασε με χημικά στο πρόσωπο, από 30 εκατοστά. Δεν το έκανα ποτέ στη ζωή μου, ούτε όταν μου έσπασαν το πόδι, γιατί πιστεύω ότι δεν επιλύονται έτσι τα ζητήματα».

Ευτυχώς που το δήλωσε, διότι δεν ήθελε και πολύ ο υπουργός «Προστασίας του αριστερού Πολίτη» κ. Χρυσοχοίδης, όπως και ο προκάτοχός του κ. Παυλόπουλος να χώσει μέσα δυο-τρεις αστυνομικούς που τόλμησαν να αγγίξουν αριστερό ή λαθρομετανάστη. Σ’ αυτήν την φαιδρή χώρα μόλις γίνεται κάποιο έγκλημα δεν φυλακίζονται συνήθως οι κακοποιοί που το διαπράττουν, αλλά οι αστυνομικοί που τους συλλαμβάνουν. Αυτό καθιερώθηκε πλέον ως έθιμο, γι’ αυτό φθάσαμε σ’ αυτή την φαρσοκωμωδία που λέγεται μεταπολιτευτική Ελλάδα.

Και συνέχισε ο κ. Γλέζος. «Θα ήθελα όμως να συναντηθώ μαζί του απλώς για να τον ρωτήσω, γιατί το έκανε. Θέλω να καταλάβω την ψυχολογία του. Δεν είναι ζήτημα συγνώμης», προσέθεσε ο μεγάλος αγωνιστής. Τι ευγένεια! Σε αφήνει άναυδο! Τι ανωτερότητα! Ούτε καν συγνώμη δεν «απαιτεί». Από καθαρή ευγένεια ο κ. Γλέζος κάνει πως δεν καταλαβαίνει, ότι ο αστυνομικός δεν ευρίσκετο εκεί για να εκτελέσει διατεταγμένη υπηρεσία, όπως πιθανόν να πιστεύετε και εσείς, αλλά για λόγους ψυχολογικούς, για να ικανοποιήσει τα σαδιστικά και φασιστικά του ένστικτα δέρνοντας και βασανίζοντας αθώους δημοκρατικούς πολίτες που δεν είχαν κάνει απολύτως τίποτα.

Ο κ. Γλέζος το ξέρει αυτό, άλλα δεν θέλει να το πει ευθέως από λεπτότητα, για να μην προσβάλει την «ανθρώπινη» προσωπικότητα του αστυνομικού. Εδώ βρίσκεται η μεγαλοθυμία και ανωτερότητα του αγωνιστή. Θεωρεί ακόμα και τον αστυνομικό ... άνθρωπο. Μένω κατάπληκτος από την παραχώρηση. Θέτει το ζήτημα εντελώς παιδαγωγικά, δι’ ερωτήσεως. Θέλει να προβληματίσει τον αστυνομικό σε συνειδησιακό επίπεδο, να τον στρέψει σε μια ενδοσκόπηση σε μια αυτοκριτική να τον κάνει να διερωτηθεί, πώς είναι δυνατόν εγώ Θεέ μου να φθάσω να διαπράξω αυτό το ανοσιούργημα, αυτό το έγκλημα; Να σπρώξω τον Γλέζο; Μήπως μέσα μου ζει ένα τέρας; Μήπως είμαι Ναζί και δεν το ξέρω; Και τότε να μεταμεληθεί, να μετανοήσει πικρά και να ζητήσει συγνώμη από τον Θεό γιατί ο κ. Γλέζος δεν «απαιτεί» όπως έχω προαναφέρει συγνώμη.

Ξέρει ακόμα, ο κ. Γλέζος, ότι παρ’ όλη την βαρβαρότητα και το μίσος που κρύβει η ψυχή του αστυνομικού, κατά βάθος δεν είναι αυτός ο ίδιος, ο αστυνομικός, υπεύθυνος για ότι συνέβη. Υπεύθυνη είναι η πολιτεία, και δη το καπιταλιστικό εκπαιδευτικό μας σύστημα, που δεν φρόντισε να κρεμάσει σε όλα τα σχολεία της χώρας μια ... φωτογραφία του κ. Γλέζου, δίπλα στην φωτογραφία του Κολοκοτρώνη και του Καραϊσκάκη ώστε να μάθει η νεολαία μας να τον αναγνωρίζει και να τον προσέχει. Ίσως δε να έπρεπε να μπαίνει και θέμα στο ΑΣΕΠ ή στις Πανελλήνιες η αναγνωρισιμότητα του κ. Γλέζου, χωρίς την επιτυχία στο οποίο να μην μπορεί κάποιος να προσληφθεί στα σώματα ασφαλείας ή να γίνεται δημόσιος υπάλληλος.

Πράγματι, όλες οι παραπάνω σκέψεις αποδείχτηκαν απόλυτα σωστές, διότι αμέσως μετά την έξοδο από το νοσοκομείο ο αστυνομικός επισκέφθηκε τον Μανώλη Γλέζο στο σπίτι του στο Νέο Ψυχικό, συνοδευόμενος από τον Ταξίαρχό του και φέρεται να ζήτησε πολλές φορές συγνώμη, από την ιστορική προσωπικότητα της Αριστεράς. Ο αστυνομικός απευθυνόμενος στο κ. Γλέζο, του είπε ότι δεν τον γνώριζε και πως ένιωσε ότι κινδύνευε με αποτέλεσμα να δράσει βασιζόμενος στο ένστικτό του, προσθέτοντας επίσης ότι στην σχολή δεν διδάσκονται ιστορία. Ο Μανώλης Γλέζος είχε την καλοσύνη να αποδεχθεί την συγνώμη αλλά δήλωσε, για μια ακόμη φορά, ότι δεν τον ενδιαφέρει η συγνώμη του αστυνομικού για την πράξη του, αλλά τον ενδιαφέρει «να κατανοήσει αυτό το νεαρό παιδί το πρόβλημα».

Απ’ «τ’ αυτί και στον δάσκαλο» λοιπόν. Έτσι σύρθηκε και ταπεινώθηκε ο έρημος ο αστυνομικός και αναγκάστηκε, υπό το βλέμμα του προϊσταμένου του, να ζητήσει συγνώμη επειδή έκανε την δουλειά του με ευσυνειδησία. Σύρθηκε από μια θλιβερή και αλλοτριωμένη φυσική και πολιτική ηγεσία που προκειμένου να εξασφαλίσει το γαλόνι της ή την ψήφο της ξεφτιλίζει τα πάντα και ξεφτιλίζεται και η ίδια.

Ανάγκασαν έναν ευσυνείδητο εργαζόμενο Έλληνα να ζητήσει συγνώμη από τον άνθρωπο ο οποίος το 1959 είχε καταδικαστεί για κατασκοπεία εις βάρος της Ελλάδος σε 5 χρόνια φυλακή, 4 χρόνια εκτόπιση και 8 χρόνια στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων. Να ζητήσει συγνώμη από έναν άνθρωπο ο οποίος «διατράνωνε» από την «φωνή της αλήθειας» ότι η πατρίδα του είναι η Μόσχα. Κι όμως όχι μόνον προσκύνησαν τον άνθρωπο αυτόν αλλά και του απένειμαν τον τίτλο του επίτιμου καθηγητή της Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Πάτρας το 1996 και του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 2001. Στις δε 22 Ιανουαρίου 2008 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αντίθετα κανένας δεν θυμάται αυτούς που άφησαν τις ζωές τους και τα πόδια των από κρυοπαγήματα στην Αλβανία, στον Γράμμο, το Βίτσι, στου Μακρυγιάννη. Αυτούς που πεθαίνουν σήμερα άρρωστοι, ξεχασμένοι, χωρίς ασφάλεια, χωρίς αναγνώριση γιατί είχαν το φιλότιμο να πολεμήσουν για την Ελλάδα το 1974 στην Κύπρο.

Αυτό είναι το δράμα της Ελλάδος. Όποιος στρέφεται εναντίον της γίνεται ανδριάντας ενώ όποιος κάνει καλά την δουλειά του, όποιος έχει φιλότιμο τιμωρείται από τις ανάξιες πολιτικές, πνευματικές, ή φυσικές ηγεσίες, οι οποίες εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων αποτελούνται από περιφερόμενα μηδενικά, τα οποία πουλάν δημοκρατικότητα για να καλύψουν την μηδαμινότητά των. Από περιφερόμενα μηδενικά, τα οποία περιφέρονται σαν νυχτοφύλακες σε μια ατελείωτη πυκνή νύχτα και επιβλέπουν έναν λαό που κοιμάται ύπνο βαθύ βλέποντας τα όνειρα που του σερβίρει η Αριστερά. Περιφερόμενα μηδενικά χωρίς προσωπικότητα, χωρίς γνώσεις, χωρίς άποψη, χωρίς ικανότητες. Ετερόφωτοι, ανασφαλείς, από-ιδεολογικοποιημένοι, όμηροι της αναίδειας και της αυθάδειας της Αριστεράς, μοιραίοι για τον τόπο. Γιατί η Αριστερά είναι η ιδεολογία της αλλοτριώσεως, ο μηχανισμός του εκμηδενισμού της ανθρώπινης προσωπικότητας και ταυτοχρόνως της αναδείξεως των μηδενικών. Όποιος έρχεται σε επαφή μαζί της εκμηδενίζεται όπως οι αριθμοί όταν έρχονται σε επαφή με το μηδέν στον πολλαπλασιασμό.

Είναι νύχτα της 30ης προς την 31η Μαΐου του 1941. Η σκλαβωμένη Αθήνα κοιμάται βαθειά. Δυο σκιές γλιστρούν μέσα στην νύχτα. Τα διαπεραστικά των βλέμματα σχίζουν το σκοτάδι και πετάν σπίθες. Είναι δυο Ελληνόπουλα που η αδούλωτη ψυχή τους δεν τους αφήνει να κοιμηθούν. Θέλουν να ταπεινώσουν και να ξεφτιλίσουν τον κατακτητή της πατρίδας των. Έχουν συλλάβει και καταστρώσει ένα σατανικό σχέδιο. Θα κατεβάσουν την Ναζιστική σημαία που κυματίζει στον ιερό βράχο της Ακροπόλεως.

Τα ονόματά τους, δεν είναι Γιώργος Θαλάσσης και Κατερίνα, όπως πιθανόν να φανταστήκατε, ούτε διαβάζετε τον «Μικρό Ήρωα» του Στέλιου Ανεμοδούρα. Τα ονόματά των είναι Μανώλης Γλέζος και Απόστολος Σάντας. Το εγχείρημα είναι δύσκολο και άκρως επικίνδυνο. Η Ακρόπολη είναι απόρθητη. Έχει μια πρόσβαση μόνον από τα προπύλαια και εκεί βρίσκεται μια διμοιρία από καμιά τριανταριά Γερμανούς. Τώρα, τι χρειάζονται τριάντα Γερμανοί για μια σκοπιά με τέσσερα νούμερα, που απαιτούνται για να φυλάν μια γερμανική σημαία, σε ένα ουσιαστικά απροσπέλαστο μέρος; Άγνωστο!

Μια άλλη απορία που γεννιέται είναι, υπάρχει στρατός στον κόσμο ο οποίος να αφήνει την νύχτα την σημαία του αναπεπταμένη; Την απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα την βρήκα σε μια παραπομπή όπου αναφέρεται ότι στρατηγός της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού, δυστυχώς δεν αναφέρεται το όνομά του, μόνον το αρχικό Κ. επισκέφθηκε στην Γερμανία τον τότε Γερμανό φρούραρχο Αθηνών και τον ρώτησε γι’ αυτό. Η απάντηση που πήρε ήταν αρνητική και κατηγορηματική. Την νύχτα δεν υπάρχουν αναπεπταμένες στρατιωτικές σημαίες.

Τα Ελληνόπουλα όμως έχουν καταστρώσει ένα έξοχο σχέδιο. Πήγαν πρώτα στην Εθνική Βιβλιοθήκη, ή στην Μπενάκειο, δεν έχει διευκρινισθεί ακριβώς πού, σε άλλα κείμενα αναφέρεται η μία, σε άλλα η άλλη, πήραν την Εγκυκλοπαίδεια και πήγαν στην λέξη Ακρόπολη. Εκεί, στην εγκυκλοπαίδεια, με φωτογραφικό εγκέφαλο επεσήμαναν και αποστήθισαν όλες τις ρωγμές, τρύπες, μυστικές σπηλιές που έχει η Ακρόπολη, και με βάση αυτές τις πληροφορίες, από την εγκυκλοπαίδεια, και οπλισμένοι με έναν μικρό φακό κι ένα μαχαιράκι αναρριχήθηκαν στον ιερό βράχο και «με μια ... τελική έλξη έφτασαν επάνω». Πώς ακριβώς έγινε η αναρρίχηση και από πού δεν μπόρεσα να καταλάβω. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές τις οποίες βρήκα με πολλές ασάφειες και αοριστίες οι οποίες ποικίλουν από αφήγηση σε αφήγηση. Η άποψή μου είναι ότι μόνον ο άνθρωπος αράχνη μπορεί να ανέβη στην Ακρόπολη, και μάλιστα νύχτα, χωρίς να περάσει από τα Προπύλαια.

Τέλος πάντων οι δύο αγωνιστές κατά τις εννέα και μισή φθάνουν στον ιστό όπου «κυμάτιζε» η σημαία. Βέβαια για να κυματίζει μια πάνινη σημαία τέτοιου μεγέθους, 4x2 μέτρα αναφέρουν οι ήρωες, πρέπει, να φύσαγαν πολλά μποφόρ. Αφηγείται ο Σάντας: «Ψηλά κυμάτιζε η σημαία τους. Λύσαμε το συρματόσχοινο και τραβήξαμε για να την κατεβάσομε. Μα την είχαν μπλέξει στην κάτω άκρη της με τα τρία συρματόσχοινα που στήριζαν τον κοντό. Κρεμόμαστε κι οι δυο για να την κατεβάσομε μα δεν κατέβαινε. Αρχίσαμε τότε με την σειρά να σκαρφαλώνομε στον σιδερένιο κοντό για να την φτάσομε και να την κόψομε. Μα ήταν 20 μέτρα ο κοντός και λείος κι ήταν αδύνατο να την φτάσομε. Κουρασμένοι σταθήκαμε για λίγο κι απογοητευτήκαμε, σκεφτόμαστε τι να κάνομε. Να φύγομε χωρίς την σημαία τους λάφυρο, δεν το σκεφτήκαμε ούτε μια στιγμή. Και μέσα στην ένταση της σκέψης μας, σκεφτήκαμε ότι πρέπει να σπάσομε τα τρία συρματόσχοινα για να μπορέσομε να την κατεβάσομε. Αρχίσαμε τότε με τα χέρια μας, με τα δόντια μας, με ό,τι μπορούσαμε να προσπαθούμε να ξεκολλήσομε τα συρματόσχοινα απ' τους σκουριασμένους χαλκάδες με τους οποίους κρατιότανε στα γύρω μάρμαρα». Τελικά αφού έκοψαν τα συρματόσχοινα με τα δόντια των, τα κατάφεραν. Η σημαία, «το μισητό σύμβολο του φασισμού κατέβηκε». Δεν έχει διευκρινισθεί ακόμα μέχρι σήμερα ποιος ακριβώς την κατέβασε. Οι δύο ήρωες δεν μιλιούνταν μεταξύ των για περίπου μισό αιώνα γιατί διαφωνούσαν στο σημείο αυτό. Σήμερα όμως έχουν συμφιλιωθεί γιατί συμφώνησαν ότι δεν έχει καμιά σημασία ποιος ακριβώς την κατέβασε, άλλα το ότι κατέβηκε. Εν τούτοις το ποιος παραμένει ακόμα ασαφές.

Αμέσως έσκισαν από ένα κομμάτι από τον αγκυλωτό σταυρό και το υπόλοιπο το τύλιξαν και το πήραν μαζί τους. «Μετά», συνεχίζει ο Σάντας, «κατεβήκαμε απ’ το ίδιο μέρος. Για να την πάρομε μαζί μας, (την σημαία), ήταν αδύνατο γιατί η ώρα της κυκλοφορίας είχε περάσει. Τότε αποφασίσαμε να την κρύψομε μέσα στην ίδια τη σπηλιά, κάτω στο ξεροπήγαδο. Κατεβήκαμε σιγά-σιγά μέχρι κάτω, φτάσαμε στο χείλος του ξεροπήγαδου και την πετάξαμε όπως ήταν, τυλιγμένη σε μπόγο, μέσα». Αν είναι αδύνατο να σκαρφαλώσει κανείς στην Ακρόπολη, είναι εκατό φορές πιο αδύνατο να κατέβη από το «ίδιο μέρος» νύχτα, φορτωμένος με μια τεράστια σημαία. Η αδάμαστη θέληση όμως και η αποφασιστικότητα των ηρώων τους έκανε να τα καταφέρουν.

Η ώρα ήταν μία και μισή. Επί 4 ώρες προσπαθούσαν να κατεβάσουν την σημαία, χωρίς να εμφανισθεί κανένας Γερμανός σκοπός, χωρίς να γίνει καμία αλλαγή σκοπιάς καμία έφοδος. Οι στρατιώτες του πιο πειθαρχημένου και αυστηρού στρατού της Ευρώπης χασκογελούσαν, όπως άκουγαν από τόση απόσταση και παρά τον δυνατό αέρα, έπιναν κρασί και μπύρες, όπως διέκριναν με το αετίσιο μάτι των μέσα στο σκοτάδι, οι ήρωες μας, συζητούσαν για την μάχη της Κρήτης όπως καταλάβαιναν από τα άπταιστα Γερμανικά που γνώριζαν και διασκέδασαν έχοντας συντροφιά Ελληνίδες πόρνες τις οποίες ως πρώτη προτεραιότητα έσπευσαν να βρουν μόλις πάτησαν το πόδι των στην Αθήνα, τρεις μέρες πριν.

Όσο κι αν έψαξα δεν βρήκα κανένα αντικειμενικό στοιχείο το οποίο να θεμελιώνει την άποψη ότι οι Γλέζος και Σάντας κατέβασαν την Γερμανική σημαία από την Ακρόπολη. Πιστεύω δε ότι δεν υπάρχει κάτι τέτοιο, διότι αν υπήρχε θα μας το τρίβανε κάθε μέρα στα μούτρα. Η σημαία που πέταξαν στο ξεροπήγαδο δεν βρέθηκε ποτέ. Τα κομμάτια που πήρανε τα έκαψαν οι γονείς των. Η όλη αφήγηση είναι γεμάτη μελοδραματισμούς, κενά, και εκπέμπει μια ψεύτικη ατμόσφαιρα, όπως μπορεί εύκολα να αντιληφθεί κάποιος. Σκοπός είναι να εγκλωβιστεί ο αφελής Έλληνας στο φιλότιμο του οποίου σκοπεύει.

Το μόνο στοιχείο που επιβεβαιώνει το εγχείρημα είναι η δήλωση του Γλέζου στον «Ριζοσπάστη» της 5/03/45 και του Σάντα στην «Ελευθερία» την ίδια μέρα. Προκαλεί έκπληξη αυτός ο ταυτοχρονισμός, όπως προκαλεί έκπληξη και ο χρόνος της ανακοινώσεως. Έξη μήνες μετά την αποχώρηση των Γερμανών; Γιατί; Γιατί τόσο αργά; Γιατί όχι στα Δεκεμβριανά που μια τέτοια ανακοίνωση θα ήταν πολύ χρήσιμη για τον αντιστασιακό ΕΛΛΑΣ;

Λέγεται ότι το Γερμανικό φρουραρχείο εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση: «Κατά τη νύκτα της 30ης προς την 31η Μαΐου υπεξηρέθη η επί της Ακροπόλεως κυματίζουσα Γερμανική Πολεμική Σημαία παρ' αγνώστων δραστών. Διενεργούνται αυστηραί ανακρίσεις. Οι ένοχοι και οι συνεργοί αυτών θα τιμωρηθώσι διά της ποινής του θανάτου». Πιστεύω ότι είναι πλαστή. Όχι μόνον διότι δεν τεκμηριώνεται από πουθενά, όχι μόνο διότι οι Γερμανοί δεν θα «ανακοίνωναν» κατ’ αυτόν τον τρόπο τα ρεζιλίκια των, άλλα και διότι δεν θα χρησιμοποιούσαν ποτέ την έκφραση «κυματίζουσα γερμανική σημαία», η οποία παραπέμπει σε ελληνικό ρομαντικό πατριωτισμό και όχι σε γερμανική αυστηρότητα.

Η δραματική όμως διάψευση έρχεται από κάπου αλλού, από τον χώρο της Αστρονομίας. Την εποχή εκείνη είχαμε νέα Σελήνη στις 26 Μαΐου, στις επτά περίπου το πρωί. Οπότε στις 30 Μαΐου που έλαβα χώρα το εγχείρημα η Σελήνη ήταν ένα έβδομο, δηλ. πολύ αμυδρή, και όχι ένα τέταρτο που μας λέει ο Σάντας. Περαιτέρω έδυσε στις δέκα και μισή. Οπότε εκφράσεις όπως «το φεγγαράκι μάς κοίταζε με συμπάθεια», «με το λιγοστό φως του φεγγαριού να λάμπει πάνω στα μάρμαρα», ή «σηκώσαμε τα κεφάλια μας να δούμε, ήταν ένα τέταρτο το φεγγάρι» που αναφέρει ο Σάντας είναι εντελώς ψευδείς. Γιατί φεγγάρι ουσιαστικά δεν υπήρχε...

Υπάρχει όμως μια άλλη σημαία που κατέβασε σίγουρα ο Μ. Γλέζος. Αυτή είναι η Ελληνική σημαία από την Μακεδονία. Όπως μετέδωσε το Γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων, «ο κ. Γλέζος ευρισκόμενος εις την Μόσχαν δια την παραλάβει το Βραβείου Λένιν εξεφράσθη επίσης υπέρ της λύσεως του προβλήματος των Μακεδονικών μειονοτήτων δια διαπραγματεύσεων, διετύπωσε δε την ελπίδα ότι τριμερείς βαλκανικαί διαπραγματεύσεις θα επέτρεπον εις δεδομένην στιγμήν την ιδρυσιν μιας αυτονόμου Μακεδονίας».

Θα ήταν ενδιαφέρον να ψάξουμε στα παλαιά τεύχη του «Μικρού Ήρωα». Δεν θα εκπλησσόμουν αν βρίσκαμε εκεί μια παρόμοια περιγραφή του κατεβάσματος της Γερμανικής σημαίας από την Ακρόπολη, όπως την περιγράφουν οι δύο ήρωές μας, οι δύο προσωπικότητες της Αριστεράς, αλλά γραμμένη με την ανεπανάληπτη φαντασία του Στέλιου Ανεμοδουρά, αυτή την φορά...


--------------------------------------------------------------------------------
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 19ης Μαρτίου 2010 της εφημερίδας Πρωινός Λόγος των Ιωαννίνων.

«Πασχαλινό τραπέζι Αγάπης» στη Ν. Μηχανιώνα

Ο Δήμος Μηχανιώνας για όγδοη συνεχή χρονιά παραθέτει το πασχαλινό «τραπέζι αγάπης» προς όλους τους εξυπηρετούμενους των προγραμμάτων «Βοήθεια στο σπίτι» και «Μονάδα Κοινωνικής Μέριμνας» την Τετάρτη 7 Απριλίου 2010 στις 12:00 στην αίθουσα του Κ.Α.Π.Η. Νέας Μηχανιώνας.

Η εκδήλωση αυτή προσφοράς και αγάπης που καθιερώθηκε και έγινε θεσμός, πραγματοποιείται την περίοδο των Χριστουγέννων και του Πάσχα και αποδεικνύει το κοινωνικό πρόσωπο του Δήμου, δίνοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στη φροντίδα όλων των συνανθρώπων μας που έχουν ανάγκη βοήθειας. Ο Δήμος Μηχανιώνας, μέσα στο πλαίσιο της Κοινωνικής Πολιτικής που εφαρμόζει, στηρίζει τους συνδημότες μας με οργανωμένες δράσεις, όπως το καθημερινό συσσίτιο απόρων, το πρωτοπόρο Κοινωνικό Παντοπωλείο και τα προγράμματα της «Μονάδας Κοινωνικής Μέριμνας» και «Βοήθειας στο Σπίτι».

Στο «Πασχαλινό τραπέζι Αγάπης» αναμένεται η συμμετοχή 200 ατόμων, στους οποίους θα δοθούν δέματα με τρόφιμα και δώρα προς όλους τους αναξιοπαθούντες συνδημότες προσφέροντας χαμόγελα αισιοδοξίας και ανθρωπιάς στο πνεύμα του μηνύματος της Αναστάσεως του Κυρίου.

Η COSMOTE, στο πλαίσιο του προγράμματος Εταιρικής Υπευθυνότητας που εφαρμόζει, δίνει το παρών και στηρίζει τις ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες και της ελληνικής περιφέρειας, ενισχύοντας αξιόλογες πρωτοβουλίες όπως του Δήμου Μηχανιώνας.

Γιάννης Μερτίκας: Η μόνη λύση είναι η απέλαση

Πριν δύο εβδομάδες, στον δεύτερο πιο εμπορικό δρόμο της Αθήνας, την Αγίου Μάρκου, λίγα μέτρα από το Α.Τ. Ακροπόλεως, ο Γιάννης Μερτίκας, παλιός έμπορος της περιοχής, ξυλοκοπήθηκε από έναν παράνομο μικροπωλητή, επειδή του ζήτησε να απομακρυνθεί μπροστά από το μαγαζί του. Ο ίδιος, εν αντιθέσει με τους περισσοτέρους συναδέλφους του δεν φοβάται να μιλήσει. Τον βρήκαμε και μας περιέγραψε το περιστατικό, καθώς και το ποια είναι γνώμη του για το πώς πρέπει να επιλυθεί το πρόβλημα.

συνέντευξη στον Παναγιώτη Δούμα

Πόσα χρόνια έχετε κατάστημα στην Αθήνα;
33 χρόνια είναι το μαγαζί αυτό.

Το πρόβλημα με τους παρανόμους μικροπωλητές από πότε έχει ξεκινήσει;
Περίπου δέκα χρόνια. Κάθε χρόνο γίνεται και χειρότερο. Κάποτε είχα οκτώ πωλήτριες. Κι έχω μείνει εγώ με τον γιό μου. Και είμαστε δύο, περισσότερο για ασφάλεια, όχι για τίποτε άλλο. Εκεί μας καταντήσανε. Τα τελευταία τρία χρόνια το πρόβλημα είναι τεράστιο. Δεν ενδιαφέρεται κανείς. Κανείς! Εμείς μέχρι τα τελευταία 4-5 χρόνια δείξαμε ανοχή, γιατί πιάναμε λεφτά και δεν μας ένοιαζε. Ήταν και λίγοι. Τώρα έχουν γίνει χιλιάδες.
Είναι η δεύτερη φορά που τρώω ξύλο. Την πρώτη φορά ήταν από έναν μαύρο. Είμαι διεθνής στο ξύλο. Όσο για το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη είναι για να γελάς. Πήγαμε μαζί με τον αντιπρόεδρο του Εμπορικού Συλλόγου εδώ από πίσω, στο Αστυνομικό Τμήμα Ακροπόλεως και του διοικητή του φάνθηκε περίεργο ότι πενήντα μέτρα από το Αστυνομικό Τμήμα έφαγα ξύλο. Και δεν μπορούν να μας προστατεύσουν. Όσο για τους φόρους, ξέρουν από πού θα τους πάρουν.


Τεράστια τα διαφυγόντα

Εσείς, απ' ό,τι βλέπω πουλάτε δερμάτινα είδη και ειδικά τσάντες, προϊόντα που κατ' εξοχήν διακινούνται από παρανόμους μικροπωλητές. Έχετε διαπιστώσει κάποιες συνέπειες ως προς τον τζίρο της επιχειρήσεώς σας;
Τεράστιες! Δεν ξέρω αν πρέπει να κινηθούμε και να ζητήσουμε διαφυγόντα κέρδη. Υπάρχουν ολόκληρες κατηγορίες εμπορευμάτων, όπως π.χ. τα πορτοφόλια, τα οποία σκέφτομαι να τα πετάξω. Δεν έχει νόημα να μου πιάνουν χώρο και δεν υπάρχει κάποιος που θα τ' αγόραζε για να τα ξεπουλήσω. Αν πας λίγο πιο κάτω θα δεις να τα πουλάνε αυτοί σε τιμές πολύ μικρότερες από αυτές που τ' αγόρασα. Χωρίς παραστατικά, χωρίς δημοτικά τέλη, χωρίς φορολόγηση, χωρίς καν άδεια παραμονής. Κάποιος πρέπει να μας δώσει πίσω τα λεφτά που χάσαμε...

Από ποιον θα τα ζητήσετε;
Από τον Δήμο κι από κάθε άλλο υπεύθυνο. Όποιος και να ‘ναι. Πρέπει να κινηθεί ο Εμπορικός Σύλλογος και να κάνουμε μηνύσεις κατά παντός υπευθύνου. Στην Αστυνομία, στην Δημοτική Αστυνομία, στο Υπουργείο Εσωτερικών, στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας. Πρέπει όμως να κινηθούμε μαζί όλοι. Γιατί εγώ μόνος μου δεν μπορώ να τα καταφέρω. Ήταν πρώτα κάτι Κινέζες, οι οποίες, όταν τους έλεγα να φύγουν έφευγαν αμέσως. Τώρα φέρνουν μπράβους μαζί τους. Δικούς τους, Κινέζους, για να τις προστατεύουν. Από τέτοιον το έφαγα το ξύλο. Από έναν τέτοιον μπράβο. Γύρισε και μου είπε: «Φώναξε την Αστυνομία!». Δεν την φοβούνται, διότι ξέρουν ότι δεν λειτουργεί τίποτε.


Οι έμποροι είναι κότες

Για πείτε μας λίγο για το συγκεκριμένο περιστατικό. Πώς ξεκίνησε; Απ' ό,τι ξέρω, ήταν μία κοπέλα, η οποία πουλούσε κούκλες...
Ναι, κι αυτός πουλούσε παιχνίδια. Τους είπα να μην κάτσουν μπροστά στο μαγαζί και να φύγουν. Γύρισε και μου είπε: «Εγώ δεν φεύγω. Φέρε Αστυνομία, αν θες». Μπαίνω μέσα και κάνω την κίνηση αυτή ότι τάχα παίρνω τηλέφωνο, εκεί αυτός. Δεν κουνιόταν. Βλέποντας ότι δεν έφευγε, του λέω: «Αν δεν φύγεις σε τρία λεπτά, θα βγω και θα σου τα κλωτσήσω τα πράγματα». Τίποτε αυτός. Μόλις με είδε που πλησίαζα, μου ‘ριξε μία μ' ένα αεροπλάνο στο κεφάλι και με πέταξε κάτω. Κι έφαγα και μία μπουνιά, τρέχοντας να τον πιάσω μαζί μ' ένα γείτονα. Δυστυχώς, όλοι οι γείτονες έμποροι είναι κότες...

Κρύφτηκαν;
Κρύφτηκαν. Κατάλαβες; Να μην εκτεθούν. Φοβούνται τα μαγαζιά τους, μην τα κάψουν, μην τα σπάσουν. Μη σκοτώσουν τα παιδιά τους. Δεν βλέπουν ότι κάθε μέρα που περνάει κλείνουμε. Πεθαίνουμε. Αργοπεθαίνουμε. Είμαστε στις τράπεζες και παίρνουμε δάνεια για να πληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας μετά από 33 χρόνια αγώνα. Και δεν μας προστατεύει κανείς.


Υπάρχει σίγουρα χρηματισμός

Πώς πιστεύετε ότι μπορεί να λυθεί το συγκεκριμένο θέμα;
Δεν υπάρχει πολιτική βούληση για να λυθεί το θέμα.

Δηλαδή, την περασμένη Παρασκευή, που κάποιοι συνάδελφοι κατέθασαμε μία μήνυση κατά του δημάρχου, του αντιδημάρχου και της φυσικής ηγεσίας της ΕΛ.ΑΣ. δεν πρέπει να τρέφουμε καμμία ελπίδα;
Όχι βέβαια, εάν δεν υπάρξει απόφαση για να τους καθαρίσουν... Όπως στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Σε δύο μέρες τους μαζέψανε. Και τώρα μας κοροϊδεύουν. Περνάνε και κάνουν τον μπαμπούλα. Δεν λύνεται το θέμα έτσι. Κι από πίσω χρηματίζεται κόσμος. Αλλά δεν μπορούμε να τ' αποδείξουμε. Ούτε εγώ μπορώ να τ' αποδείξω. Χρηματίζονται όλοι!

Εσείς δηλαδή, πώς πιστεύετε ότι μπορεί να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα. Διότι όλοι επικαλούνται το ίδιο επιχείρημα. Ο κύριος Παπαδάκης, π.χ., ο αντιδήμαρχος που είναι υπεύθυνος για την δημοτική αστυνομία λέει ότι είναι πάρα πολλοί...
Να παραιτηθούν! Και η Αστυνομία, και η ηγεσίας της Αστυνομίας και η δημαρχία και το Υπουργείο Οικονομικών έχουν ευθύνη. Αν δεν μπορούν να κάνουν αποτελεσματικά την δουλειά τους να παραιτηθούν. Δεν υπάρχει όμως, όπως σας είπα, η πολιτική βούληση για να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα.

Ωραία, ας πούμε ότι έρχεται κάποιος, ο οποίος έχει την βούληση να το αντιμετωπίσει. Τι πρέπει να κάνει;
Να τους απελάσει. Αφού είναι παράνομοι. Ελάχιστοι από αυτούς έχουν χαρτιά. Σήμερα, έκαναν σκούπα. Απ' ό,τι έμαθα, επειδή έγινε η μήνυση εις βάρος τους, έκανα μήνυση κι εγώ, τις τελευταίες ημέρες τους κυνηγούν περισσότερο. Οι περισσότεροι που πιάνουν δεν έχουν χαρτιά. Τι τους κάνουν αυτούς; Πάντως δεν τους απελαύνουν. Μετά από μια μέρα είναι πάλι στο δρόμο. Αν δεν απελαθούν, δεν έχει νόημα να συζητάμε.

Σας ευχαριστώ πολύ κύριε Μερτίκα.

Ερώτηση Βουλευτών του ΛΑΟΣ προς τον Ε. Βενιζέλο για την θυσία Έλληνα Κύπριου Αξιωματικού και την Εθνική Εορτή της 1ης Απριλίου στην Κύπρο

Οι Βουλευτές του ΛΑ.Ο.Σ, Κ. Αϊβαλιώτης (Β΄
Αθηνών), Η. Πολατίδης (Σερρών) και Π. Μαρκάκης
(Μαγνησίας) υπέβαλαν την εξής Ερώτηση προς τον
υπουργό Εθνικής Άμυνας Ε. Βενιζέλο:

Την 1η Απριλίου κάθε έτους εορτάζεται στην
Κύπρο η έναρξη της εποποιίας της ΕΟΚΑ που
φέρει την σφραγίδα του αείμνηστου Στρατηγού
Γεωργίου Γρίβα-Διγενή και η οποία οδήγησε
στην ήττα των αποικιακών δυνάμεων στο νησί.
Μάλιστα φέτος συμπληρώνονται 55 χρόνια από
την έναρξη του ηρωικού αγώνα του Γρίβα-Διγενή
για Ένωση με την Ελλάδα. Πρόσφατα, την 7η
Νοεμβρίου 2009, ο Υπολοχαγός Χαράλαμπος
Χαραλάμπους θυσιάστηκε στην Κύπρο. Έπεσε
στο βωμό του καθήκοντος κατά την παραλαβή
του πολεμικού υλικού του λόχου του που
βρίσκεται στην πρώτη γραμμή. Προτίμησε να
θυσιαστεί για να γλιτώσει τους στρατιώτες του
και δεν πέταξε την οπλοβομβίδα που είχε από
μόνη της οπλίσει, αλλά την κράτησε στην
αγκαλιά του δίνοντας σε τρία άλλα νεαρά παιδιά
τον ελάχιστο χρόνο που χρειάζονταν για να
απομακρυνθούν από το φυλάκιο. Ο ίδιος σκέπασε
με το σώμα του την οπλοβομβίδα που του
προκάλεσε θανάσιμα τραύματα. Το φυλάκιο
βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της Λευκωσίας,
ακριβώς απέναντι από τους εισβολείς και τον
προμαχώνα Ρόκας, κοντά στην Πύλη Πάφου. Το
ατύχημα έγινε όταν καταμετριόταν το πολεμικό
υλικό του φυλακίου με την αλλαγή της διοίκησης
του λόχου. Έτσι, ένας εξαίρετος Έλληνας
Κύπριος αξιωματικός, απόφοιτος της Σχολής
Ευελπίδων, έχασε τη ζωή του σώζοντας
στρατιώτες του, αφήνοντας ασήκωτο πόνο στην
οικογένειά του και στη νεαρή του σύζυγο.

Ερωτάσθε

Με αφορμή την Εθνική Εορτή της Κύπρου, θα
υπάρξει Ημερησία Διαταγή η οποία θα εξαίρει την
θυσία τού Έλληνα Κύπριου αξιωματικού Χ.
Χαραλάμπους ο οποίος έχασε την ζωή του κατά την
εκτέλεση του καθήκοντός του πάνω στην γραμμή
αντιπαράταξης, στην Λευκωσία, προστιθέμενος έτσι
στα αμέτρητα θύματα που μετρά ο Ελληνισμός στην
προσπάθεια προάσπισης της αξιοπρέπειας και της
τιμής των Ελλήνων της μαρτυρικής μεγαλονήσου;

Αθήνα, 29.03.2010
Οι ερωτώντες βουλευτές

Κ. Αϊβαλιώτης
(Β΄Αθηνών)

Η. Πολατίδης
(Σερρών)

Π. Μαρκάκης
(Μαγνησίας)

Κατέβασαν τις ελληνικές σημαίες!

ΕΠΕΙΔΗ ΤΟ ΘΕΛΕΙ Η UEFA

Οι βουλευτές του ΛΑΟΣ Η. Πολατίδης, Α. Κολοκοτρώνης, Κ. Βελόπουλος και Κ. Αϊβαλιώτης κατέθεσαν την εξής ερώτηση προς τον υπουργό Πολιτισμού κ. Γερουλάνο: "Σύμφωνα με καταγγελίες οπαδών της ποδοσφαιρικής ομάδας "ΑΡΗΣ" Θεσσαλονίκης σε αθλητικές εκπομπές ραδιοφωνικών σταθμών της Θεσσαλονίκης και των Αθηνών, κατά τον ποδοσφαιρικό αγώνα της 14ης Μαρτίου 2010 μεταξύ των ομάδων ΑΡΗΣ-ΠΑΟΚ, ένα περίεργο γεγονός συνέβη.

Οι οπαδοί...

ανήρτησαν κατά την διάρκεια του αγώνα σε σημείο των κερκίδων δύο σημαίες (μία ελληνική και μία κυπριακή).

Σε άλλα σημεία του γηπέδου υπήρχαν ανηρτημένες και σημαίες άλλων χωρών (Σενεγάλης, Αργεντινής), προφανώς προς υποστήριξη των αλλοδαπών ποδοσφαιριστών που έπαιζαν στον ΑΡΗ.
Μετά από λίγα λεπτά, όμως, υπεύθυνοι της ΠΑΕ ΑΡΗΣ καθώς και άτομα της ασφάλειας του γηπέδου υποχρέωσαν τους οπαδούς να κατεβάσουν τις 2 ελληνικές σημαίες λέγοντας ότι ? κανονισμός της Διεθνούς Ποδοσφαιρικής Ενώσεως (ΟΥΕΦΑ) απαγορεύει την ανάρτηση εθνικιστικών συμβόλων στα γήπεδα! Κατόπιν επικοινωνίας των δημοσιογράφων με την ΠΑΕ ΑΡΗΣ, εκπρόσωποί της παραδέχθηκαν ότι έτσι έχουν τα πράγματα.
Ότι δηλαδή, η ελληνική σημαία αποτελεί για την ΟΥΕΦΑ εθνικιστικό σύμβολο!.. Κατόπιν του πρωτοφανούς και πέραν πάσης λογικής αυτού γεγονότος αλλά και της βάναυσης προκλήσεως του εθνικού αισθήματος των οπαδών του ΑΡΗ Θεσσαλονίκης

ΕΡΩΤΑΤΑΙ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ

1.Είναι σε γνώση του υπουργείου, της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού και της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΕΠΟ) το ανωτέρω συμβάν;

2.Αληθεύει ότι κάτι τέτοιο επιτάσσουν οι κανονισμοί της ΟΥΕΦΑ και αν ναι, δικαιολογείται η τήρησή τους από την ελληνική νομοθεσία;

3.Δικαιολογείται η τήρηση του "νόμου" από υπευθύνους ποδοσφαιρικών ανωνύμων εταιρειών;

4.Πώς σκέπτεται να αντιδράσει το Υπουργείο έτσι ώστε να μην προκαλείται και καταπιέζεται το εθνικό αίσθημα των Ελλήνων ποδοσφαιρόφιλων;

5.Πώς σκέπτεται να αντιδράσει η κυβέρνηση σε θέματα που αφορούν ουσιαστικά την εθνική μας κυριαρχία και στα οποία επεμβαίνει η ΟΥΕΦΑ;

Οι ερωτώντες Βουλευτές ΗΛΙΑΣ ΠΟΛΑΤΙΔΗΣ ΑΪΒΑΛΙΩΤΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ ΣΕΡΡΩΝ Β΄ ΑΘΗΝΩΝ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ ΑΓΓΕΛΟΣ Β΄ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ Α΄ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Ήταν πρώτη Απριλίου - Της ΕΟΚΑ η αρχή

Ήταν πρώτη Απριλίου - Της ΕΟΚΑ η αρχή

Μέρα μνήμης και θύμησης για τον ωραίο Απελευθερωτικό Αγώνα της ΕΟΚΑ, για αποτίναξη του αγγλικού ζυγού. Αποτίουμε φόρο τιμής στα αμούστακα παιδιά της ΕΟΚΑ, που έδωσαν το άλικο αίμα τους για Ελευθερία και Ένωση με τη μητέρα Ελλάδα. Με αρετή και τόλμη πολέμησαν τους Βρετανούς και έδωσαν ανεπανάληπτα παραδείγματα ανδρείας και θυσίας. Τραγουδώντας τον Εθνικό Ύμνο, ενώ κατευθύνονταν προς την αγχόνη, κρατώντας ελληνική σημαία, τραγουδούσαν και φώναζαν συνθήματα.

Σε μια εποχή, που κάποιοι θέλουν να αλλάξουν την ιστορία μας και να μας κάνουν να ξεχάσουμε τις ιστορικές στιγμές του αγώνα της ΕΟΚΑ και τις θυσίες των παιδιών της. Λαοί, όμως, που ξεχνούν την ιστορία τους, δεν μπορούν να ελπίζουν σε καλύτερο μέλλον. Κι εμείς δεν ξεχνούμε... Θυμόμαστε και τιμούμε αυτούς που έγραψαν το έπος της ΕΟΚΑ και άφησαν τρανά παραδείγματα ανδρείας και πίστης στην πατρίδα τους.

Αποτίουμε φόρο τιμής σε όλους, με την υπόσχεση ποτέ να μην τους προδώσουμε.

Ήταν πρώτη Απριλίου
Της ΕΟΚΑ η αρχή
Που ακούστηκε στην Κύπρο
Η φωνή του Διγενή

Και στον ήχο στης φωνής του
Έτρεξε η λεβεντιά
Για να δώσουνε τη μάχη
Εις της Κύπρου τα βουνά

Ο Κιντής θέλει… «πολυπολιτισμικό» Πανιώνιο

Είναι πλέον κατανοητό, γιατί οι οπαδοί της ΑΕΚ (αλλά και του Πανιωνίου πλέον) δεν θέλουν ούτε να ακούν το όνομά του. Ο Γιώργος Κιντής, αφού απέτυχε οικτρά στην ΑΕΚ (η οποία γλίτωσε!) μίλησε για τον... Πανιώνιο, όπου κατέληξε και μίλησε σε ελληνική προσφυγική ομάδα από την καθ' ημάς Ανατολή, για... μετανάστες! Αριστεριστής ή ΠΑΣΟΚτζής; Αφού περιέγραψε με καμάρι μάλιστα, το μοντέλο... αποτυχίας του στην ΑΕΚ (αφού πέτυχε, γιατί έφυγε;), άρχισε να πουλά πολιτική ορθότητα, παραμερίζοντας την σπουδαία ιστορία του συλλόγου στον οποίο πήγε:
«Δεύτερος στόχος θα είναι να έρθει κι άλλος κόσμος στο γήπεδο. Αυτό δεν είναι και τόσο εύκολο και θα πρέπει να προσπαθήσουμε πολύ για να το πετύχουμε. Πάντως θεωρώ ότι ο Πανιώνιος θα πρέπει να εκμεταλλευτεί μία τεράστια δεξαμενή που υπάρχει για να αντλήσει οπαδούς και δεν είναι άλλη από τους περίπου 1.200.000 μετανάστες που έχουμε στην χώρα μας. Αν μπορέσουμε να κάνουμε Πανιώνιους μερικούς από αυτούς, τότε θα έχουμε καταφέρει κάτι σημαντικό. Και πρέπει να τονίσουμε ότι μεγάλη ομάδα χωρίς κόσμο δεν νοείται».
Να τη χαίρονται στον Πανιώνιο τον Κιντή. Μια σύντομη απάντηση στα όσα λέει: μεγάλη ομάδα χωρίς ιστορία δεν νοείται. Ο Πανιώνιος είναι ομάδα που ιδρύθηκε το 1895 (ως «Γυμνάσιο» αρχικά) στη Μικρά Ασία από Έλληνες της Ιωνίας και συνέχισε την παρουσία του στον ελλαδικό χώρο από πρόσφυγες. Έλληνες πρόσφυγες και όχι... αλλόφυλους και αλλόδοξους μετανάστες. Εκπροσωπεί μια μεγάλη συνοικία της Αττικής, με πολύ συγκεκριμένες ιστορικές αναφορές και έχει κόσμο. Η ιστορία του Πανιωνίου, που κατέκτησε τίτλους και ανέδειξε σπουδαίους παίκτες, ενώ πολλοί ήταν και οι αστέρες που φόρεσαν τη φανέλα του (Εμβολιάδης, Δέδες, Ιντζόγλου, Μαύρος, Αναστόπουλος, Σαραβάκος, Μαραγκός, μεταξύ άλλων), είναι σπουδαία και δεν μπορεί να μπει στη μέγγενη της πολιτικής ορθότητας.